เตชัสหูอื้อดวงตาพร่าพรายไปชั่วขณะ ความคิดจะผละออกจากเรือนร่างเย้ายวนใจเลือนหายไปทันทีที่ริมฝีปากหยักสวยถูกประกบจูบอีกครั้ง ความรู้สึกประหลาดล้ำในกายชายตื่นตัวขึ้นจนเกินจะยับยั้ง เขาคงคลั่งจนขาดใจหากไม่สนองตอบจุมพิตแสนรัญจวนใจนั้น!
ทันทีที่เตชัสตัดสินใจเป็ฝ่ายรุกไล่ หัวใจแกร่งก็ยิ่งเร่งจังหวะ เร็ว แรง สั่นระรัวจนพลิ้วไหวไปทั่วสรรพางค์ริมฝีปากบางของเธอช่างหวานล้ำ เรือนร่างช่างหอมหวานรัญจวนใจ ผิวกายเนียนลออจนไม่อาจหักห้ามใจได้ คนกำลังหลงใหลราวต้องมนตร์ขลังเฝ้าพรมจูบ ลูบไล้ ซุกไซ้จนผิวเนื้ออ่อนนุ่มแดงปื้นไปทั่วทุกอณู
มือน้อยผวาเกาะกอดต้นคอแกร่งพร้อมแอ่นอกยกร่างขึ้นตอบรับััลึกล้ำ ด้วยรู้สึกคล้ายมีใครกำลังตวัดปลายขนแปรงอ่อนนุ่มปัดป่ายปลายยอดดอกบัวคู่งาม เดี๋ยวปัดซ้ายป่ายขวาราวกำลังปลุกปั้นเร่งกลีบดอกให้ผลิแย้มแบ่งบาน ัันั้นช่างหวามหวานจนสั่นสะท้านไปทั้งกายและใจ
ยิ่งปลายขนแปรงเร่งจังหวะโยกย้ายปัดป่าย พลอยชมพูรู้สึกรอบกายเริ่มรายล้อมไปด้วยมวลหมู่ภมรบินร่อนคลอเคลีย แขนขาคล้ายจะอ่อนเปลี้ยเพียงต้องัับางเบาจากเหล่าภมรนั้น หัวใจพาลสั่นไหวจนต้องเบี่ยงกายบ่ายหนี แต่ก็ไม่อาจหลบหลีกได้ เพราะเหล่าภมรร้ายตามติดชิดเรือนกาย เดี๋ยวเกาะลงตรงนั้นแล้วค่อยๆเลาะเรื่อยมาเกาะตรงนี้ ยิ่งเธอบ่ายหนีก็ยิ่งตามติดเรื่อยไป หนักเข้าเธอก็รู้สึกราวถูกมวลหมู่ภมรห้อมล้อมโอบอุ้มขึ้นสู่ห้วงเวหา พอขยับกายบ่ายหนีก็คล้ายจะวูบตกลงสู่หุบเหวที่มีเปลวไฟกองใหญ่ลุกโชนรองรับกายเธอ
“คุณยศวิน...” หญิงสาวเปล่งเสียงขานนามนั้นออกมาในที่สุดเมื่อรู้สึกราวกำลังตกลงสู่หุบเหวลึก
เสียงนั้นหวานแว่วแ่เบานักแต่กลับแจ่มชัดและกึกก้องเต็มสองหูของเตชัส ชายหนุ่มหยัดกายขึ้นดึงสติให้กลับคืนมาพยายามเก็บข่มอารมณ์หวามที่ม้วนตัวเป็เกลียวคลื่นถาโถมภายในกาย
เขากำลังจะเป็ผู้ร้ายฉกฉวยโอกาส กำลังจะกลายเป็ผู้ชายมักมากเอาเปรียบคนไม่ได้สติ เธอถูกฤทธิ์ยาครอบงำ เธอกำลังพร่ำเพ้อถึงใครบางคนและคงคิดว่าเขาเป็ใครคนนั้น เขาจะสวมรอยเอาแต่ได้อย่างนั้นหรือ... ไม่ล่ะ! เขาไม่ได้ตะกละตะกลามขนาดกินไม่เลือกเวลาและสถานการณ์ขนาดนั้น คิดแล้วก็ติดสินใจผละออกหมายถอยห่างออกจากห้องนี้ไป แต่ก็ไม่ใช่เื่ง่ายเลย เพราะพลอยชมพูตามติดไม่ยอมให้เขาถอยห่างง่ายๆ
“คุณยศวิน พลอยรักคุณนะคะ กอดพลอยสิคะ ได้โปรด...กอดพลอย บอกพลอยว่าคุณยังรักพลอย”
เตชัสถอนหายใจกลอกตาบน เธอจะรู้ไหมว่าอกนุ่มๆที่บดเบียดแผ่นหลังเขาตอนนี้มันกระตุ้นอารมณ์ดิบของเขามากแค่ไหน ให้ตายเถอะ! นี่ถ้าไม่ติดว่าเ้าหล่อนกำลังไม่ได้สติล่ะก็...
