"พี่จิงฉันได้ยินมาว่าพี่สาวเชินเข้าโรงพยาบาลหรอค่ะ!?"ใครมาว่ะ?
มันตอนเถื่อนขนาดนั้นเลยหรอโฮส???
"เธอมาได้ไงฉิ่งเข่อ"เธอมาทำไมเนี่ยไม่ใช่ว่าปกติก็ไม่ได้สนใจอะไรกับน้องสาวฉันไม่ใช่รึ?
"..."
"เธอเป็ใครหรอค่ะพี่จิง?"นี่กล้าชี้หน้ากันเลยหรอมารยาทพื้นฐานในสมองคงจะเป็ง้อยมั้งสวนดอกไม้?หรือม้าโพนี่คงงอกมาแทนที่หมดแล้วมั้ง????
"ดิฉันชื่อเหมยเซินยี่ค่ะเป็คนใช่ส่วนตัวของคุณหนูเซียปาเชินค่ะ"
"ออ...เป็คนรับใช้ส่วนตัวสินะ ....นึกว่าเป็คู่นอนของพี่จิงอีกแล้วน่ะค่ะ"อ่าวอีดอกนี่...แม่งตัวเองสภาพพพตรรกะในสมองคงมีแต่ดอกไม้จริงๆไม่ได้เรียกว่าหัวอ่อนนะอันนี้เรียกว่าพวกโลกหมุนรอบตัวเอง
"เดี๋ยวฉันไปซื้อกาแฟให้พี่จิงนะคะ"สรุปชีมาทำอะไรแว๊มาเยี่ยมคุณหนูหรือหาเื่มาหาพี่จิงของชี??
"เธอจะหยู้หน้าไปอีกนานมั้ย รึว่าเธอหึงฉันหรอ?"
"..."
ไม่ตอบกันซะด้วยสงสัยจะอารมณ์ไม่ดีจริงๆ
"คุณผู้ชายค่ะ"
"ว่า..?"
"เธอเป็ใครหรอค่ะ?"ออจะถามถึงฉิงเข่อนี่เอง ก็เ้าหล่อนไม่ได้รู้จักเธอนี่นะ
"เธอเป็ลูกพี่ลูกน้องของเราเป็น้องหญิงตระกูลสายรองน่ะ"สรุปนางเป็ลูกพี่ลูกน้องกับคุณหนูสินะ
...แสดงว่าแอบชอบญาติตัวเอง...อี๋ย์//พูดจบ็หันไปมองหน้าคุณชายหญ่เซียด้วยใบหน้ารังเกียจ
"นี้เธอรังเกียจเ้านายเธออยู่หรอ?"
"ป่าวค่ะดิฉันแค่กำลังสมเพชดอกไม้กับมาโพนี่อยู่ค่ะ"
"ห๊ะ?"อะไรวะ???
"โพนี่ในวัยเด็กหนู"พูดจบน้ำตาก็คลอ
"เดี๋ยวดิฉันมานะคะไปซื้อของก่อนถ้าคุณหนูตื่นก็อย่าลืมรีบออกมาแล้วก็โทรมานะคะ...เฮ้อ..."
"เธอจะไปซื้ออะไร?"
"ฮึก...ชาไทยค่ะจะมาชงดื่มขาดน้ำตาลแล้วเหมือนจะซึมง่าย"แง๊...มายลิตเติ้ลโพนี่หนูแงงงงง
เปิดประตู
"เชิญค่ะ ฮึก..."ยัยคนนี้ร้องไห้อะไรกัน
"พี่จิงค่ะเธอเหมือนจะร้องไห้อยู่พี่ได้ทำอะไรกับเธอไปหรือป่าวค่ะ?"คงจะสารภาพรักกับพี่แต่โดนปฎิเสธมาสินะเฮ้อ
"ป่าวนะ หล่อนร้องไห้จริงหรอ?"
