10
ปัญหาของชีวิต
วิเนตย์หน้าเครียดั้แ่ที่น้ำเพลินมาบอกว่านางอารตีมาขอเข้าพบแต่งงานกับวธุกามาครึ่งปีนี่คือครั้งที่สองที่นางอารตีแวะเข้ามาหาเขาถึงที่บ้านคงจะไม่ได้มาเยี่ยมเยียนตามปกติเป็แน่แท้จะเรียกหาภรรยาก็ติดว่าลงไปช่วยงานเอกวัสที่บ้านพักบนแพด้านล่างก่อนหน้าแล้วอีกอย่างแขกก็เจตนามาหาตนไม่ใช่ภรรยา
“สวัสดีครับคุณป้า”เขายกมือขึ้นไหว้หญิงสูงวัยตามมารยาท
“สวัสดีค่ะคุณวิเนตย์”นางอารตีฉีกยิ้มกว้างระหว่างยกมือขึ้นเพื่อรับไหว้ เอ่ยทักทายอย่างเป็กันเองแต่วิเนตย์มองยังไงก็เหมือนคนที่เตรียมตัวมาเป็อย่างดีสำหรับในบางเื่
“เชิญนั่งก่อนครับ”เขาผายมือเชิญไปยังโซฟาห้องรับแขก
“ขอบคุณค่ะ”
“มาหาผมนี่จะเอาเงินมาใช้หนี้คืนให้ผมใช่ไหมครับเลยกำหนดมาแล้วด้วย”วิเนตย์ดักคอนางอารตีด้วยคำพูดที่อีกคนต้องสะอึกทั้งที่ยังไม่เอ่ยปากอะไรออกมา
“โธ่คุณวิเนตย์พูดเหมือนเป็คนอื่นคนไกลกันไปได้ แล้วยัยวาทอยู่ไหมคะฉันอยากจะขอคุยกับหลานสักหน่อย ไม่ได้เห็นหน้าค่าตากันมาพักหนึ่งแล้ว”ถามพลางมองหาหลานสาวไปด้วย
“อ้าว นึกว่ามาใช้หนี้ให้ผมเสียอีกว่าแต่จะคุยกับเมียผมเื่อะไรครับ”
“เอ่อ คือเื่...เื่ส่วนตัวน่ะค่ะ”นางอารตีท่าทีร้อนรนจนเห็นได้ชัด
“พูดออกมาตรงๆ เถอะครับคุณป้าอย่าอ้อมค้อมอีกเลย แล้วก็อย่าเอาปัญหาเื่เงินมาให้เมียผมต้องปวดหัวด้วยบอกผมคนเดียวก็พอ” ชายหนุ่มยังจำครั้งก่อนได้เพราะเื่เงินตัวเดียวที่ทำให้วธุกาต้องไข้ขึ้นจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนต้องคอยตื่นมาหายาให้กินตามเวลา
“เอ่อ คือ”
“ผมรับฟังได้ทุกเื่ พูดออกมาตรงๆเถอะครับคุณป้า” เห็นหญิงสูงวัยอึกอักวิเนตย์ก็นึกหงุดหงิดแทน นางอารตียิ้มเจื่อนๆก่อนจะเอ่ยออกมาตามตรง
“คือว่าฉันอยากจะรบกวนเื่เงินคุณวิเนตย์อีกสักครั้งค่ะ”พูดแล้วก็แสดงสีหน้าขอความเห็นใจไปด้วย แต่คนฟังกลับส่ายหน้าหนีอย่างระอาใจ
“ของเก่ายังไม่ใช้เลยนะครับคุณป้าจะมาเอาของใหม่อีกแล้วเหรอครับ” พยายามเต็มที่ที่จะไม่โกรธและใช้น้ำเสียงแบบสุภาพ
“ก็มันจำเป็จริงๆ นี่คะคุณวิเนตย์”
“เมียผมยังไม่เคยขอเงินผมใช้เลยนะครับ”เขาเปรียบเทียบตรงๆ คนสูงวัยกว่าหน้าชาเล็กน้อยแต่ก็เลือกที่จะยิ้มสู้พร้อมกับล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า
