เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        ความรู้สึกเกิดขึ้นอย่างไม่ทันรู้ตัวในตอนที่รู้ว่ารักมากก็ถลำลึกกลับตัวมิได้เสียแล้ว

        ตอนนี้อวิ๋นอี้อยู่ในสถานการณ์นี้

        หากเป็นเมื่อก่อน นางยังออกมาอย่างไม่แยแสหรงซิวเป็นเพียงบุรุษผู้หนึ่งเท่านั้น กบสามขาหายากแต่บุรุษสองขาวิ่งอยู่ทั่วไปนางยังสาวยังสวย ไม่กังวลหากจะต้องหาใหม่

        น่าเสียดายที่นางตกหลุมรักเขาเสียแล้วรักเขาเสียจนไม่อยากจะเลิกรา แม้ว่าเขาจะแต่งงานกับผู้อื่นอีกก็ตาม

        นางทำใจมิได้

        นางเป็นหลวงแท้ๆเหตุใดนางถึงต้องให้หว่านฉือได้อยู่สบายด้วยเล่า?

        แต่หากต้องแบ่งปันบุรุษกับผู้อื่นจริงๆนางพลันรู้สึกขยะแขยงและเศร้าใจ ไม่ต้องพูดถึงว่าจะไปหาวิธีแย่งความรักจากบุรุษหรอก

        อวิ๋นอี้รู้สึกเสมอว่าความรักคือการให้ซึ่งกันและกันไม่เสแสร้ง ไม่ใช่เพื่อเอาไปเปรียบเทียบกับผู้ใดแต่เพื่อให้มีความสุขซึ่งกันและกันก็พอ

        บางทีสิ่งที่ดีที่สุดที่นางควรทำในตอนนี้คือการคุยกับหรงซิว

        นางไม่อยากเดาว่าบุรุษผู้นั้นคิดกระไรนางแค่ต้องการฟังจากปากเขาเองความไว้วางใจสูงสุดที่นางสามารถมอบให้เขาได้คือนางจะหลับตาเชื่อโดยไม่ถามว่าถึงเหตุผล

        อวิ๋นอี้อยู่ในศาลาเป็นเวลานานจนกระทั่งหรงซิวมาหา

        “ท่านพี่!” อวิ๋นจ้านเห็นเขาก่อนยังหน้าบึ้งตึงพลันเรียกอวิ๋นอี้ ตอนที่นางหันหน้ามาก็เห็นอวิ๋นจ้านที่มีหน้าไม่พอใจมุ่ยปากอยู่

        “เจ้ากลับเข้าไปก่อนเถิด”อวิ๋นอี้สั่งอวิ๋นจ้าน

        บุรุษหนุ่มรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำนั้นเขาเหล่มองหรงซิว และมองอวิ๋นอี้อีกครั้ง ราวกับถามนัยๆ ว่าท่านพี่อยู่คนเดียวได้หรือพ่ะย่ะค่ะ? หากเกิดกระไรขึ้นจะทำอย่างไร?

        “......”

        อวิ๋นอี้ยิ้มอย่างช่วยมิได้เพื่อให้เขามั่นใจ“ไปรอข้าที่โถงก่อนเถิด นี่ก็ดึกมากแล้ว น่าจะถึงเวลาอาหารเย็นแล้วข้าก็หิวแล้วเหมือนกัน”

        เห็นนางเช่นนี้อวิ๋นจ้านทำได้เพียงต้องหยุดเป็นก้างขวางคอ

        ก่อนจากไปเขาจ้องหรงซิวอย่างดุร้ายแล้วพูดเตือนปนข่มขู่อย่างชัดเจน

        “เจ้าเด็กนี่เก่งไม่เบาเลยนะ"หรงซิวพูดอย่างเอ็นดู เขาเดินไปนั่งข้างๆ อย่างเป็นธรรมชาติ หันไปมองนาง"หิวหรือยัง?"

        "ยังไม่ค่อยหิวเพคะ"อวิ๋นอี้ตอบกลับ “ฝ่าบาทกับท่านพ่อคุยกระไรกันเพคะ?”

        “ก็เรื่องงานในศาลน่ะ”หรงซิวเอาแขนโอบไหล่นางแล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้อีกเล็กน้อยตอนที่เขาพูดเขาเอาริมฝีปากชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวทำให้นางรู้สึกทำตัวไม่ถูก

        อวิ๋นอี้อยากจะหลบ แต่ถูกเขารั้งไว้ทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นมองเขา ตาของบุรุษหนุ่มเต็มไปด้วยความอ่อนโยนอ่อนหวานเขายิ้มขึ้นช้าๆ มุมปากก็ยกขึ้น

        ช่างมีเสน่ห์เสียกระไร

        “เป็นกระไรไปหรือ?” อวิ๋นอี้มองไปรอบๆ อย่างไม่สบายใจ เมื่อเห็นว่ามิมีผู้ใดเข้ามาถึงได้โล่งใจเล็กน้อย “มิมีกระไรเพคะ เราไปทานข้าวกันเถิด”

        “อวิ๋นเออร์มิมีกระไรจะพูดกับข้าหรือ?”

