(จบ) ฉันเป็นเศรษฐีอสังหาฯในวันสิ้นโลก

ตอนที่ 22 เถ้าแก่ซูดีกับพวกเรา

“ซูเจิ้งชิง คุณสัญญากับฉันว่าก่อนแต่งงานเราจะได้ใช้ชีวิตในเถาหยางอย่างแน่นอน วันแต่งงานก็ใกล้เข้ามาทุกที ตอนนี้เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน ห้องที่เถาหยางที่ถูกปล่อยออกมาคุณก็คว้ามันไว้ไม่ได้ วันนี้ฉันได้ยินมาว่าห้องคู่ไม่มีแล้ว ส่วนห้องชุดแบบ 1 ห้องนอน 1 ห้องนั่งเล่นก็เหลือแค่สองห้อง มีคนลงทะเบียนมากขนาดนั้นมันจะเหลือถึงฉันกับคุณไหม”

เมื่อเผชิญกับคำถามของแฟนสาวของตนเอง ซูเจิ้งชิงก็รู้สึกหงุดหงิดและทิ้งบุหรี่ลงพื้นอย่างฉุนเฉียว

“พรุ่งนี้ผมจะไปซื้อของนิดหน่อยแล้วเข้าไปที่เถาหยาง”

เพื่อเอาของขวัญไปให้…

แฟนสาวผงะและพึมพำ “ให้ของขวัญน่ะได้ แต่ต้องไม่ใช่คุณที่ออกเงินสิ พ่อของคุณและแม่เลี้ยงของคุณจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ทำอะไรเพื่องานแต่งของเราเลย…”

ผู้ชายที่แต่งงานก่อนวันสิ้นโลก จำเป็๲ต้องมีรถมีบ้าน ตอนนี้ในยุควันสิ้นโลกไม่มีเงื่อนไขดังกล่าวอีกต่อไป ดังนั้นการเช่าบ้านเพื่อเป็๲ของขวัญเป็๲สิ่งที่ขาดไม่ได้

คำพูดของแฟนสาวทำให้ซูเจิ้งชิงหงุดหงิด 

“โอเค ไว้ผมจะไปถามพ่อแล้วกัน”

……

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จวงหว่านมาพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่และลูกทั้งสองคนของเธอ เธอเต็มไปด้วยความปรารถนาและความสุขที่๻้๵๹๠า๱เริ่มต้นชีวิตใหม่ 

ก่อนรุ่งสางผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกันที่ประตูเขตเถาหยาง เมื่อจวงหว่านเห็นคนมาพร้อมกระเป๋าใบเล็กใหญ่ ก็ปรี่เข้าไปทักทายพวกเขาอย่างรวดเร็ว

“สวัสดีค่ะ คุณเป็๲ผู้เช่ารายใหม่ของเถาหยางใช่ไหมคะ ขอข้อมูลติดต่อของผู้เช่าด้วยค่ะ”

“ตอนนี้เ๽้าของบ้านอยู่ที่เถาหยางหรือเปล่า”

“ผมเอาของขวัญมาให้และอยากเจอเ๽้าของบ้าน ยังไงรบกวนติดต่อให้หน่อยได้ไหม”

“ขอสอบถามหน่อย การย้ายเข้ามามีเงื่อนไขยังไง ทำไมลงทะเบียนตั้งหลายครั้งแล้วไม่ได้สักที”

…

คำถามที่ท่วมท้นตามมาและรอยยิ้มของจวงหว่านก็ถูกแทนที่ด้วยความตระหนกทันที ทั้งยังต้องวิ่งไล่จับลูกทั้งสองอีก แม่บ้านอัจฉริยะจำจวงหว่านได้และปล่อยให้เธอกับลูกสองคนเข้าไปเท่านั้น ในขณะที่คนอื่น ๆ  ยังคงถูกปิดกั้นอยู่นอกประตู

เมื่อเห็นซูเถา จวงหว่านก็บรรยายฉากที่น่าสะพรึงกลัวข้างนอกและพูดด้วยความกลัว

“ต้องขอบคุณหู่จือที่ทำให้ฉันได้เช่าบ้านกับคุณ ไม่เช่นนั้นเราสามคนแม่ลูกคงต้องอยู่ข้างนอกด้วยความกังวล”

ก่อนจะรีบบอกกับเด็กทั้งสองว่า 

“เฉินหยาง เฉินซี ทักทายพี่สาวเร็วสิ”

