ตื่นเช้าขึ้นมาวันหนึ่ง ฉันปวดตามาก... ตาข้างขวามัวๆผิดไปจากเดิม รู้สึกเหมือนมีอะไรมืดๆปิดกั้นไว้ทำให้มองไม่ชัดเท่าเก่า ในใจคิดว่าคงเป็เพราะ่นี้อ่านหนังสือสนุกเกินเหตุ ฉันจึงปล่อยไป...
สามวันต่อมา... อาการมึนๆเกิดขึ้นบ่อยครั้ง นึกขึ้นมาว่าอาจเป็ต้ออย่างที่ใครๆมักเป็กัน ต้อน่ะ..ลอกปุ๊บก็กลับไปพักที่บ้านได้เลย ฉันจึงวางใจอยู่ คิดว่าเดี๋ยววันหยุดจะไปตรวจดูสักครั้ง
ผ่านไปอาทิตย์หนึ่ง... ถึงวันหยุดพอดี ฉันจองคิวตรวจตาตามที่เคยทำให้แม่เป็ประจำ เช็คตา หยอดยาขยายม่านตาแล้วก็รอพบแพทย์...
หมอเรียกตรวจเมื่อถึงคิว ปรากฏว่าฉันอยู่ในภาวะRD หรือที่หมอขยายความให้ฟังว่าจอประสาทตาลอก (Retina Detachment) และ "ต้องผ่าด่วน!" เพราะหากช้ากว่านี้มีโอกาสที่จะตาบอดได้!
หมอเขียนจดหมายส่งตัวให้ฉันไปผ่าตาที่โรงพยาบาลในอีกจังหวัดที่ใหญ่กว่าและมีเครื่องมือพร้อมกว่า แต่เนื่องจากวันนั้นเป็วันหยุดพิเศษ จึงต้องเลื่อนเป็วันถัดไป
ด้วยระบบโรงพยาบาลรัฐของไทย ฉันเดินทางแต่เช้าตรู่เมื่อ 5.00 น. ไปแผนกฉุกเฉิน ไม่มีความคืบหน้าจึงไปที่คลีนิกตา พยาบาลแจ้งว่านัด
คลีนิกนอกเวลารับคนไข้จำกัด ให้ติดต่อที่ฉุกเฉินดีกว่าไหม ฉันจึงเดินไปในสภาพมึนๆ ตาเห็นไม่ชัดเจนแถมอดข้าวอดน้ำมาเพราะไม่แน่ใจว่าต้องเข้าผ่าด่วนเลยหรือไม่ ต้องอดอาหารหรือเปล่า เพราะความไม่รู้...ชีวิตในวันนั้นจึงมีแค่2คำ คือ 'รอ' และ 'อดทน'
เกือบบ่ายสองโมงเมื่อมีโอกาสได้พบหมอ ได้รู้ว่าต้องผ่าทันทีในวันนี้ และหลังผ่าเสร็จต้องพักตาด้วยการ 'คว่ำหน้า' เป็เวลากว่า 2 เดือน!!
เอาล่ะสิทีนี้... ค่ารักษากลายเป็เื่รองไปทันทีแม้จะมีค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูงเพราะมาอย่างเร่งด่วน ไม่ได้ยื่นส่งตัวผ่านโรงพยาบาลรัฐที่มีประวัติอยู่ สิ่งที่ต้องกังวลนอกจากการผ่าตัดที่จะทำเป็ครั้งแรกแล้ว ก็คือการหยุดงานระยะยาวที่แน่นอนว่ามีผลกระทบต่อฐานลูกค้าแน่ๆถ้าแม่ค้าหายตัวไปนานๆ
แต่เื่ตาก็สำคัญกว่า ที่สุด..ฉันจึงได้เซ็นยินยอมไปและเข้ารับการผ่าตัดใน่เย็นของวันเดียวกัน ซึ่งบอกได้คำเดียวว่า..เจ็บมากกกกกก
สองสัปดาห์หลังจากนั้นคือการปรับตัว ต้องหยอดตาทุก 2 ชั่วโมงั้แ่ 8 โมงเช้าถึง 2 ทุ่ม ต้องนอนคว่ำให้ได้วันละ16 ชั่วโมงเป็อย่างต่ำ
ต้องระวังไม่ให้น้ำเข้าตา สระผมล้างหน้าอย่างยากลำบาก และมองอะไรอย่างคนตาฟางเกือบตลอดวันเพราะต้องติดแผ่นป้องกันตา(eye shield) จึงใส่แว่นสายตาไม่สะดวกทั้งที่สายตาสั้นสุดๆ นี่แค่สองสัปดาห์เท่านั้น แต่ฉันต้องทำอย่างนี้ไปอีกเป็เดือนเชียวนะ!
แต่แล้ว...เื่ดีๆก็เกิดขึ้น!