“ใครว่าฉันมาขอล่ะฉันมายืมมีโฉนดที่ดินมาค้ำประกันด้วย” นางอารตีเตรียมตัวมาดีเพราะรู้ว่าคนอย่างวิเนตย์คงไม่ให้ยืมทั้งที่ไม่จ่ายของเก่าอย่างแน่นอนโฉนดที่ดินฉบับหนึ่งถูกเลื่อนไปบนโต๊ะไม้
“แล้วคุณป้าจะยืมเท่าไหร่ครับ”เขาปรายตามองกระดาษแผ่นตรงหน้าแล้วถามไปยังคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามด้วย
“สักสามล้านค่ะ”
“สามล้าน! เยอะไปครับคุณป้าผมให้ได้แค่ล้านเดียว”
“คุณวิเนตย์มันจำเป็จริงๆ นะคะรีสอร์ตเราต้องปรับปรุงห้องใหม่เกือบทั้งหมดเพราะไม่งั้นก็ไม่มีลูกค้าเข้ามาพักมันค่อนข้างเก่ามากเลยต้องใช้เงินก้อนใหญ่คุณก็เห็นใจเถอะนะ”
“คุณป้าครับคราวก่อนก็บอกว่าจะเอาเงินไปปรับปรุงห้องพักไม่ใช่เหรอครับ”
“คราวก่อนยังไม่ได้ปรับปรุงเลยค่ะคือฉันเอาไปใช้ในงานแต่งของยัยอรเสียก่อน” เหตุผลช่างน่าปวดหัวสำหรับวิเนตย์
“แล้วไม่ได้ค่าสินสอดหรือเงินใส่ซองเลยเหรอครับ”
“ได้มันก็ได้อยู่ค่ะไม่เยอะหรอกแต่มันเป็เงินของยัยอรแล้วเอาไว้เป็ทุนของชีวิตในอนาคตค่ะคุณวิเนตย์ไม่กี่แสนหรอกไม่พอปรับปรุงทั้งรีสอร์ต”
“แล้วที่ดินผืนนี้ไม่เสียดายเหรอครับ” วิเนตย์มองไปยังโฉนดที่อยู่บนโต๊ะถ้าอยากได้เงินจริงขายที่ดินผืนนี้ก็ได้แต่นี่นางอารตีเลือกที่จะเอามาค้ำประกันกับเขามองปราดเดียวก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้คิดจะใช้วธุกาเป็เครื่องมือในการต่อรองอย่างแน่นอน
“เอามาค้ำถ้าไม่มีเงินคืนก็ยึดไปก็ได้ฉันไม่ได้อยากได้ที่ดินผืนนี้สักเท่าไหร่หรอก”
“เอาไปขายได้เงินเยอะกว่านะครับ”ชายหนุ่มเริ่มเอะใจในท่าทีไม่สนใจโฉนดที่ดินตรงหน้า
“เรายังไม่อยากขายค่ะว่าแต่จะให้ยืมสามล้านไหมคะคุณวิเนตย์ รีสอร์ตของเรากำลังแย่จริงๆบ้านที่ยัยวาทอยู่มาแต่เล็กแต่น้อยกำลังเจอปัญหาคุณก็ถือเสียว่าช่วยผู้มีพระคุณของเมียตัวเองสักครั้งนะคะ”เหมือนสะกิดตรงจุดมาทางนี้ชายหนุ่มก็อึดอัดใจที่จะปฏิเสธ เขาถอนหายใจแรงๆก่อนจะตอบตกลง
“ก็ได้ครับแต่ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้วก็ต้องทำสัญญาเป็หลักฐานด้วยนะครับผมให้เวลาหนึ่งปีถ้าคุณป้าไม่จ่ายมาเลยแม้แต่ดอกผมจะยึดนะครับ”