"ค่ะ"
"..."น้ำตาลตกมั้งเลยซึมเหมือนที่ยัยเด็กนั้นพูดเองกับปากนี่นะ
"แง...ม้าโพนี่นู๋!! ฮึก"น้ำตาแห่งความเศร้าที่การ์ตูนในวัยเด็กนั้นแปดเปื้อน เฮ้อ... คิดแล้วก็ซึมไม่หยอก
"ขอชา...ซีลอนถุงนึ่งค่ะ ฮึก!"จะเอาไปต้มใส่นมข้นหวาน2โหล่เลย งึ้!
"แล้วก็เอาครีมเทียมกับนมข้นหวาน4ถุงนะคะ ฮึก!" น้ำตาไหลไม่หยุดเลย
"คุณลูกค้าไหวมั้ยครับ?"
"ฉันไม่เป็ไรค่ะ แค่น้ำตาลตกเลยอารมณ์อ่อนไหวง่ายนะคะ ฮึก!"เดี๋ยวพอชงแล้วก็ได้ดื่มก็อารมณ์ดีเองแหละ
"นี่เธอ"ฉิ่งเข่อทักเหมยเหมยอย่างเสียมารยาทแตะตัวอีกฝ่ายโดนไม่ได้รับอนุญาตก่อน
"ค่ะ?"ตามมาหรอหรือจะกลับกัน?
"พี่จิงเป็ของฉันเธอน่ะควรจะสำเหนียกและจำเอาไว้นะว่าเขาไม่เอา"มาด่ากันทำไมเนี่ยคนยิ่งน้ำตาลตกอยู่...หยุมเลยดีม้ะ?
"ฉันแค่เศร้าที่การ์ตูนวัยเด็กมีมนทินเลยร้องไห้ เฉยๆค่ะขาดน้ำตาลนานเลยอยากกินอะไรหวานๆเผื่อจะอารมณ์ดีขึ้น.."พูดไปน้ำตาก็ไหลต่อไป อาบ2ข้างแก้มกลม
อะไรนะหล่อนกำลังจะบอกว่าการคาดเดาของฉันมันคือการมโนขึ้นมาเองอย่างนั้นหรอ!? "แกมันก็แค่อีตัว!! กล้ามาหลอกด่าฉันหรอ!? เพี้ยะ!"มือเล็กตบเข้าไปที่หน้ากลมเสียงดังลั่นเรียกร้องความสนใจจากคนแถวๆนั้นให้เข้ามามุงดู
"หึ สมควรแล้วหลอกด่าฉันดีใช่มั้ย!?"ฉิ่งเข่อยกขาขึ้นมาหมายจะเหยียบมือของเหมยเหมยๆที่กำลังเซจนทรงตัวไม่ตรงเกือบล้มเพราะคิดไม่ถึงว่าจะโดนตบซะดื้อๆ
"คุ..คุณลูกค้าครับเป็อะไรรึป่าว!?"
"..."นี่กูโดนตบหรอ? เอ้า แล้วเพราะอะไรอ่ะ???
"อย่า...เอา เท้ามาเหยียบมือคนที่กำลังไปทำของกินสิ โว้ย!!!" พูดแล้วเหมยเหมยก็ลุกพรวดไปเสยคางอีกคนที่กำลังจะทำร้ายเธอต่อทันทีที่ตั้งสติได้ว่าควรเอาคือ
"อ้ะ...โอ้ย!!! ฮื้อ!!! เจ็บจังเลย!! เจ็บจังโอย!!"ร้องครวญครางโอดโอ้ยเชี่ยวนะ สำออยจัด เพิ่งตบหน้าฉันจนล้มเซยังมึนหัวอยู่เลยเนี่ยะ..
"คุ...คุณลูกค้าครับ! (เปิดตัวหนุ่มตี๋ตัวอวบอ้วนสุดนุ่มนิ่ม)" ตึก..ตัก! น่ารักจัง ดูหน้าอ้วนๆนั้นสิ
"ขอบคุณมากเลยนะคะ"ตัวเล็กจัง งุ้ยยน่าร้ากกกก♡
"เอ่อ...ถ้าไม่ว่าอะไรกล้องวงตรปิดร้านผมบันทึกภาพกับเสียงไว้อยู่ เอาไปใช้ได้นะครับ"พึ่งพาได้อีก งู้ยดีง่าา ตี๋จ่ำหม่ำมันดีอย่างงี้นี้เอง♡ ดูกรอบแว่นนั้นสิทำให้เขาดูน่ารักเข้าไปอีก ว้ายยยหัวใจจะวาย!!!
