ลมหายใจต่อมา…
ธิดาศักดิ์สิทธิ์หลี่ซือได้ขับร้องเสียงของนางออกมามันแ่เบายากที่จะได้ยิน ทว่าไม่รู้ทําไมถึงรู้สึกราวกับได้ยินชัดเจนดั่งสายลมที่อ่อนโยนไม่ปาน
ขณะเดียวกัน
“นี่มัน…’’จางเจิ้นสีหน้าเผยความไม่อยากเชื่อออกมา มันเป็ไปอย่างที่เขาคิดจริงๆด้วยท่วงทํานองฟ้าดินตรงหน้านี้ คล้ายคลึงกับนทีแห่งความละเอียดอ่อน!
โดยไม่รอช้าจางเจิ้นพยายามซึมซับความรู้ความเข้าใจด้วยระบบเรียนรู้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทําได้
ท่ามกลางเวลาที่พัดผ่าน…
ธิดาศักดิ์สิทธิ์หลี่ซือได้ส่งผ่านความรู้สึกมากมายผ่านการขับร้องของนาง
ไม่ว่าจะเป็ความรู้สึกทุกข์,สุข หรือใดๆ มันได้ถูกส่งผ่านออกมาด้วยความอ่อนโยน
เหตุนี้เองจางเจิ้นจึงพลอยเข้าใจถึงสิ่งสําคัญบางอย่างได้
“ไม่มีอะไรแตกต่างทุกสิ่งล้วนมาจากรากเหง้าเดียวกัน’’
“กําเนิดขึ้นจากความว่างเปล่าเป็เจตนารมณ์อันแรงกล้า ไม่มีสิ่งใดแบ่งแยกได้’’
“ประหนึ่งฟ้าดินมิอาจแยกออกผืนพสุธาครอบคลุมโลกา นําพามาซึ่งระลอกฟ้าอันไร้ขอบเขต’’
ทั้งหมดนี้คือ…
ท่วงทํานองฟ้าดิน!
0.01%...0.50%...3.55%...5.23%
ระหว่างที่วิดีโอถูกเล่นไปเรื่อยๆจางเจิ้นก็ได้ซึมซับความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับมันอย่างรวดเร็วบอกได้เลยว่าสิ่งนี้หากเทียบกับนทีแห่งความละเอียดอ่อนแล้ว ถึงจะยากที่จะเข้าใจแต่มันก็เรียนรู้ได้ง่ายดายกว่าเป็อย่างมาก
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ปัจจุบันจางเจิ้นเข้าใกล้ความสําเร็จของท่วงทํานองฟ้าดินเข้าไปทุกทีดังนั้นเขาจึงมองสตรีสาวตรงหน้าด้วยความยกย่องและชื่นชม
จะมีสักกี่คนกันเชียวที่สามารถส่งผ่านความรู้สึกมากมายเพียงนี้ให้แก่ผู้อื่นผ่านการขับร้องได้?
เกรงว่าทั้งโลกก็คงจะไม่มี!
“ธิดาศักดิ์สิทธิ์หลี่ซือถึงนางจะไม่ได้เป็เซียน แต่นางก็มีสิ่งที่คล้ายคลึงกันบางทีมันอาจจะเป็รากเหง้าเดียวกันก็ได้’’ มองสตรีเลอโฉมตรงหน้าจางเจิ้นก็ยิ้มบางคาดเดา เขามั่นใจเป็อย่างมากว่าความรู้สึกของเขาไม่ผิดพลาด
นางจะต้องมีรากเหง้าเดียวกันกับเซียนพิรุณ!
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่…
เสียงของธิดาศักดิ์สิทธิ์หลี่ซือค่อยๆแ่เบาลงและเริ่มจางหายไป
ท้ายที่สุดวิดีโอก็จบลง
โดยไม่รอช้าจางเจิ้นรีบดูค่าสถานะของท่วงทํานองฟ้าดินอย่างรวดเร็ว
[ท่วงทํานองฟ้าดิน:100%]
เมื่อค่าสถานะแสดงให้เห็นใบหน้าของชายหนุ่มก็แสดงความพึงพอใจออกมา
“มันง่ายดายกว่านทีแห่งความละเอียดอ่อนเป็อย่างมาก’’จางเจิ้นยิ้มไม่แปลกใจเลยที่เขาสามารถเรียนรู้มันได้ในการดูวิดีโอเพียงแค่ครั้งเดียวแตกต่างกับนทีแห่งความละเอียดอ่อนที่จะต้องดูหลายครั้งจึงจะสามารถเข้าถึงความผิวเผินของมันได้
ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันอยู่คนละระดับกัน!
จางเจิ้นมั่นใจหากไม่ใช่เพราะอย่างนี้แล้ว จะเป็เพราะอะไร?
ไม่มีทาง!