“ก็ได้ค่ะ”
ฟังดูง่ายจนเกินไปสำหรับวิเนตย์แต่เขาก็รอบคอบด้วยการให้คนร่างสัญญาฝากขายแทนการค้ำประกันมีลายเซ็นของนางอารตีเป็หลักฐานด้วย หากเกิดการเบี้ยวหนี้เขาก็สามารถยึดได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย
นางอารตีกลับออกไปพร้อมกับเช็คเงินสดจำนวนสามล้านบาทเพื่อปรับปรุงรีสอร์ตให้ดูดีแข่งขันกับที่อื่นได้โดยมาดมั่นให้ลูกสาวเป็เ้าของนวลน้อยรีสอร์ตภายในอนาคตอันใกล้นี้ทุกอย่างที่ทำไปก็เพื่ออนาคตของลูกสาวเป็หลัก
วธุกากลับขึ้นมาจากบ้านพักบนแพใน่สายของวันหญิงสาวเดินผ่านตรงจุดบริการก็เจอกับศิรดาที่กำลังนั่งประจำตำแหน่งอยู่
“คุณวาทเจอคุณป้าหรือเปล่าคะ”เสียงทักของศิรดาทำให้คนที่กำลังจะเดินผ่านต้องหยุดแล้วหันกลับมามอง
“คุณป้ามาเหรอดาทำไมฉันไม่เห็นเลยล่ะ”
“จริงเหรอคะก็ท่านบอกว่าจะไปหาคุณวาทนี่คะ เห็นเดินเข้าบ้านหลังใหญ่ไปแล้วเอหรือว่าจะไปพบคุณวิเนตย์แทน”
“คุณป้าของฉันจะไปหาคุณวิเนตย์ทำไมทำตัวแปลกๆ”
หญิงสาวรีบตรงเข้าบ้านไปถามสามีด้วยความอยากรู้เห็นเขานั่งอยู่ในห้องรับแขกพร้อมกับกระดาษแผ่นหนึ่งในมือวธุการีบตรงเข้าไปนั่งด้านข้างพร้อมกับถามเขาในทันที
“คุณป้ามาทำไมคะแล้วทำไมไม่ให้คนไปตามฉันล่ะ” รีบถามเขาด้วยความอยากรู้
“คุณป้ามาหาผมไม่ใช่คุณ”
“หรือว่าท่านเอาเงินมาคืนคุณ”วธุกายิ้มออกเมื่อนึกว่าท่านมาเพราะเื่นี้
“เปล่า”ก่อนจะหัวใจห่อเหี่ยวลงเพราะเขาปฏิเสธ
“งั้นท่านมาเพราะเื่อะไรคะแปลกจังไม่รอพบฉันก่อนด้วย”
“มายืมเงินอีก”วิเนตย์เอ่ยออกมาด้วยสีหน้านิ่งๆคำพูดก็ราบเรียบเหมือนกำลังบอกว่าเขาเอือมระอาเต็มทนกับป้าของเธอวธุกาเองก็อึ้งไปเหมือนกันที่ได้ยินไม่คิดว่าป้าของตนเองจะนำปัญหาเื่น่าเปราะบางเช่นนี้มาให้
“คุณป้ามายืมแล้วคุณให้หรือเปล่าคะ”
“ให้สิก็ป้าของคุณเขาทวงบุญคุณเลี้ยงดูคุณด้วยนี่”สามีของเธอมีสายตาที่ว่างเปล่ามากกว่าครั้งไหนๆวธุกาเลื่อนสายตาลงต่ำก็พบกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขาเพิ่งวางไว้เมื่อครู่นี้
700
![[จบ] บันทึกตำนานราชันอหังการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1652071564_22878682.webp)
