————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
เื่นี้หยกเปิดให้ อ่านฟรี!จนจบเลยค่ะ ~
แต่จะเป็การอ่านฟรีในแบบที่กำหนดนะคะ
โดยแต่ละตอนที่ลงไปแล้วจะเริ่มติดเหรียญในเวลา 00.00 น. ของทุกวันค่ะ
เพราะงั้นอย่าลืม กดหัวใจ กับ กดเพิ่มเข้าชั้น เอาไว้ด้วยน้าจะได้ไม่พลาดตอนใหม่ ๆ กันนะคะ ^^'
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
“ขอบคุณค่ะ” ฉันรับมาลวก ๆ แต่ก็ไม่ลืมเอ่ยพูดขอบคุณกับผู้ใหญ่ ถึงแม้อีกฝ่ายจะมาด้วยเื่นี้ก็ตาม
“แล้วผู้ชายคนนี้เป็ใคร ทำไมลุงไม่เคยเห็นจะจำได้ว่ามีคนเช่าห้องหน้าตาแบบนี้ด้วย”
“พี่ชายเพลงเองค่ะลุง”
“อ้อ! โอเค แต่อย่าลืมเื่กฎด้วยเข้าใจไหมว่าห้ามอยู่เกินกี่วัน ไม่งั้นก็ต้องจ่ายเพิ่มถ้าจะอยู่นาน” ลุงแกว่าจบก็เดินฮัมเพลงออกไปด้วยใบหน้าร่าเริง คงเป็เพราะใกล้สิ้นเดือนแล้วมั้งถึงได้ใจดี ทั้งที่ลุงแกค่อนข้างดุ และเข้มงวดมาก แถมยังเป็คนตรงต่อเวลาอีก ยิ่งเื่เงินบอกเลยว่าจำแม่นยิ่งกว่าคนที่อายุเท่ากันเสียอีก
“ชักช้า! น่ารำคาญ รีบเดินสักทีสิวะ!” หลังของฉันถูกพี่แวนผลักอย่างแรงให้เริ่มเดินไปห้องตัวเองอีกครั้ง
ฉันได้แต่เม้นปากแน่นด้วยความไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมพาพี่แวนมาด้วยกันอยู่ดี เพราะไม่อยากหาเื่ให้ตัวเองเจ็บตัวเล่น
ห้องของเพลง
ปึก!
“รู้ใช่ไหมว่ากูเสียเวลาตามหามึงขนาดไหน?” เมื่อประตูห้องปิดลง ร่างของฉันก็เซไปกระแทกเข้ากับผนังปูนอย่างแรงด้วยน้ำมือของผู้ชายตรงหน้า
“…” แม้จะรู้สึกเจ็บมากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่คิดที่จะส่งเสียงออกมา หรือขอร้องให้เขาหยุด เพราะรู้ดีว่าหากทำแบบนั้นออกไปจะต้องจบลงแบบไหน ถ้าไม่ใช่ถูกคนตรงหน้ากระทำความรุนแรงมากขึ้นด้วยใบหน้าชอบใจ
“น้องเพลง พี่เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าเสียเวลาหนีพี่เพราะไม่ว่ามึงจะหนีไปที่ไหน กูก็ตามหาเจออยู่ดี!” มือหนากำผมฉันแน่น ก่อนที่เขาจะกระตุกดึงอย่างแรง จนฉันต้องเงยหน้าขึ้นมองพี่แวนด้วยสายตาเ็ป
“เลิกยุ่งกับเพลงสักที!” ฉันใช้แรงที่มีผลักคนตรงหน้าจนเขาล้มหงายหลังไป แต่เพียงแค่ไม่กี่วิพี่แวนก็ปรี่เข้ามากระชากแขนฉันไว้ก่อนที่มือจะเอื้อมไปถึงลูกบิดประตูห้องเสียอีก
“ไม่ได้สิ...เพราะพี่น้องก็ต้องรักกันเข้าไว้ไม่ใช่เหรอ”
“เหมือนอย่างที่พ่อกับแม่พูดไว้ไง ว่าพี่น้องต้องคอยช่วยเหลือกันและกัน”
“แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่ได้มาเห็นว่าตอนนี้พวกเรารักกันมากแค่ไหนแล้ว”
“พี่แวน!” ฉันกระแทกเสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายพร้อมจ้องมองเขาด้วยสายตาเกรี้ยวโกรธ
“หึ” แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับทำเพียงแค่แสยะยิ้มส่งมาแถมยังออกแรงบีบที่ข้อมือฉันแรงมากกว่าเดิม จนเหมือนกับว่าจะบดขยี้กระดูกของฉันให้เป็ผุยผงให้จนได้อย่างไรอย่างนั้น
“แต่ถ้าน้องเพลงไม่อยากรักกันแบบพี่น้อง...จะให้เป็ผัวแทนก็ได้นะ เพราะยังไงเราก็”
“หยุดพูดสักที!” ฉันตวาดใส่พี่แวนอีกครั้ง และมันก็ยิ่งทำให้อีกฝ่ายได้ใจมากขึ้น เพราะตอนนี้ใบหน้าของพี่แวนมันกำลังยิ้มอย่างพอใจที่ได้เห็นฉันกำลังจะเป็บ้า
พี่แวนเป็แบบนี้ตลอด เขารู้ดีว่าจะต้องใช้คำพูดแบบไหนมาปั่นประสาทฉัน และยิ่งพูดถึงพ่อแม่ก็นับว่าเป็สิ่งที่กระตุ้นจิตใจของฉันได้เป็อย่างดีที่สุด
เพราะมันตอกย้ำให้ฉันรู้ว่าเื่ที่ผ่านมามันเป็ความจริง มันเกิดขึ้นมาแล้ว และฉันจะกลับไปหลอกตัวเองว่าไม่เป็ไรเห็นทีคงจะทำไม่ได้อีกต่อไป...