‘บัดซบ! หยุดคิดแล้วรีบออกจากห้องนี้ไปซะเตชัส!’
“ปล่อยผมเถอะ ผมไม่ใช่ยศวินของคุณ” ปากก็ร้องบอก มือก็พยายามแกะเรียวแขนที่รึงรัดรอบเอวเขาแน่น แต่พยายามเท่าไรก็แกะไม่ออก อกนุ่มก็บดเบียดกระตุ้นความรู้สึกส่วนลึกจนเขาร้อนระอุไปทั้งกายและใจ
“ทำไมคะ พลอยไม่ดีตรงไหน พลอยทำผิดอะไรคุณถึงทำกับพลอยแบบนี้”
ยิ่งฟังถ้อยคำรำพันหัวใจแกร่งก็อ่อนยวบเพราะความสงสาร แต่ตอนนี้เขาควรสงสารตัวเองมากกว่า
“พลอยรักคุณแต่คุณไม่ได้รักพลอยเลยใช่ไหมคะ คุณถึงไปมีคนอื่น ฮึก! ฮือ...”
สิ้นเสียงตัดพ้อพลอยชมพูก็เอาแต่สะอื้นไห้ แรงรึงรัดของวงแขนแม้ไม่ได้แน่นเข้าแต่ก็ไม่ได้คลายลงสักนิด ดีหน่อยที่เสียงสะอึกสะอื้นนั้นช่วยเบี่ยงเบนความสนใจไปได้บ้าง ดังนั้นเตชัสจึงนั่งนิ่งปล่อยให้พลอยชมพูกอดรัดพร่ำรำพันแล้วร้องห่มร้องไห้กับแผ่นหลังกว้างต่อไป ใจก็ภาวนาไม่ให้จินตนาการไปไกล เขาอยากเห็นหน้านัก ผู้ชายคนนั้นมันหน้าตายังไงถึงทำให้เธอพร่ำเพ้อหาได้มากขนาดนี้ แล้วนี่เ้าหล่อนจะร้องห่มร้องไห้ไปอีกนานเท่าไรก็ไม่รู้ เวรกรรมอะไรของแกนะเตชัส แทนที่จะได้สนุกให้เต็มที่กลับต้องมานั่งตัวแข็งทื่อให้ผู้หญิงใช้เป็ที่ซับน้ำตา
่เวลาแห่งความทรมานผ่านไปอย่างเชื่องช้า กว่าเขาจะหลุดออกมาจากตรงนั้นได้ก็ทำเอาเหงื่อแตกพลั่ก สาบานได้เลยว่าถ้ามีโอกาสเจอผู้ชายที่ชื่อยศวินนั่น เขาจะตะบันหน้ามันให้หายแค้น โทษฐานที่เป็ต้นเหตุให้เขาต้องตกอยู่ในสถานการณ์ชวนอึดอัดแบบนั้น ถ้าเขาไม่มีความเป็สุภาพบุรุษพอเ้าหล่อนคงถูกเผด็จศึกไปแล้ว
ดูเอาเถอะ! ร้องไห้เสร็จก็หลับเป็ตาย ช่างไม่รู้ตัวเอาเสียเลยว่าท่านอนนั้นมันยั่วอารมณ์ดิบในกายผู้ชายมากแค่ไหน
เตชัสกัดกรามกรอดทำเสียงจิ๊จ๊ะรอดไรฟันแล้วหันหลังให้ภาพยวนตานั้นก่อนเดินออกจากห้องไป ชายหนุ่มยกโทรศัพท์ภายในขึ้นกดโทรออกต่อสายถึงเคาน์เตอร์ต้อนรับเรียกหาแม่บ้านให้เข้ามาช่วยจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าของคนที่หลับใหลไม่ได้สติอยู่ด้านใน ขืนเขาจัดการด้วยตัวเอง รับรองว่าเขาจะไม่มีวันหยุดอะไรๆ ที่กำลังพุ่งพล่านอยู่ในตอนนี้แน่นอน
