ตี 5.00 หมูปลุกปลาให้ไปเตรียมไปเรียน ปลาตื่นขึ้นด้วยความงัวเงีย ถุงเท้าในปากที่คาบไว้หลุดไปอยู่บนที่นอนั้แ่ตอนไหนไม่รู้ ปลามองหน้าหมูด้วยความรู้สึกผิด แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะรู้ว่าเธอหลับแล้วคงเผลอหลุดออกมาเอง ปลา ลุกจากที่นอนเดินไปเข้าห้องน้ำ หมูเดินตามเธอเข้าไปจนเธอใ
ปลา: “หมู กูปวดขี้ปวดเยี่ยวมึง”
หมู: “ก็ทำไปสิ” หมูหันหลังปิดประตูแล้วยืนอยู่ในห้องน้ำกับเธอ
ปลา: “กูขี้เยี่ยวไม่ออกมีงอยู่แบบนี้ได้ยังไง กูอาย”
สิ้นเสียงปลา หมูก็หัวเราะ แล้วเปิดประตูเดินออกมา
หมู: “สักวันนึง มึงก็ทำได้” หมูพูดทิ้งท้ายก่อนเดินออกมาจากห้องน้ำ ทำเอาปลาตระหนักได้เลยว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับเธอได้อีก
ทั้งสองแต่งตัวแล้วเดินออกไปเรียนด้วยกัน สองคนขึ้นรถเมลล์ นั่งบนรถเมลล์ปลาพิงไหล่หมู เอาแขนหมูมากอดและจับมือทั้งที่อยู่ในชุดนักเรียนทั้งคู่แบบไม่อายใคร เธอมีความสุขมากจากเพื่อนสนิททำให้เธอรักได้มากขนาดนี้ ทั้งสองคุยกันเหมือนเดิมเธอมีความสุขมาก วันนี้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันตลอด อุ๊จะเข้ามาคุยกับหมูก็ไม่มีจังหวะ อุ๊ได้แต่มองแล้วแปลกใจว่าทำไมวันนี้ดูสองคนตัวติดกันตลอดเลย
ปลาแอบสังเกตอุ๊ เธอรู้สึกว่าตัวเธอนั้นชนะอุ๊แล้วแอบสะใจในเหตุการณ์นี้มากๆ
เย็นวันนี้ปลากับหมูยืนรอรถเมล์อยู่ที่ป้ายหน้าโรงเรียน
“ต๊ะเอ๋ เรากลับด้วย” เสียงที่คุ้นเคยชะโงกหน้ามาหาทั้งสองคนทำเอาเมื่อเห็นแล้วปลาถึงกับเบะปากใส่และมองขึ้น้าเล็กน้อย ใช่เลย มันคือเสียงของอุ๊ อุ๊คุยเื่ราวต่างๆกับหมูหัวเราะกันเป็ที่สนุกสนาน มีบ้างที่ปลาคุยด้วย แต่จะเงียบกว่าอุ๊ บางทีปลาก็สังเกตว่าสิ่งที่อุ๊มีมากกว่าเธอที่หมูบอก น่าจะเป็ความตลกและสนุกมั้งที่อุ๊มีมากกว่าเธอ
รถเมล์สายที่จะมา มาถึง ทั้งสามขึ้นไปบนรถทั้งสามคนเดินไปนั่งด้านหลังแถวหลังสุดเพื่อที่จะได้นั่งติดกัน ปลานั่งริมหน้าต่างด้านขวาของรถ หมูนั่งตรงกลางส่วนอุ๊นั่งติดกับหมู ปลานั่งเงียบๆ แต่ใช้มือถือส่งข้อความหาหมู
ข้อความจาก...ปลา “หมูเราถามจริงๆว่าเราสู้อุ๊ไม่ได้ตรงไหนอยู่กับอุ๊แล้วสนุกกว่าเราใช่ป่าว”
ข้อความจาก...หมู “มึงอยากรู้จริงๆใช่ป่ะ”
ข้อความจาก...ปลา “อืม ใช่”
หมูหันไปพูดกับอุ๊ทันที
หมู: “อุ๊ มีคนอยากรู้ว่าอุ๊กับเราชอบอะไรเหมือนกัน”
ปลาอายมากที่เขาหักหน้าเธอ เธอจึงหยิกแขนเขาแก้เขิน“โอ้ยๆ เจ็บๆ” หมูร้องเสียงหลง
อุ๊: “อยากรู้ก็ต้องลองสิคะปลา อิๆ” อุ๊พูดเย้ยๆขำๆ
ปลา: “เธอก็บอกมาสิ บอกมาเลยย” เสียงสูงท้ายประโยคบอกถึงความเขินอายมากๆ
หมู: “อุ๊ คืนนี้มานอนบ้านปลาด้วยกันนะปลาอยู่คนเดียว”
ปลา: “เดี๋ยวๆ ใครชวน บ้านใครก่อน”
อุ๊: “ได้ค่ะ ปลาเรานอนด้วยคนนะ”
หมู: “งั้นเดี๋ยวพวกเราลงไปเอาของที่บ้านอุ๊ก่อนนะแล้วค่อยนั่งแท็กซี่ต่อไปนิดเดียวเอง”
อุ๊: “เราเก็บของแปปเดียว แล้วเดี๋ยวเราขับรถที่บ้านไปด้วยกันเลยไม่ต้องขึ้นแท็กซี่”
