ผมยืนอยู่ในห้องศิลปะ เอานิ้วลูบไล้ไปตามเฟรมผ้าใบ ดินสอ และสีไม้ ทั้งหมดนี้เป็ของผม ผมรู้สึกเหมือนในที่สุดก็มีที่ที่ผมเป็เ้าของจริงๆ ผมสูดกลิ่นสีและกระดาษด้วยความตื่นเต้นพลางมองไปที่จักร ซึ่งกำลังยืนมองผมด้วยใบหน้าเรียบเฉย
เขาหันหลังเตรียมจะเดินจากไป แต่ผมก้าวเข้าไปหาแล้วพูดเบาๆ ว่า:
"นี่คือหนึ่งในสิ่งที่สวยงามที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตผมเลยครับ"
เท้าของเขาชะงัก แล้วเขาก็หันกลับมา ก่อนที่ผมจะทันรู้ตัว ผมก็โผเข้ากอดคอเขาไว้ มันเป็สัญชาตญาณที่อยากให้เขารู้ว่าผมซึ้งใจแค่ไหน กลิ่นกายของเขาโอบล้อมผมไว้ ผิวของเขานุ่มนวลอยู่ใต้ปลายนิ้ว ผมััได้ถึงความเกร็งในตัวเขา แต่เขาไม่ได้ผลักไส
"ขอบคุณครับ" ผมกระซิบข้างหูเขา
เมื่อผมผละออกมาสบตาเขา ตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเหมือนยังประมวลผลไม่ถูกว่าเกิดอะไรขึ้น "เห็นว่าเธอชอบก็ดีแล้ว" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ปกติ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ผมวาดรูปจักรวาลในจินตนาการจนเผลอวาดรูปบ้านของเขาออกมาโดยไม่รู้ตัว
คืนนั้น ผมไปเคาะประตูห้องจักรเพราะลืมหยิบผ้าเช็ดตัว แต่พอเขาเปิดประตูออกมา ผมดันเสียหลักล้มหน้าคะมำลงบนแผงอกของเขาพอดี! ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นหน้าเมื่อผมได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นแรง ผิวของเขาชื้นเล็กน้อยภายใต้เสื้อคลุมผ้าไหมสีดำที่แยกออกตรง่อก
"นิรันดร์ เธอทำอะไร?" เขาถามเสียงเย็น ผมรีบถอยกรูดออกมาทันที
หลังจากเขาพาผมไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่ห้องเก็บของ และสั่งงานบ้านสำหรับวันพรุ่งนี้เสร็จ ผมก็อาบน้ำและเข้านอนด้วยความเพลีย วันแรกผ่านไปโดยที่ผมไม่ได้เผาครัวเขาวอดวาย ก็นับว่าเป็ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่แล้ว
เช้าวันต่อมา
นาฬิกาปลุกดังตอน 6.50 น. ผมลากสังขารลงมาที่ครัวและพบโน้ตวางอยู่:
"เลือกเอาเองว่าอยากทำอะไร แต่ต้องกินได้"
ผมหลุดขำกับความเผด็จการปนคำท้าทายนั้น ผมตัดสินใจทำเมนูง่ายๆ อย่างไข่คนเสิร์ฟพร้อมขนมปังปิ้งและแซลมอนรมควัน เมื่อจักรเดินเข้ามาในห้องอาหาร บรรยากาศก็หนักอึ้งขึ้นมาทันที
เขาทานคำแรกแล้วพูดสั้นๆ ว่า "ไม่เลว"
ผมยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้ "ขอบคุณครับ"
เราทานกันเงียบๆ จนกระทั่งเขาถามขึ้นว่า "ตกลงใจได้หรือยังว่าอยากได้อะไรแทนเงิน?"
ผมมองหน้าเขาแล้วตัดสินใจพูดความจริง "ผมคิดดูแล้วครับ... ผมอยากได้สิ่งที่ผม้ามานาน... ผมอยากเป็เพื่อนกับคุณ"
จักรชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาเขาหรี่ลง "เพื่อนเหรอ? ไม่มีทางหรอก"
คำพูดนั้นทิ่มแทงใจผมมากกว่าที่คิด "ทำไมล่ะครับ?"
เขาวางส้อมลงแล้วกอดอก "เพราะเธอเป็ลูกจ้าง และผมเป็เ้านาย"
"ที่ทำงาน เราแกล้งทำเป็ไม่รู้จักกันก็ได้ แต่ที่บ้าน... ผมอยากรู้จักคุณจริงๆ นะ จักร"
ทันทีที่ผมเรียกชื่อเขา ตาเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เขานิ่งไปหลายวินาทีก่อนจะถอนหายใจยาว
"เธอไม่อยากเป็เพื่อนกับผมหรอก"
ผมอึ้งไปกับคำพูดที่ดูตัดพ้อนั้น "ทำไมจะไม่อยากล่ะครับ?"
จักรถอนหายใจอีกครั้ง คราวนี้มันดูเศร้าและยอมจำนนมากกว่าเดิม "เพราะว่า..."
1K