เพียงไม่นานแม่บ้านก็มาตามคำร้องขอ เตชัสแจ้งความประสงค์แล้วฝังตัวเองอยู่แต่ในโถงห้องนั่งเล่น เขาไม่มีวันเฉียดกายเข้าไปด้านในอีกหากเ้าหล่อนยังไม่รู้สติ เขาคงไม่แดดิ้นตายเพียงเพราะไม่ได้ปลดปล่อยอารมณ์ตามความ้าหรอก
“เรียบร้อยแล้วค่ะ” เสียงแม่บ้านวัยกลางคนรายงานหลังจากออกมาจากห้องนอนพร้อมด้วยห่อผ้าในมือ
เตชัสพยักหน้ารับ ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วสั่งความอีกรอบ
“เสื้อผ้านั่นซักรีดแล้วเอาขึ้นมาพรุ่งนี้เช้านะ คุณผู้หญิงเธอมีแค่ชุดเดียว”
“ได้ค่ะ พรุ่งนี้อิฉันจะรีบนำมาให้แต่เช้าค่ะ”
เตชัสยิ้มให้ก่อนหยิบธนบัตรใบใหญ่ส่งให้เป็การตอบแทนน้ำใจ แม่บ้านวัยกลางคนยกมือกระพุ่มไหว้แล้วยื่นมือไปรับมาถือไว้จากนั้นจึงขอตัวกลับไปปฏิบัติหน้าที่พร้อมทั้งจัดการซักรีดเสื้อผ้าในห่อเพื่อให้เสร็จทันตามคำสั่งของแขกหนุ่ม
คล้อยหลังแม่บ้านร่างท้วม เตชัสก็พาตัวเองเข้าห้องน้ำอีกห้องที่แยกเป็สัดส่วนไว้ ชายหนุ่มจัดการชำระล้างร่างกายก่อนเข้านอน แต่เมื่ออาบน้ำเสร็จก็ต้องพ่นลมหายใจแรงๆ เพราะชุดนอนอยู่ในตู้เสื้อผ้าในห้องนั้น จะให้เขาเข้าไปเอามาเปลี่ยนน่ะหรือ...
‘หึๆ นอนทั้งเสื้อคลุมแบบนี้น่าจะดีกว่า’
คิดดังนั้นชายหนุ่มก็ออกจากห้องน้ำตรงไปยังโซฟากลางโถงห้องนั่งเล่น เมื่อปรับพนักโซฟาให้กลายเป็ที่นอนขนาดย่อมแล้วก็หยิบรีโมตมาเปิดโทรทัศน์ดูรายการต่างๆไปเรื่อย
ไม่รู้เพราะอาบน้ำแล้วสดชื่นขึ้นจึงยังไม่ง่วงนอนหรือเพราะใจกระหวัดวนเวียนคิดถึงแต่คนที่นอนอยู่ในห้องเตชัสก็ไม่แน่ใจ
ขอกำลังใจ ส่งเสียงตอบรับกันหน่อยน้าจุ๊บๆ
421
![ดาวประดับดิน [SHE]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/465438b98463b2ea2d6a91499456be00.webp)
