เขากลับสู่ห้องพักแช่อ่างน้ำผสมของเหลวสีน้ำเงิน นั่งคุยอะไรนิดหน่อยกับกระบี่ผีและเข้านอน
...
สองวันต่อมา...
หน้าหอภารกิจ
ที่นี่เป็สถานที่รวมตัวของศิษย์สายนอกมากมาย เนื่องจากพวกเขา้าทรัพยากรฝึกตน กว่าครึ่งที่นี่ล้วนเป็พวกไม่มีคนหนุนหลังหรือคนหนุนหลังมีกำลังไม่เพียงพอ
จึงต้องออกเสาะหาเอง เฟยเทียนก็เป็หนึ่งในพวกนั้น โดยส่วนใหญ่จะจับกลุ่มสามถึงห้าคนและจะมีคนคอยเรียกคนอื่นมารวมกลุ่มอย่างหยาบๆ เพื่อทำภารกิจเท่านั้น
หากเจอทีมที่ดีก็รอดไป หากเจอทีมที่ไม่ดีก็ต้องโทษโชคชะตาแล้วละ แต่ถ้าเ้าแข็งแกร่งก็อีกเื่
เฟยเทียนยืนรอมองหาฟู่คงมิน จนเจอและรีบเดินเข้าไปหาเนื่องจากรำคาญเสียงพูดคุยหน้าหอภารกิจ
"ฟู่คงมิน!" เขาโบกมือและเร่งฝีเท้าเข้าไป
"เ้ามานานรึยัง?" ฟู่คงมินยิ้มตอบ
"ข้าพึ่งมาเราจะไปตอนไหน?" เฟยเทียนไม่อยากชักช้า
"เ้าจะรีบไปไหน ไปๆเข้าไปในหอภารกิจก่อนข้าเลือกไว้แล้วเพียงแต่รอเ้าเห็นชอบก็จะเด็ดมันลงมา!" ฟู่คงมินจูงมือของเฟยเทียน
เดินต้อยๆตามกันไป เบียดเสียดอยู่นานจึงได้เห็น ฟู่คงมินชี้ไปที่ใบประกาศที่มุมกระดาน
[ภารกิจเก็บเขี้ยวของหมูป่ามรณะ ระยะเวลา: 7 วัน รางวัล: หินลมปราณ 15 ก้อน]
"ภารกิจนั้น ข้ารู้จุดที่สามารถดักสังหารมันได้ เ้าสนใจหรือไม่เดี๋ยวข้าจะเล่ารายละเอียดให้ฟังทีหลัง!" ฟู่คงมินสอดส่องสายตาไปรอบข้าง
นี่บ่งบอกว่าเขากลัวความลับจะรั่วไหล
"ตามใจเ้า" เฟยเทียนไม่ยุ่งยากอยู่แล้ว
"เยี่ยม!" ฟู่คงมินไปเด็ดใบประกาศมาและนำไปให้ผู้าุโที่อยู่โต๊ะจากนั้นจึงได้รับเข็มกลัดมาสองอัน
ทั้งสองเดินออกมาจากนั้นจึงมุ่งตรงสู่นอกสำนัก
"เข็มกลัดนี่เ้าปีกไว้ที่คอเสื้อ เป็สิ่งที่บ่งบอกว่าสามารถเข้าออกสำนักได้ เนื่องจากเราเป็ศิษย์สายนอกการเข้าออกต้องขออนุญาต มีเพียงทำภารกิจที่ไม่ต้องขออนุญาต!" ฟู่คงมินเล่าให้เขาฟังขณะติดเข็มกลัดใส่เสื้อ
เฟยเทียนก็ทำตามเขาเป็ผู้ฟังอยู่เงียบๆ จู่ๆความรู้สึกคิดถึงตอนยังเป็มนุษย์ธรรมดาก็หวนคืนมา
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกในรอบหนึ่งหรือสองเดือนที่เขาได้ออกจากที่นี่สู่โลกภายนอกหรอกหรือ?
"บางทีการออกสู่โลกภายนอกครั้งนี้คงจะไม่ได้อยู่ที่เดิม โรงเตี๊ยมที่คุ้นเคยคงจะไม่เจอแล้ว" เขารำพันหวนนึกถึงความหลังอันแสนยาวนานตนใช้ชีวิตในโรงเตี้ยมมาแต่เด็ก เป็ลูกจ้างเขา รอดมาได้ก็เพราะที่นั้น
"ฟู่คงมิน แถวนี้มีเมืองหรือไม่?" ขณะเดินออกจากประตูสำนักที่ตีนเขา เฟยเทียนจึงถือโอกาสถาม
"มีแน่นอน! ห่างจากสำนักสามร้อยลี้ มีเมืองชื่อหวงซี ตั้งอยู่ที่นั่นเป็เมืองที่ใหญ่ที่สุดในระแวกพันลี้และเป็เมืองที่ใกล้ที่สุดของสำนักเรา
ที่นั้นมีศิษย์สำนักเรามากมายเลยละ" ฟู่คงมินตอบเขา
"แล้วสำนักเรามีชื่อว่าอะไร?" เฟยเทียนอย่างรู้จริงๆ ั้แ่อยู่มายังไม่รู้ชื่อสำนักเลย!