"ถ้าไม่ว่าอะไรขอแลกช่องทางการติดต่อไว้ได้มั้ยคะพอดีถ้าว่างอยากขอบคุณที่ช่วยไว้ตะกี้นี้น่ะค่ะ"
"คือว่าที่หน้ามีเืออกน่ะครับ!"
สงสัยจะเป็เล็บยัยฉิ่งเข่อบาดเอาแน่เลย...แบบนี้ก็มีโอกาสไว้คุยต่อกับตี๋อ้วงของเราน่ะสิ!!!
"งั้นของที่สั่งไว้ฉันสแกนจ่ายนะคะ...เอ่อคุณ?"หลอกถามชื่อไปเลยมารยาสาวที่ป้าๆสอนมาต้องได้ใช้กับหนุ่มที่เราหมายปองไว้เท่านั้น ป้าๆของภูมิใจในตัวหนูที่มีหลานเ้าเล่ห์เพทุบายแบบนี้ ยิ้มกรุมกริม
"ผมชื่อชวีเย่หลิงครับ"ขนาดชื่อยังน่ารัก!! คนอะไรน่ารักไปหมดเลยนาาาา♡
อีกตั้ง6เดือนก่อนจะถึง่ที่เลวร้ายที่สุด คงต้องสนใจคุณหนูนางร้ายของเราก่อนเื่ตามจีบ คุณเย่หลิงค่อยเป็ค่อนไปเอาก็ได้...แต่ตอนที่คุณหนูพักฟื้นอยู่แบบนี้คงจะมีเวลาได้เจอคุณเย่หลิงอีกเยอะเลยสินะ ฮีย์ๆชอบจริงเลยที่มีเวลาทำความรู้จักแบบนี้
ต่อหน้าเขาเราอยากจะดูดีหรือน่ารักอยู่หรอกแต่ดูแล้วรอยตบนี้คงจะหน้าเกลียดหน้าดู...แย่จริงๆเลยยัยฉิ่งเข่อนังคนขี้มโนเอ่ย!! ตบหน้าเราจนดูไม่ได้ต่อหน้าคุณเย่หลิงได้ไง!?
"ตืด~ ตื้ด"โทรศัพท์หรอคุณหนูตื่นแล้วหรือป่าวนะ?
"ค่ะคุณชายดิฉันซื้อของเสร็จแล้วกำลังจะไปนะคะ พอดีมีเื่นิดหน่อยอาจจะไปช้านะคะ " อ้า! ลืมแนะนำตัวไปเลยแฮะเสียมารยาทซะแล้ว
"อ่า...เราคงต้องแยกกันแล้วล่ะค่ะ ฉันชื่อ เหมนเซินยี่ ค่ะ ทำงานเป็แม่บ้านหรือคนรับใช้ส่วนตัวของคุณหนู เซียปาเชินของเซียกรุ๊ปอยู่ค่ะ นี้นามบัตรนะคะ ฉันต้องไปแล้วค่ะต้องไปทำแผลแล้วก็ไปเฝ้าคุณหนูอีก หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะคะ!!" พูดจบก็ะโเหยียบตักฉิ่งเข่อที่เอาแต่นั่งร้องไห้ตีบทน่าสงสารอยู่ที่พื้น
"ง้า!..เจ็บยัยคนขี้แพ้เธอเหยียบฉัน!! อ่า!!!คุณพ่อค่ะ!!! หนูโดนรังแก" ร้องไห้กับอากาศเหมือนเด็กจะวิ่งไปฟ้องพ่ออยู่ได้โตแล้วนะไม่ใช่เด็กป.3 แต่ช่างมันเถอะแต่ตอนนี้อารมณ์ดีสุดๆไปเลย!!
คุณเย่หลิงอ่า..น่ารักเกินปุ้ยมุ้ยยยย!!!♡♡♡
เปิดตัวผู้'แย่ง'ชิงบทพระเอกชวีเย่หลิง!!!
( ภาพแถมโมเม้นท์ )