หรือไม่ฉันก็อาจไม่เคยทำได้เลยสักครั้งมากกว่า และเลือกที่จะปัดความจริงออก พร้อมฝังกลบมันเอาไว้ในส่วนลึกที่ไม่สามารถเอื้อมเข้าไปถึงได้แทน
“น่าเสียดายจังที่พี่คงไม่มีเวลามากพอจะมาเล่นกับน้องเพลง” เขาใช้ปลายนิ้วมาแตะลงปลายคางฉัน พร้อมกับดันให้เงยหน้าขึ้น
“คงไม่ต้องให้พี่ชายคนนี้พูดหรอกใช่ไหมว่าทำไมวันนี้ถึงต้องมาหา” รอยยิ้มร้ายปรากฏให้เห็นพร้อมน้ำเสียงยียวนกวนประสาทที่คอยเอาแต่เรียกชื่อของฉันซ้ำไปมา
ใช่...ฉันรู้ดีว่าทำไมพี่แวนถึงได้มาอยู่ตรงหน้าฉันในตอนนี้ทั้งที่เราก็หายจากกันไปหลายปีแล้ว
เื่เดียวที่พี่แวนยังคงเก็บฉันไว้ให้มีชีวิตอยู่ ทั้งที่เขามีโอกาสฆ่าฉันมากมายนับครั้งไม่ถ้วน เป็เพราะเขาเห็นฉันเป็แค่เครื่องมือหาเงินเท่านั้น
“เพลงไม่มีเงิน พี่กลับไปเถอะ” ฉันปัดมืออีกฝ่าย จากนั้นก็พยายามประคองตัวลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า เพราะรู้สึกระบมไปทั่วตัว แถมพอลอบมองดูคร่าว ๆ ก็เห็นรอยช้ำมากมายอยู่ตามแขนและขาอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด
เมื่อไรที่เจอพี่แวน ร่างกายของฉันก็มักจะมีแต่รอยแผลและรอยช้ำเป็ของฝากเสมอ ไม่ว่าจะเป็ตอนนี้ หรือแต่ก่อนก็ตาม คนที่ชอบใช้ความรุนแรงเป็ชีวิตจิตใจ ต่อให้พูดหรือทำดีด้วยยังไงเขาก็ไม่เห็นค่าเราหรอก มีแต่จะยิ่งได้ใจมากขึ้น
“ไอ้เด็กนั่นหน้าตาไม่เลวเลยนะ เลือกผู้ชายเก่งดีนี่”
“…”
“แต่คงดีกว่านี้ ถ้าหากบนใบหน้ามันมีรอยแผลสักหน่อย”
“อยากรู้ไหมว่ารอยแผลแบบไหนที่เหมาะกับมัน? ลองเลือกมาสักแผลสิเพลง…ว่าน้องอยากเห็นาแแบบไหนบนหน้าของมันดี” สิ้นคำพูดมุมปากพี่แวนยกก็ขึ้นเหมือนกำลังสนุก
หลายนาทีต่อมา
“ไว้พี่จะมาหาใหม่นะน้องรัก” มือหนาลูบลงบนหัวของฉันด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข สวนทางกับฉันที่กำลังอมทุกข์ และนั่งขดตัวอยู่มุมห้องเงียบ ๆ
แกร๊ก ~ ปัง!
“ฮึก...ฮือ ๆ ~” เมื่อเสียงปิดประตูดังขึ้น ฉันก็ปล่อยโฮเหมือนคนจะตาย เพราะกำลังรู้สึกเ็ปไปทั้งตัวแล้วก็จิตใจพร้อมที่จะเป็บ้า เนื่องจากเงินเก็บที่มีถูกเขาเอาไปจนหมดแล้ว
ตอนนี้ฉันอับจนหนทางทุกอย่างแม้กระทั่งค่าใช้จ่ายที่กำลังมาถึง จะไปหามาจากไหนก็ยังคิดไม่ออกเลย
ทำไม...ทำไมฉันถึงหนีเื่พวกนี้ไม่พ้นสักที ทำไมกันนะทั้งที่แต่ก่อนพวกเราเคยมีความสุขมากกว่านี้แท้ ๆ
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
5K
