สายลมหนาวพัดโชยมาอ่อนๆ หอบเอาความเย็นเยือกจากยอดเขาที่ปกคลุมด้วยไอหมอกมาปะทะผิวหน้า แสงแดดยามสายสีทองอ่อนทอดส่องผ่านยอดไผ่ที่ลู่ลมไปตามแนวลำธาร เงา ของกิ่งไม้พริ้วไหวไปมาบนพื้นดินที่เริ่มกลับมามีความชุ่มชื้นหลังจากพายุฝนหลงฤดูได้ผ่านพ้นไปเมื่อคืน บรรยากาศในหมู่บ้านหุบเขาเมฆหมอกในวันนี้ดูสงบสุขกว่าที่เคยเป็มาอย่างประหลาด ราวกับความตึงเครียดที่เกิดขึ้นจากการข่มเหงของหลี่ฟู่ได้ถูกชะล้างออกไปพร้อมกับสายน้ำ
ลู่เฉินในชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตาที่พี่สาวช่วยซักและปะชุนจนเรียบกริบ นั่งอยู่บนม้านั่งไม้ตัวยาวหน้าบ้านดินของเขา ชายหนุ่มกำลังถือแท่งหมึกและแผ่นกระดาษที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่แผ่น ทว่าในวันนี้เขาไม่ได้คัดลอกตำราขงจื๊อเพื่อเตรียมสอบ หรือเขียนฎีการ้องทุกข์เพื่อขู่ใคร แต่เขากำลังวาดภาพทัศนียภาพเบื้องหน้าด้วยความละเมียดละไม ทุกเส้นสายของพู่กันที่ตวัดลงไปดูมีชีวิตชีวาและเปี่ยมไปด้วยพลังที่มากกว่าปกติ ซึ่งเป็ผลจากการที่ลมปราณในร่างกายของเขากำลังหมุนวนอย่างมั่นคงในระดับกลั่นลมปราณขั้นที่หนึ่ง
"พี่รองเ้าคะ วันนี้ท่านดูอารมณ์ดีเหลือเกินนะเ้าคะ"
เสียงใสประดุจระฆังเงินดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กๆ ของชิงเอ๋อร์ที่เดินถือตะกร้าหวายใบเล็กออกมาจากในบ้าน เด็กสาวสวมชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าหม่นที่เริ่มสั้นกว่าลำตัวเล็กน้อยเนื่องจากนางกำลังอยู่ใน่วัยที่ร่างกายเติบโตอย่างรวดเร็ว เส้นผมสีดำขลับที่นุ่มลื่นดุจแพรไหมถูกมัดรวบไว้อย่างเรียบร้อยด้วยเชือกปักลายดอกไม้เรียบง่าย ใบหน้าที่เคยดูซูบเซียวบัดนี้เริ่มมีสีเืฝาดจางๆ เพราะได้รับประทานอาหารที่อิ่มท้องขึ้นจากเงินที่ลู่เฉินหามาได้
ลู่เฉินเงยหน้าขึ้นจากกระดาษวาดภาพ แววตาของเขาที่เคยแฝงไปด้วยความเย็นเยือกดุจพยัคฆ์ในยามต่อสู้ บัดนี้กลับนิ่งสงบและอบอุ่นประดุจสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ "ชิงเอ๋อร์หรือ? วันนี้อากาศดี พี่จึงอยากบันทึกภาพขุนเขาไว้เสียหน่อย เผื่อว่าวันหน้าเราต้องเดินทางไกล ภาพเหล่านี้จะได้เป็เครื่องเตือนใจถึงบ้านเกิดของเรา"
ชิงเอ๋อร์วางตะกร้าลงข้างๆ แล้วขยับเข้ามานั่งลงบนแคร่ไม้ใกล้กับพี่ชายคนรอง กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกกล้วยไม้ที่แผ่ออกมาจากร่างกายของนางโชยมาปะทะจมูกของลู่เฉินอีกครั้ง เป็กลิ่นที่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายและมีสมาธิอย่างน่าประหลาด "เดินทางไกลหรือเ้าคะ? พี่รองกำลังจะไปสอบที่ตัวอำเภออีกครั้งหรือเ้าคะ?"