"เ้านี่นะเอาแต่เก็บตัวฝึกจนลืมหร่ือยังไง? สำนักเราชื่อ สำนักยุทธ์บัญชา์!" ฟู่คงมินิยิ้ม
'อหังการเกินไปมั้งบัญชา์งั้นหรอ' เขาคิดในใจและเดินตามฟู่คงมินไปอย่างเงียบๆเช่นเดิม
ทั้งสองทั้งเดินทั้งวิ่ง จุดที่พวกเขาจะไปคือ หุบเขาอสูรนภา ห่างจากที่นี่หนึ่งร้อยยี่สิบลี้ ใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็ถึงที่หมาย
ทั้งสองหยุดอยู่หน้าหุบเขาที่นี่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความดุร้ายแผ่กำยานออกมา
"เ้าอยู่ติดข้าไว้ หุบเขาอสูรนภาใหญ่และอันตรายเกินไป เรามีจุดมุ่งหมายอยู่แล้ว ระหว่างทางหากสิ่งนั้นไม่ล่ำค่าจริง เราจะไม่เสี่ยงตกลงหรือไม่?" ฟู่คงมินเข้าสู่โหมดจริงจังหันมากำชับเฟยเทียน
"ตกลง" เฟยเทียนพยักหน้าขึงขัง เขาเข้าใจเช่นกันหุบเขาอสูรนภาเป็สถานที่เลื่องชื่อ แม้แต่เขาอยู่แต่ในสำนักยังเคยได้ยินชื่อเลย!
ฟู่คงมินทะยานออกไปด้วยเคล็ดวิชาตัวเบา เฟยเทียนก็สาวก้าวยาวตามไป ทั้งสองไต่ไปตามหินและต้นไม้
"ที่ที่เราจะไปคือ ผาหน้าแดง ที่นั้นใต้หน้าผาจะมีป่าแอปเปิ้ลอยู่ พวกหมูป่ามรณะชมชอบเป็พิเศษ
เรา้าเพียงสองตัว หากมีตัวแถมก็สามารถจัดการได้ หากสู้ไหว โดยส่วนใหญ่จะอยู่เป็กลุ่มห้าถึงสิบตัว
จะมีจ่าฝูงหนึ่งและรองจ่าฝูงอีกหนึ่ง ส่วนที่เหลือล้วนเป็สมาชิกไม่ได้เก่งกาจเท่าไหร่ ในใบประกาศระบุมาแล้วว่าได้ 15 หินปราณ
แต่หากเ้าจับจ่าฝูงหรือรองจ่าฝูงไปได้อาจเพิ่มเป็20 หรือ 30!" ฟู่คงมินยังคงแจกแจงรายละเอียดต่างๆให้เฟยเทียนฟัง
"แล้วแผนของเราละ? เ้ากับข้าล้วนอยู่ในขั้นกลางของรวบรวมการสู้กับหมูป่ามรณะสิบตัวคงไม่ไหว" เฟยเทียนสอบถามออกไป
"ข้าเตรียมไว้เรียบร้อย แต่ข้าแข็งแกร่งกว่าเ้านะ ข้ากึ่งขั้นปลายต่างหาก ฮิฮิ" ฟู่คงมินทำหน้าตากวนบาทา
"เอาอีกแล้ว" เฟยเทียนกลอกตามองบนและเลิกสนใจมุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างเดียว
"เลี้ยวขวาเ้าจะตรงไปไหน!" ฟู่คงมินะโขึ้น ทำให้เฟยเทียนยิ้มแห้งและรีบตามไป
...
ผาหน้าแดง
ทั้งสองนั่งอยู่บนต้นไม้สูงใหญ่ต้นหนึ่งที่ดันมาโตอยู่กลางป่าแอปเปิ้ลซะได้ ข้างล่างคือป่าแอปเปิ้ล ใต้ผืนดินทางผ่านสู่ส่วนลึกของป่า
ภายในใบไม้ที่ปกคุมมีตาข่ายั์อยู่ สามารถรับน้ำหนักได้มากกว่าห้าร้อยจิน!