วินาทีต่อมา
แววตาของจางเจิ้นเปล่งประกาย
“ในที่สุดก็ได้เวลาเริ่มสักที’’
โดยไม่รอช้าจางเจิ้นเดินไปที่โต๊ะคอมของเขาและเปิดมันอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่คอมพิวเตอร์ถูกเปิดขึ้นมาจางเจิ้นก็เข้าสู่โปรแกรมนักเขียนอันหนึ่งก่อนหยุดมองหน้าจอสีขาวตรงหน้าด้วยความครุ่นคิดเล็กน้อย
เขาจะเขียนเพลงอะไรดีนะ?
เอาไอ้นั่นแล้วกัน!
พริบตาจางเจิ้นได้ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว และเริ่มวางมือลงไปบนแป้นคีย์บอร์ด
วินาทีต่อมา
เริ่ม!
จางเจิ้นเริ่มกระบวนการ
ราวกับปรมาจารย์การเคลื่อนไหวของชายหนุ่มแลดูสงบนิ่งและเผยความละเอียดอ่อนดั่งแปรเปลี่ยนได้ตามปรารถนาออกมา
นทีแห่งความละเอียดอ่อน!
เพียงแค่ปรารถนาชายหนุ่มก็ได้บรรเลงนิ้วของเขา ลงไปบนแป้นคีย์บอร์ดตรงหน้าด้วยความอ่อนโยนราวกับเข้าใจดีถึงทุกๆอย่างของมัน
ต่อมาการบรรเลงนิ้วของชายหนุ่มค่อยๆเริ่มแปรเปลี่ยน มันพลิ้วไหวราวสายลมปลดปล่อยความรู้สึกบางอย่างออกมา
ท่วงทํานองฟ้าดิน!
ประหนึ่งฟ้าดินรังสรรค์ความรู้สึกมากมายได้ถูกส่งผ่านจากความว่างเปล่าสู่หน้าจอสีขาวที่เต็มไปด้วยตัวอักษรมากมาย
ท่ามกลางเวลาที่พัดผ่านท่วงทํานองฟ้าดินได้ถูกใช้ออกมาพร้อมกันกับนทีแห่งความละเอียดอ่อนทําให้นามธรรมที่ถูกถ่ายทอดเป็รูปธรรม แฝงความรู้สึกมากมายเอาไว้บอกได้ว่าไม่ว่าใครก็ตามที่อ่านมันทุกๆคนจะต้องพบกับความรู้สึกมากมายที่ส่งผ่านออกมาจากชายหนุ่ม
ถูกต้อง!พวกเขาจะสามารถรู้สึกถึงมันได้อย่างง่ายดาย!
ความรู้สึกที่ชัดเจนราวกับประสบด้วยตัวเอง!
พริบตาสองชั่วโมงก็ผ่านไป
ปัจจุบันหลังจากที่ถ่ายทอดทุกสิ่งทุกอย่างออกไปแล้ว บนหน้าจอสีขาวที่เคยว่างเปล่าก็เต็มไปด้วยตัวอักษรมากมายและทุกๆคําทุกๆประโยคล้วนแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ถูกส่งผ่าน
บอกได้เลยว่าไม่ว่าจะเป็ใครเพียงอ่านเล็กน้อย พวกเขาล้วนสามารถััถึงสิ่งเหล่านี้ได้อย่างแน่นอน
“เฮ้อในที่สุดก็เสร็จสักที’’ จางเจิ้นถอนหายใจ มองดูผลงานของตัวเองอย่างมีความสุขเขาในตอนนี้อดที่จะจินตนาการถึงใบหน้าของพี่สาวฉีที่ตกตะลึงไม่ได้จริงๆ
มันจะเป็ยังไงกันนะ?
จางเจิ้นหัวเราะนั่นคงเป็ภาพที่น่าดูชมมากแน่ๆ แต่น่าเสียดายที่เขาคงไม่มีโอกาสได้เห็นมัน
ครู่ต่อมา
“เอาล่ะตอนนี้ฉันควรโทรหาพี่สาวฉีและส่งมันให้กับเธอ’’ จางเจิ้นยิ้มเขาจําเป็ต้องโทรหาพี่สาวฉีเพื่อขอเมลของเธอ เพื่อที่จะได้ส่งมันให้กับเธอได้
โดยทันทีชายหนุ่มได้เปิดเบอร์ของหญิงสาวขึ้นมา และโทรออกไป
…
คอนโดแห่งหนึ่งในซูโจว
ทันทีที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นหญิงสาวแซ่ฉีก็รีบนําโทรศัพท์ของเธอออกมา แต่ก่อนที่เธอจะได้ทันรับสายเธอก็สังเกตเห็นซะก่อนว่าเบอร์ตรงหน้าของเธอนั้นไม่คุ้นเคยเลย
ฉีซีที่เห็นแบบนั้นก็ขมวดคิ้วด้วยความคาดเดา
เบอร์ที่น่าสงสัย!
ใครกันที่โทรมาหาเธอในเวลาแบบนี้?
1K