        “ข้า......” อวิ๋นอี้อ้าปากแล้วก็หยุดไป แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ พยักหน้า “มีเพคะ ข้ามีเรื่องจะพูด”

        เดิมทีนางคิดว่าจะกลับจวนไปก่อนค่อยพูดแต่ในเมื่อเขาเปิดขึ้นมาแล้ว เรื่องที่จะต้องเผชิญอย่างไรก็ต้องเผชิญ

        มือที่อยู่ที่ไหล่กดลงมา เสียงของหรงซิวก็ดังขึ้น“ไม่ว่าเจ้าจะถามว่ากระไร ข้าก็จะตอบ”

        “ไม่ว่าฝ่าบาทจะตอบว่ากระไรรับปากได้หรือไม่เพคะว่าจะพูดความจริง?” อวิ๋นอี้พูดตาม

        หรงซิวมองนาง มุมปากยกขึ้น เยาะเย้ยเล็กน้อย“แน่นอนสิ มิเช่นนั้นข้าจะเสียเวลาเปล่าหรือ?”

        “ก็ดีเพคะ”อวิ๋นอี้ยักไหล่แล้วยิ้มให้เขา “เราตกลงกันแล้ว นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีเช่นนั้นข้าเริ่มถามเลยนะเพคะ?”

        ท่าทางที่ระมัดระวังและลองใจของนางทำให้หรงซิวทั้งรู้สึกน่ารักและปวดใจ

        หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้ายืนยันบอกให้นางถามได้ตามที่ต้องการ

        “ฝ่าบาทยังชอบหว่านฉืออยู่หรือไม่เพคะ?”

        “ไม่” เขาพูดอย่างชัดแจ้ง“คนที่ข้าชอบคือเจ้า”

        อวิ๋นอี้ไม่คิดเลยว่าเขาจะตรงไปตรงมาเช่นนี้ใบหน้าของนางร้อนผ่าว เหลือบมองเขาแล้วหันหน้ากลับ ถามต่อ“แล้วฝ่าบาทจะอภิเษกกับนาง ฝ่าบาทจะนอนกับนางหรือไม่เพคะ?”

        “ไม่”

        “ฝ่าบาทสัญญากับข้านะ"

        "ข้าสัญญากับเจ้า"หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดเสริมว่า "ข้ามิผิดสัญญาแน่"

        อวิ๋นอี้ขมวดคิ้ว "แต่ไทเฮาสนใจเรื่องนี้แม้ว่าตอนนี้ฝ่าบาทจะไม่แตะต้องนาง ปีนี้ไม่ แต่ในอนาคตยังอีกยาวไกล นางอยู่ในจวนจะหลีกเลี่ยงไปตลอดได้อย่างไร?”

        หรงซิวหัวเราะขึ้นมาทันใด เขามองนางด้วยแววตาลึกๆพูดอย่างจริงจังว่า “ข้าจะไม่ยอมให้นางอยู่ในจวนไปตลอดหรอก”

        “หืม?”

        อวิ๋นอี้กะพริบตา "หมายความว่าอย่างไรเพคะ?”

        หรงซิวดูเหมือนไม่อยากจะพูด แต่นางท่าทีแน่วแน่แววตามืดดำสุกใสมองไปที่เขา เขาจึงมิมีทางเลือกทำได้เพียงบอกว่า “นางบอกเองว่ามันเป็นการแสดงข้าก็จะทำให้สมใจนาง”

        “เช่นนั้นฝ่าบาทคิดจะทำกระไรเพคะ?”

        "แสดงตามนางไปสิ"เขาหยุดอยู่แค่นั้น อวิ๋นอี้ขมวดคิ้ว คาดเดาเจตนาของเขาได้แล้ว ยังไม่ทันจะถามคนรับใช้ในจวนก็มาเชิญพอดี บอกว่าเตรียมอาหารเย็นไว้เรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงรอให้ทั้งสองไป

        การสนทนาจึงสิ้นสุดแค่นั้น

        การทานอาหารเย็นของจวนอวิ๋นจะอยู่กันทั้งครอบครัวเสมออวิ๋นเส่าต้าวนั่งบนเก้าอี้หลัก โดยมีพี่ชายใหญ่และพี่ชายรองอยู่ทางซ้ายและขวาเมื่อเห็นหรงซิว ทั้งหมดก็ลุกขึ้นยืน คำนับกันอย่างสุภาพ ถึงได้นั่งลง

        บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่อนข้างจะกลมเกลียวกัน ยกเว้นหนุ่มน้อยอวิ๋นจ้านหน้าเคร่งตลอดเวลา แสดงถึงความไม่พอใจ

        อวิ๋นอี้รู้ดีถึงความกังวลของเขาจึงคีบอาหารให้เขาโดยเฉพาะ ทั้งสองคนสุมหัวกันอยู่นานก่อนที่ใบหน้าของเขาจะดีขึ้นเล็กน้อยและท่าทีที่มีต่อหรงซิวก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเช่นกัน