แถมทนทานต่อการกัดของสิ่งมีชีวิต ฟู่คงมินเล่าว่า เขาเจอที่นี่ตอนมาทำภารกิจ่แรกๆ ตอนนั้นไม่มีโอกาสและความแข็งแกร่งไม่เพียงพอจึงทำได้แค่จำที่ไปไว้
ข้างกายทั้งสองมีหอกคนละห้า หัวปลายแหลมอาบไปด้วยพิิษ'อัมพาต' ที่สามารถปรุงขึ้นได้จากการซื้อ หญ้าเชื่องช้า ผสมกับสมุนไพรที่มีฤทธิ์สกัดกั้น ก็สามารถทำเป็พิษอัมพาตได้แล้ว!
ซึ่งนั้นก็คือพิษที่กำลังอาบทั่วหัวหอกของทั้งสอง
"เมื่อมันติดกับข้าจะดึงขึ้นระหว่างนั้นเ้าก็กระหน่ำหอกลงไปทันทีเมื่อหมดแล้วให้ไต่ลงจากด้านหลัง
และโดดไปตามที่เราซ้อมกันไว้ โอเคนะ!" ฟู่คงมินเตือนสิ่งต่างๆที่ได้ทดสอบและซ้อมเพื่อกันเหตุฉุกเฉินไว้
เนื่องจากการล่าสัตว์ต้องใช้เวลาประมาณหนึ่ง
ทั้งสองนั่งบำเพ็ญปราณบนต้นไม้อย่างใจเย็น เฝ้าคอยรอเวลาที่ค่อยๆผ่านไปอย่างช้าๆ...
อู๊ด! อู๊ด!
ทั้งสองคนลืมตาจ้องมองลงไปข้างล่าง พวกเขาเห็นหมูห้าตัวกำลังเดินส่ายตูดเดินเข้ามายังป่าแอปเปิ้ล
"เฟยเทียนเ้าดูสิ! เราโชคดีขนาดไหนมีีแค่จ่าฝูงตัวเดียว นอกนั้นเป็แค่ลูกเมียมัน!" ฟู่คงมินกระซิบ
หมูป่ามรณะที่มันได้ชื่อนี่เพราะว่า เขี้ยวของมันมีขนาดใหญ่และยาว ปลายแหลมที่เขี้ยวมันจะมีรูเล็กๆ ที่ใช้ในการปล่อยพิษออกมา
และหนังที่หนาของมัน ทำให้ฆ่ายากเข้าไปอีก การสังหารมันยุ่งยากมากทำให้พวกเขาต้องเตรียมตัวหลายอย่าง
"เอาละเฟยเทียนเราจะได้หินปราณกลับสำนักกันแล้ว!" ทังสองจับหอกสั้นอาบยาพิษไว้ในมือแน่น รอคอยการติดกับของจ่าฝูงหมูป่า
หมูป่ามรณะทั้งห้าตัวไม่รู้เลยว่าชะตาต่อจากนี้ของมันจะกลายเป็สิ่งของที่ช่วยทั้งสองคนในการบำเพ็ญต่อไป
อู๊ด!! เมื่อจ่าฝูงก้าวเข้าไปเกือบหมดตัวตาข่ายั์ก็ถูกดึงขึ้นอย่างเร็ว
ทำให้อีกสี่ตัววุ่นวายร้องอู๊ดๆ พยายามหาทางนำจ่าฝูงลงมาจากตาข่ายั์ แต่ไม่สามารถทำได้เนื่องจากมันอยู่สูงเกินไป!
"เอาเลย!" ทั้งสองคว้างหอกสั้นอาบพิษอัมพาตใส่อย่างเต็มแรง
อย่ามองเพียงวางหนังของหมูป่ามรณะหนาและแข็ง แต่อย่าลืมว่าพลังปราณของทั้งสองก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน
สำหรับสััตว์อสูรระดับต่ำ หินปราณ 15 ก้อนถือว่ามากไปด้วยซ้ำ แถมเอาแค่เขี้ยวด้วย! นี่แสดงให้เห็นว่า ผู้สร้างภารกิจ้ามันมากและต้องมีทรัพย์สินไม่น้อยเลยทีเดียว
หอกสี่เล่มถูกคว้างออกไปปักเข้าตามตัวของจ่าฝูง มันร้องโหยหวนออกมา พยายามตัดตาข่าย
ทั้งสองคว้างหอกไปจนหมดปักเข้าเต็มลำตัวของจ่าฝูง เฟยเทียนและฟู่คงมินะโไต่ลงจากต้นไม้ทางด้านหลัง
ตึง!