"อาจจะมากกว่านั้นชิงเอ๋อร์..." ลู่เฉินตอบพึมพำในลำคอ สายตามองไปยังยอดเขาที่สูงเสียดฟ้า "โลกกว้างใหญ่นัก ปราชญ์กล่าวว่าบัณฑิตควรเดินทางหมื่นลี้เพื่อเรียนรู้ชีวิต พี่ไม่อยากให้พวกเราต้องจมปลักอยู่กับความยากจนและการถูกรังแกเช่นนี้ตลอดไป"
ชิงเอ๋อร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือเล็กๆ มาจับที่แขนเสื้อของเขาเบาๆ "ไม่ว่าพี่รองจะไปที่ไหน ชิงเอ๋อร์จะขอตามไปด้วยได้ไหมเ้าคะ? ข้าสัญญาว่าจะไม่เป็ภาระ ข้าจะช่วยท่านซักผ้า ทำอาหาร และดูแลท่านเหมือนที่ท่านดูแลข้า"
ลู่เฉินมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ส่องประกายด้วยความซื่อสัตย์และจงรักภักดี เขาเห็นตัวตนของเด็กสาวที่เขารักประดุจน้องสาวแท้ๆ และในขณะเดียวกัน ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้นก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ภายใต้จิตสำนึกของเขา ชายหนุ่มวางพู่กันลงแล้วยื่นมือไปลูบศีรษะของนางอย่างอ่อนโยน "เ้าเป็คนในครอบครัวของพี่ ชิงเอ๋อร์... พี่จะทิ้งเ้าไว้ข้างหลังได้อย่างไร"
ในขณะที่สองพี่น้องกำลังสนทนากันอยู่นั้น ลู่จิน พี่สาวคนโตก็เดินออกมาจากครัวพร้อมกับถ้วยน้ำขิงร้อนๆ ที่ส่งควันกรุ่น "คุยอะไรกันอยู่หรือจ๊ะ? อาเฉิน อาจาง (บิดา) ตื่นแล้วนะ วันนี้ท่านดูมีเรี่ยวแรงขึ้นมากทีเดียว ยาที่หมอจางให้มาน่ะได้ผลดีจริงๆ"
ลู่เฉินลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจ "จริงหรือพี่ใหญ่? เช่นนั้นข้าขอไปดูท่านพ่อเสียหน่อย"
ภายในบ้านดินที่เริ่มได้รับการปะชุนใหม่บางส่วน ลู่ต้าซานนั่งอยู่บนเตียงโดยมีมารดาหวังซื่อคอยพยุง แผ่นหลังของบิดาดูตั้งตรงขึ้นกว่าวันก่อนๆ แม้จะยังคงมีอาการไออยู่บ้าง แต่ดวงตาที่เคยพร่ามัวบัดนี้กลับมีประกายของชีวิตชีวาเพิ่มขึ้น ลู่เฉินรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านในอก เขาขอบพระคุณ์ (และพลังลึกลับในกายเขา) ที่ทำให้ครอบครัวของเขาผ่านพ้นวิกฤตมาได้
"อาเฉิน มานี่สิลูก" ลู่ต้าซานเรียกบุตรชายด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น "พ่อได้ยินจากอาจินแล้วว่าเ้าจัดการกับหลี่ฟู่ได้อย่างไร... เ้าเก่งมากที่ใช้ปัญญาของบัณฑิตสยบคนพาล แต่เ้าต้องระวังให้มากนะ คนอย่างหลี่ฟู่นั้นใจคอคับแคบ เขาไม่มีทางยอมจบเื่ง่ายๆ"
"ข้าทราบดีขอรับท่านพ่อ ข้าจะระมัดระวังเป็พิเศษ" ลู่เฉินกล่าวด้วยความนอบน้อม "แต่ท่านพ่อไม่ต้องกังวลไป ตอนนี้ท่านควรพักผ่อนให้มาก ข้าจะพยายามหาสมุนไพรที่ดีกว่านี้มารักษาท่านให้หายขาด"
มื้อกลางวันของครอบครัวตระกูลลู่ในวันนี้เป็ไปอย่างเรียบง่ายแต่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ข้าวต้มที่มีเนื้อปลาสดๆ จากลำธารและผักป่าที่ชิงเอ๋อร์เก็บมาเมื่อเช้า ถูกจัดวางลงบนโต๊ะไม้ที่ลู่เฉินเพิ่งจะซ่อมแซมเสร็จ แสงแดดที่ส่องลอดผ่านหน้าต่างทอด เงา ของถ้วยชามและเครื่องครัวลงบนโต๊ะไม้ เป็ภาพที่ดูธรรมดาแต่สำหรับลู่เฉิน มันคือความสุขที่เขายอมแลกด้วยทุกสิ่ง