        เมื่อพวกเขากลับจวน ทั้งครอบครัวก็มาส่งที่ประตู

        อวิ๋นอี้ผล็อยหลับไปกลางทางหัวของนางเลื่อนลงเรื่อยๆ หรงซิวจึงเอาไหล่เข้าไปใกล้ให้นางเอนตัวพิง

        สตรีสาวตัวเล็กดูเงียบสงบเสียงหายใจที่ยาวนานของนางทำให้เขาสงบลงด้วย

        เรื่องของหว่านฉือ เป็นเขาเองที่เลินเล่อไปทำให้นางต้องทนทุกข์ใจไม่น้อย ยังดีที่รู้ตอนนี้ไม่ถือว่าสายหว่านฉือเปลี่ยนไปแล้ว เขาเตรียมใจไว้แล้ว จะจัดการกระไรในอนาคตก็จะง่ายขึ้นเยอะ

        การอภิเษกกับนางเป็นเรื่องที่โดนบังคับจึงขัดมิได้

        ในการส่งนางออกจากบ้านยังต้องหาเวลาที่เหมาะสมและการวางแผนอย่างแยบยล มิเช่นนั้นคนที่จะไม่พอใจกับเรื่องนี้เกรงว่าจะเป็นไทเฮา

        เรื่องนี้ต้องพิจารณาให้ยาว

        รถม้าหยุดอยู่หน้าจวนองค์ชายเจ็ดอวิ๋นอี้ยังคงหลับอยู่ หรงซิวจึงอุ้มนางเข้าไปในห้อง ในตอนที่วางนางลงบนเตียงนางก็ลืมตาขึ้นมา

        มีความสับสนเล็กน้อยในดวงตาของนาง นางมองเขาอย่างว่างเปล่า

        “ถึงจวนแล้วหรือเพคะ?” นางถามพลางขยี้ตา

        “อื้ม"หรงซิวสั่งให้คนไปเอาน้ำร้อนมา เขาตอบนางพลางบิดผ้าเช็ดตัว "ข้าจะเช็ดตัวให้เจ้านอนต่อเถิด"

        "โอ้" อวิ๋นอี้พึมพำ"เมื่อครู่ข้าฝันด้วย ฝันถึงท่าน”

        “จริงหรือ?” หรงซิวประหลาดใจเดินเข้ามาเอาผ้าเช็ดหน้านางสองสามครั้งแล้วถามด้วยรอยยิ้ม“ฝันถึงข้าว่าอย่างไรบ้าง?”

        “ข้าฝันว่าฝ่าบาทอุ้มข้าแล้วเดินไปไกลที่แท้มันมิได้ความฝัน” นางพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลงเรื่อยๆ จากนั้นก็หลับไปหรงซิวคิดว่านางละเมอ จึงตอบกลับไปเล็กน้อย เมื่อมองอีกทีนางก็กรนไปเสียแล้ว

        หมูน้อย

        เขายกริมฝีปากยิ้ม หลังจากที่เช็ดตัวทำความสะอาดให้นางอย่างตั้งใจแล้วเขาก็นอนตามไป

        กล่อมชายาให้นอนได้ในคืนนี้ จึงนอนหลับดีเป็นพิเศษ

        เช้าวันรุ่งขึ้นหรงซิวถูกเรียกเข้าไปในวังอีกครั้ง อวิ๋นอี้ตื่นขึ้นมาถามก็เห็นเซียงเหอลังเลที่จะเล่าเรื่องทั้งหมด นางเดาว่าคงเกี่ยวข้องกับการอภิเษกกับหว่านฉือเพื่อที่จะไม่ต้องเสียใจอีก นางจึงเลิกถาม

        แต่ที่น่าแปลกใจก็คือตอนบ่ายนางได้รับการเชิญจากหว่านฉืออีกแล้ว

        “......” อวิ๋นอี้ขมวดคิ้วไม่เข้าใจ จึงได้เพียงอ่านคำเชิญซ้ำแล้วซ้ำอีก "นัดอีกแล้วหรือ?”

        “ใช่เพคะ"

        "เจ้าแน่ใจนะว่าสาวใช้ของแม่หญิงหว่านฉือส่งมาจริงๆ?"นางถาม

        เซียงเหอพยักหน้า “ใช่เพคะ”

        อวิ๋นอี้เปิดจดหมายดู ตัวอักษรบนนั้นสวยนางอ่านดูคร่าวๆ ได้ประเด็นว่า หว่านฉือชวนนางออกไปเดินซื้อของบอกว่าจะซื้อของสำหรับใช้ตอนงานอภิเษก เพราะว่านางมีประสบการณ์จึงมาชวนนาง

        ผู้มาเยือนไม่ดี คนดีกลับมิมาเยือน

        อวิ๋นอี้ไม่เชื่อหรอกว่าหว่านฉือจะแค่ชวนไปซื้อของ นางเจ้าเล่ห์เสียเช่นนั้น บางทีอาจจะหลอกอีกก็ได้

        เพื่อป้องกันตนเองจากปัญหาทางที่ดีที่สุดคือปฏิเสธนาง บอกว่าไม่ไปก็คือไม่ไปอวิ๋นอี้มิได้มีอารมณ์ดีที่จะพูดคุยกับคนที่จะมาแย่งบุรุษของนางได้หรอก