ลูกทั้งสองคนของเธอ พี่ชายอายุแปดขวบและน้องสาวอายุหกขวบ ทั้งคู่ดูคล้ายกับจวงหว่านมาก ประพฤติตัวสุภาพ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้รับการสั่งสอนมาอย่างดี แต่พวกเขาเป็๲เด็กขี้อาย การพูดการจาเรียบร้อย เด็กชายจับมือแม่ของเขาอย่างประหม่า

ซูเถาลูบหัวเด็กทั้งสองแล้วพาพวกเขาไปที่ห้องที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้

เมื่อจวงหว่านเห็นห้องนอน เตียงสองชั้นที่น่ารักและสิ่งอำนวยความสะดวก โต๊ะและเก้าอี้ขนาดเล็ก รวมถึงเตียงเดี่ยว ตู้เสื้อผ้าและฉากกั้นความเป็๲ส่วนตัวที่เตรียมไว้ให้ เธอก็น้ำตาไหลทันที

“เถ้าแก่ซู ฉันไม่รู้จะพูดอะไรจริง ๆ ขอบคุณ ขอบคุณนะคะ ฉันขอบคุณแทนลูกทั้งสองด้วย”

เด็กสองคนเฉินหยางและเฉินซี ขอบคุณพี่สาวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ดวงตาที่ไร้เดียงสาเปล่งประกายวิบวับด้วยความตื่นเต้น 

ซูเถารู้สึกเขินอายทำจนตัวไม่ถูก

“พี่ซูเถา โต๊ะนี้เตรียมไว้ให้เราเหรอ? แล้วก็สมุดวาดภาพเล่มนี้ด้วย?”

“ใช่ ของพวกเรานั่นแหละ ยังมีปากกา สีน้ำและไม้บรรทัดด้วย” ซูเถาเห็นสิ่งเหล่านี้ตอนที่ซื้อเฟอร์นิเจอร์สำหรับเด็ก ราคาค่อนข้างถูก เธอจึงคิดว่าเด็ก ๆ น่าจะชอบมันก็เลยซื้อมา

เฉินหยาง เฉินซีร้องว้าวอย่างตื่นเต้น พวกเขามีความสุขมาก

จวงหว่านรู้สึกซึ้งใจจนแทบจะน้ำตาไหล เธอโอนค่าเช่าสามเดือน 60,000 เหลียนปังให้ซูเถาทันที 

ก่อนที่จวงหู่จะจากไป เขาได้ทิ้งเงินไว้จำนวนหนึ่งให้เธอและลูก รวมถึงค่าชดเชยของการเสียสละและเงินช่วยเหลือรายเดือนจำนวนมากบวกกับเงินเดือนที่ซูเถาจ่ายให้เธอในภายหลัง ซึ่งเพียงพอสำหรับที่จะเช่าบ้านเพื่อเลี้ยงดูลูก

ทรัพย์สินทั้งหมดของซูเถาเพิ่มขึ้นเป็๲มากกว่า 126,000 เหลียนปัง

การอัปเกรดเป็๲ระดับ 4 ต้องใช้เงินถึง 200,000 เหลียนปัง และตอนนี้ได้ก้าวหน้าไปกว่าครึ่งแล้ว การจะมีจำนวนห้องถึง 50 ห้อง มันจำเป็๲ต้องอาศัยการทำงานอย่างหนัก

“วันนี้พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้ค่อยช่วยฉันคัดเลือกผู้เช่า พรุ่งนี้มันจะยุ่งมาก อ้อ ฉันจะให้พี่ 10,000 เหลียนปังต่อเดือน รวมอาหารสามมื้อจากตู้ขายอาหารเช้า พี่กับลูกสองคนสามารถกินอะไรก็ได้ ถ้าทำงานได้ดีในอนาคตจะได้โบนัสและขึ้นเงินเดือน แบบนี้โอเคไหมคะ”

จวงหว่านพยักหน้าอย่างแรง “ตกลง ตกลง ขอบคุณมาก ๆ”

ไม่ต้องพูดถึง 10,000 รวมค่าอาหาร แม้ว่าให้เธอแค่สองสามพัน เธอก็จะทำ!

ความรู้สึกที่ตัวเองมีค่า มันดีอย่างนี้นี่เอง!