"เ้านั้นออกจากตาข่ายได้แล้ว! ต่อไปเ้าล่อมันไปเข้าสู่ป่าแอปเปิ้ลตามทางที่เรานัดกันไว้ มองหาต้นไม้ที่มีรูปสามเหลี่ยมสลักอยู่
เมื่อถึงตรงนั้นให้วิ่งให้ไวตามนี้!" ทั้งสองแยกทางกันไป เฟยเทียนพุ่งออกมาจากต้นไม้เผชิญหน้ากับหมูป่ามรณะทั้งห้าตัว
"มาสิไอ้พวกหมูหัน!" เขาฟันดาบออกไปคลื่นกระบี่สีขาวนวลกวาดผ่าน
หิมะตัดขอบฟ้า!
เนื่องจากทั้งห้าตัวอยู่ในสภาวะอารมณ์ร้อน แถมยังโกรธแค้นเป็ที่สุด เมื่อเห็นตัวการโผล่ออกมาก็ไล่ล่าทันที
แม้กระทั่งจ่าฝูงที่ถูกหอกอาบยาพิษอัมพาตเก้าเล่มเข้าไป แถมแผลยังมีเลืิอดไหลออกมาไม่หยุดมันเลือกวิ่งไล่ตามเขา!
เฟยเทียนกระโจนหนีไปตามแผนทันที ระหว่างทางเขาจะหันกลับไปฟันกระบี่คราหนึ่ง เพื่อดึงพวกมันไว้กลัวว่าหากหนีอย่างเดียว พวกมันจากเลิกตามเขา
เมื่อวิ่งมาระยะหนึ่งจึงเห็นรูปสลักสามเหลี่ยม เขามองขึ้นไปข้างบน เห็นท่อนไม้ั์ที่ใหญ่เทียบเท่าคนสองคน!
."เชี่*!" เขาเร่งความเร็วหันไปใช้กระบวนท่าหิมะตัดขอบฟ้าและผ่านฉลุยข้ามเส้นไป
ฟิ้ว! เสียงหวีดแหลมจากฟากฟ้าลอยลงมาอย่างรวดเร็วและรุนแรง โดยที่พวกหมูป่ามรณะยังไม่สังเกตุ
แต่เมื่อเข้ามาใกล้พวกมันจึงตระหนักถึงอันตรายกลับหยุดและมองขึ้นไป ขณะจะหนีก็ไม่ทันแล้ว!
ตึง!
ท่อนไม้ั์กระแทกเข้าใส่ทั้งห้า จ่าฝูงถูกท่อนไม้กระแทกเข้าที่หอกด้ามนึงแทงลึกจนมิดด้ามทะลุไปอีกข้างและลอยออกไป
อู๊ด!!
เสียงสุดจะโหยหวนดัังลั่นป่าแอปเปิ้ล
"เฟยเทียน!!" ฟู่คงมินะโออกมาจากที่ไหนไม่รู้กู่ร้องเรียกเขา
ในมือของฟู่คงมินมีพลองสีดำอันนึง ฟาดลงเต็มแรงใส่หมูป่าตัวเมียที่กำลังจะลุกขึ้นจนมันทรุดลง
ฟู่คงมินไม่ให้โอกาสกระหน่ำฟาดใส่หััวของมันจนบุปและแน่นิ่งไป
ฆ่า!
เฟยเทียนรีบวิ่งมาใช้กระบวนท่า หิมะโปรยทันที
กระบี่แทงออกไปรัวๆ จนร่างกายของลูกหมูป่าตายไป
ทั้งสองกวาดฆ่าอย่างอหังการไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ฆ่าล้างครอบครัวหมูป่ามรณะ!
"แฮ่กๆ.." ทั้งสองหอบหายใจหนัก การใช้พลังปราณจำนวนมากอย่างไม่หยุดยั้ง กินพลังพวกเขามากเกินไป
"ฮ่าฮ่า! รวยแล้ว! รวยแล้ว!" ฟู่คงมินยิ้มและหัวเราะ
นี่กระมังที่เขาเรียกว่า ตอนทำงานเหนื่อยแทบตาย แต่พอเห็นผลลัพธ์ความเหนื่อยกลับหายเป็ปลิดทิ้ง
"เอาไป!" ฟู่คงมินโยนมีดสั้นให้เขา
"ข้าทำไม่เป็หรอกเ้าจัดการเถอะ" เฟยเทียนเข้าใจเจตนากล่าวขึ้น
"งั้นเ้าเก็บไว้เถอะ ถือเป็ของขวัญจากข้าละกัน" ฟู่คงมินจัดการชำแหละทั้งห้าตัวทันที
...
"เรารีบไปกันดีกว่า กลิ่นเืมักจะดึงดูดนักล่าเสมอ " ฟู่คงมินและเฟยเทียนแบกถุงหนังสัตว์ขนาดใหญ่พุ่งออกไป...
..
ขอบคุณที่อ่านครับ วันนี้มาดึกหน่อยขอโทษน้าา
3K