หมูพยักหน้า ปลาก็โอเคเพราะคืนนี้เธอจะได้คุยกับอุ๊ ให้รู้ไปเลยว่า อะไรที่ทำให้หมูเพื่อนรัก เกือบ 15ปีของเธอ ไปชอบอุ๊ได้ขนาดนี้ แน่นอน หมูเป็ของเธอ เธอจะไม่เสียให้ใครแน่นอน
ทั้งหมดลงจากรถที่หน้าหมู่บ้านอุ๊ เดินเข้าไปรออุ๊ที่ห้องรับแขก แม่อุ๊ออกมาต้อนรับอย่างดี หาน้ำหาขนมให้กินจนอุ๊เก็บของเสร็จ ก็พากันขึ้นรถเก๋งอีโค่คาร์ออกมาจากบ้านแม่อุ๊กำชับเป็อย่างดีว่าให้ขับอย่างระวัง ทั้งสามคนคุยกันสนุกสนานจนถึงบ้านปลา วันนี้ฟ้ามืดมากแล้วกว่าจะถึงบ้านทั้งสามคน จึงรีบเก็บของ ยกกระเป๋าเสื้อผ้าและกระเป๋านักเรียนเข้าบ้าน ปลาเปิดรั้วบ้านให้อุ๊นำรถเข้ามาจอดเพื่อไม่ให้เกะกะคนอื่นแล้วเอ่ยปากชวนชวนเพื่อนทั้งสองเข้าบ้านตนเองอย่างสุภาพและน่ารัก
หมูนั่งอยู่บนโซฟาห้องรับแขกเปิดทีวีจอใหญ่ดูระหว่างรอทั้งสองคนเตรียมน้ำเตรียมน้ำและดูความเรียบร้อยรอบบ้านพอทั้งสองเก็บบ้านเสร็จ หมูเรียกชื่อทั้งสองคนทั้งสองขานรับแล้วกำลังเดินมาว่ามีอะไร ทีวีถูกปิดลงด้วยรีโมทเมื่อทั้งสองเดินมาถึงห้องรับแขก
หมู: “อุ๊! เธอทำให้เพื่อนดูเป็ตัวอย่างสิ แล้วปลาก็ทำตามด้วยล่ะ”
พูดจบ หมูก็ยกเท้าข้างขวาที่ยังคงมีถุงเท้านักเรียนของตนเองขึ้นพาดโต๊ะรับแขก อุ๊เห็น ก็นั่งคุกเข่าลงทั้งในชุดนักเรียน เธอก้มลงคลานด้วยแขนมาถึงที่เท้าของหมู แล้วเธอก็บรรจงหอมและเลียไปที่เท้าที่ยังคงมีถุงเท้าอยู่ แล้วส่งเสียงเห่าไปด้วย “โฮ่งๆ” ปลาเห็นถึงกับตะลึง ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก นี่หรือ คือสิ่งที่ผู้ชายที่เธอรักชอบและปรารถนา
หมู: “ปลา มาเร็ว ทำแบบเพื่อน” พร้อมยกเท้าอีกข้างพาดข้างๆกัน
ปลานิ่ง และตัดสินใจว่าจะทำยังไงดีเธอสับสนไปหมดเธอไม่ได้ชอบอะไรแบบนี้ เธอไม่เคยโดนเหยียดหยามขนาดนี้มาก่อนเธอหันหลังให้หมูเธอไม่กล้า เธอทำไม่ได้
หมู: “อุ๊ ไปชวนเพื่อนสิ” พูดจบ อุ๊ก็ส่งเสียง “โฮ่ง” แล้วคลานแบบสุนัขไปหาปลาที่ยืนหันหลังอยู่ อุ๊ก้มลงเอาหัวชนที่ขาเพื่อน แล้วเธอก็ใช้แขนจับขาเพื่อน ดึงให้เข้ามาหาหมูด้วยกันปลาก็ยังยืนนิ่ง เธอไม่รู้จะทำยังไงจริงๆกับเื่นี้ใจหนึ่งเธอก็กลัวว่าจะถูกทิ้ง อีกใจก็ไม่สามารถทำอะไรต่ำๆแบบนี้ได้อีกแล้ว
หมู: “ไม่เป็ไรอุ๊ คืนนี้ไปนอนบ้านเราแล้วกัน” หมูพูดแล้วทำท่าจะลุกพาอุ๊ไปนอนห้องตัวเองกันสองคน
ปลา: “ไม่ได้นะ นอนกันสองคงไม่ได้นะ”
หมู: “งั้นก็ทำตามอุ๊เร็วๆ เข้าสิ”
ปลาหันหลังกลับมาหันหน้าให้ทั้งสองคนแล้วเธอคุกเข่าลงช้าๆ ปลาคานเข้ามาเหมือนอุ๊ ทั้งคลานมาที่เท้าหมู แล้วทั้งสองก็หอมและเลียเท้าหมูคนละข้างแบบกระหายและเสมือนว่าเท้าของหมุนั้นหอมหวานมาก หมูถอดถุงเท้าของตัวเองออกทีละข้างแล้วโยนไปคนละฝั่ง อุ๊คลานไปคาบกลับมา แน่นอน ตอนนี้ปลารู้แล้วว่าต้องทำยังไง เธอก็คลานไปคาบมาให้เช่นกัน ต่างคนต่างรู้หน้าที่ของตัวเองดีแล้วว่าคืออะไรนั่นเอง
หมู: “ป่ะ ขึ้นห้องนอนกัน หมูลุกแล้วเดินนำทั้งสองคน ทั้งสองคลานขึ้นบันไดตาม เสมือนสุนัขที่ซื่อสัตย์จริงๆอย่างไรอย่างนั้น
2K
![ปรารถนารักซ่อนเร้น [มี E-Book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1771765791_63473304.webp)