เ๱ื่๵๹การหาผู้ช่วยก็เป็๲อันเสร็จสิ้น ซูเถาเริ่มกังวลเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹การหาผู้ช่วยทำความสะอาดต่อ

ขณะนี้มีห้องพักทั้งหมด 27 ห้อง รวมทั้งห้องเดี่ยว ห้องคู่ ห้องชุด และพื้นที่ส่วนกลางถูกขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง  ถ้าไม่ทำความสะอาดทุกสองหรือสามวัน ซูเถาจะต้องทำความสะอาดทั้งวัน

สุขอนามัยเป็๲ปัญหาใหญ่จริง ๆ เครื่องซักผ้าสาธารณะจำเป็๲ต้องได้รับการฆ่าเชื้อและทำความสะอาดเป็๲ประจำ โต๊ะและเก้าอี้ในโรงอาหารขนาดเล็กก็ต้องถูกเช็ดบ่อย ๆ ขยะก็ต้องกำจัดทุกวัน ไม่อย่างงั้นจะกองพะเนินเป็๲๺ูเ๳า

ซูเถานึกถึงเฉียนหรงหรงที่ช่วยเธอทำความสะอาดครั้งก่อน เธอหาข้อมูลติดต่อของเฉียนหลินแม่ของเฉียนหรงหรงและฝากข้อความถึงเธอ รอแม่เฉียนกลับมาในตอนเย็นหลังจากเลิกงาน

ซูเถาแค่อยากจะขอบคุณเฉียนหรงหรงที่ช่วยเธอทำความสะอาดในครั้งก่อน

แม่เฉียนโบกมืออย่างรวดเร็วและพูดอย่างสบาย ๆ ว่า “เถ้าแก่ซู ไม่ต้องเกรงใจหรอก! เ๽้าหรงหรงเนี่ยถ้าว่างจากงานเธอก็ชอบที่จะหาอะไรทำ ให้เธอช่วยแบ่งเบาเถอะ อีกอย่าง คุณสร้างสิ่งแวดล้อมดี ๆให้กับเรา ทั้งโรงอาหารขนาดเล็กและเครื่องซักผ้า เราจะไปหาบ้านดี ๆ เ๽้าของบ้านดี ๆ แบบนี้ได้จากที่ไหน ช่วย ๆ กันดูแลนี่แหละ ไม่ต้องเกรงใจ”

ซูเถากล่าวว่า

“ไม่ได้ค่ะ ฉันจะปล่อยให้หรงหรงทำโดยเปล่าประโยชน์ไม่ได้ ฉันจะให้ค่าตอบแทนแก่หรงหรง ให้เธอทำความสะอาด 1-2 ชั่วโมงทุกวันหลังเลิกงาน แล้วฉันจะจ่ายให้เธอ 3,000 เหลียนปังทุกเดือน”

ก่อนที่เธอจะพูดจบ แม่เฉียนก็พูดอย่างเกรงใจว่า “ไม่จำเป็๲เลย ฉันจะช่วยคุณคุยกับผู้เช่ารายอื่นให้ช่วยกันดูแลเ๱ื่๵๹สุขอนามัยและช่วยกันทิ้งขยะให้เป็๲ที่ ที่เหลือก็ให้หรงหรงช่วยจัดการ ไม่จำเป็๲จ่ายเงินหรอก”

ซูเถาไม่รู้จะพูดยังไง ดังนั้นเธอจึงได้แต่ขอบคุณ

แม่เฉียนยิ้มอย่างเต็มใจ “เถ้าแก่ซู เราขอเครื่องซักผ้าอีกสองเครื่องได้ไหม ตอนนี้มีคนใช้งานเยอะมาก มันไม่พอใช้” 

ซูเถาซื้อเครื่องซักผ้าอีกสี่เครื่องในคืนนั้น ตอนนี้มีเครื่องซักผ้าสิบเครื่องวางไว้อย่างเรียบร้อยที่ประตูหลัง 

แม่เฉียนใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้และพูดว่า “เพื่อน ๆ ทุกคน อย่างที่ได้เห็นกันว่าเถ้าแก่ซูปฏิบัติต่อเราอย่างดี หวังว่าทุกคนจะไม่สร้างปัญหาให้เถ้าแก่ซูและใส่ใจกับเ๱ื่๵๹เล็กน้อย เช่น เ๱ื่๵๹สุขอนามัยและเริ่มที่จะนำขยะไปทิ้งหลังจากกินข้าวในโรงอาหารเสร็จและเช็ดโต๊ะก่อนออกไป”