หลังมื้ออาหาร ชิงเอ๋อร์อาสาไปช่วยลู่เฉินเก็บกิ่งไม้แห้งเพื่อมาทำฟืน สองหนุ่มสาวเดินเคียงคู่กันไปตามชายป่าที่อุดมสมบูรณ์ แสงแดดที่สาดส่องผ่านใบไม้หนาทึบทอด เงา ลายทางสลับไปมาบนทางเดิน ลู่เฉินก้าวเดินอย่างมั่นคง ท่วงท่าการขยับร่างกายของเขายิ่งนานวันยิ่งดูสง่างามและมีพลังมากขึ้นจนแม้แต่คนรอบข้างก็ยังรู้สึกได้
"พี่รองเ้าคะ ดูนั่นสิเ้าคะ! ดอกกล้วยไม้ป่าออกดอกเต็มเลย" ชิงเอ๋อร์ชี้ไปที่โขดหินใหญ่ที่มีดอกกล้วยไม้สีม่วงอ่อนบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล
ลู่เฉินยิ้มพลางเดินเข้าไปใกล้ เขาขยับตัวเพียงนิดเดียวก็สามารถปืนขึ้นไปบนโขดหินสูงได้อย่างคล่องแคล่วเกินกว่าที่บัณฑิตทั่วไปจะทำได้ เขาเด็ดดอกกล้วยไม้ที่งดงามที่สุดลงมาแล้วยื่นให้เด็กสาว "ดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอมนี้ เหมาะกับชิงเอ๋อร์ที่สุด"
ชิงเอ๋อร์รับดอกไม้มาด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ นางก้มหน้าลงสูดดมความหอม "ขอบพระคุณเ้าค่ะพี่รอง... ข้าจะเก็บมันไว้ให้ดีที่สุด"
ในจังหวะนั้นเอง ลู่เฉินสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติที่ขอบตา สัญชาตญาณพยัคฆ์จากัวร์ของเขาเริ่มทำงาน จิตััที่เฉียบคมขึ้นรับรู้ถึงความสั่นะเืบางอย่างที่มาจากลุ่มแม่น้ำเบื้องล่าง เขาหรี่ตาลงมองลอดผ่านพุ่มไม้ เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบของผู้คุ้มกันตระกูลอู๋กำลังมุ่งหน้ามายังทิศทางของหมู่บ้าน
รอยยิ้มของลู่เฉินค่อยๆ จางหายไป ความสงบสุขที่เขาเพิ่งได้รับมาดูเหมือนจะเป็เพียงความสงบก่อนพายุใหญ่จะพัดกระหน่ำ ชายหนุ่มกำหมัดแน่น พลังงานสีอำพันในจุดตันเถียนเริ่มหมุนวนด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นราวกับเป็การตอบสนองต่อภัยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
"พี่รอง... มีอะไรหรือเปล่าเ้าคะ?" ชิงเอ๋อร์ถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป
"ไม่มีอะไรหรอกชิงเอ๋อร์ พี่เพียงแต่นึกขึ้นได้ว่าลืมของไว้ที่บ้าน" ลู่เฉินกล่าวเสียงเรียบเพื่อไม่ให้เด็กสาวใ "รีบกลับกันเถิด ลมเริ่มแรงแล้ว เดี๋ยวเ้าจะเย็นค่ำเสียก่อน"
ลู่เฉินจูงมือชิงเอ๋อร์เดินกลับหมู่บ้านด้วยความรวดเร็ว ในใจของเขาเริ่มทำการวิเคราะห์อย่างหนัก (Thematic Analysis) ถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ตระกูลอู๋ไม่ควรจะมาที่นี่เร็วขนาดนี้ เว้นเสียแต่ว่ามีใครบางคนไปแจ้งข่าว หรือมีแผนการบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่
เงา ของต้นไม้ใหญ่เริ่มทอดยาวขึ้นตามเวลาที่ล่วงเลยเข้าสู่ยามบ่ายแก่ๆ ลู่เฉินมองกลับไปยังหมู่บ้านที่ดูเงียบสงบเบื้องหน้า เขาตัดสินใจแล้วว่า ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับสิ่งใด เขาจะไม่ยอมให้ครอบครัวของเขาต้องกลับไปสู่วงจรแห่งความทุกข์ระทมอีกต่อไป
หากโลกปุถุชนไม่ยอมให้เขาอยู่อย่างสงบสุข เช่นนั้นเขาก็จะขอก้าวเข้าสู่วิถีเซียนเพื่อเปลี่ยนกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ด้วยน้ำมือของตนเอง!
2K
