[จบ] หลานสาวตัวน้อยกับเหล่าคุณลุงผู้มั่งคั่งทั้งห้า

บทที่ 37 สร้อยคอสำคัญ เขากลับมอบให้คนอื่น

ถังโย่วโย่วเบิกตาใสซื่อมองกลับไป ดวงตาที่มองหรงจู้เฉิงค่อย ๆ เปลี่ยนไป

ผู้ชายคนนี้หน้าตาดีจัง!!!

"หือ? นายเป็นใคร?"

ชางจื่อถือถาดเหล็กมองหน้าหรงจู้เฉิง ด้วยสีหน้าเรียบเฉย มองด้วยสายตาไม่คุ้นเคย

"ฉันย้ายมาเมื่อสามวันก่อน เมื่อคืนแมวของฉันหายไป เมื่อกี้มีคนมาบอกว่าแมวของฉันอาจอยู่ที่บ้านคุณ ฉันเลยมาถาม" หรงจู้เฉิงยิ้มอย่างอ่อนโยน มองเด็กสองคนที่ตัวเล็กกว่าเขา

ในสายตาของหรงจู้เฉิง ถังโย่วโย่วและชางจื่อเป็นเหมือนเด็กตัวน้อย ๆ

"ใช่เลย! พี่ชาย คุณหมายถึงแมวสีขาวใช่ไหม?" ถังโย่วโย่วยิ้มและตอบด้วยดวงตาที่วาวระยับ

ชางจื่อเอียงหน้ามองเด็กตัวเล็กข้าง ๆ "แมวสีขาวอะไรกัน?"

เขาไม่รู้เลยว่าที่บ้านมีแมวขาว?

"พี่ชาย ตอนที่เจอเฮยจ่าง พี่คงไม่เห็นแมวตัวเล็ก ๆ ตัวนั้น ฉันเจอมันเมื่อคืนนี้ที่หน้าต่างห้อง"

"......" ชางจื่อพูดไม่ออก

"พี่ชาย คุณมาพาแมวกลับบ้านใช่ไหม ฉันจะไปอุ้มมันออกมาให้นะ"

เมื่อเห็นหนุ่มหน้าตาดี ถังโย่วโย่วก็ก้าวขาสั้น ๆ อย่างรวดเร็ว

เธอรีบวิ่งเข้าไปในบ้านพัก แล้วส่งเสียงเล็ก ๆ ใส่ครัวด้านหลังว่า "คุณปู่พ่อบ้าน เจ้าของแมวมาแล้วค่ะ"

เสียงของถังโย่วโย่วยังไม่ทันหาย เสียงร้องของแมวก็ดังขึ้น

"เมี้ยว~"

พ่อบ้านเพิ่งป้อนอาหารแมวขาวเสร็จ และอุ้มมันออกมาจากห้องครัวด้านหลังพอดี

ต้องบอกว่าแมวขาวตัวนี้เป็นแมวรักสบาย มันกินเนื้อ และยังเคยชินกับการให้คนป้อนอาหารถึงจะยอมกิน น่าจะเป็นเพราะเจ้าของเก่าเลี้ยงดูมันอย่างดี

พอมองเห็นคนรับใช้อุ้มแมวขาวออกมา ถังโย่วโย่วก็เอ่ยเสียงใส "เจ้าแมวน้อย ฉันเจอเจ้านายของเธอแล้วนะ"

แมวขาวดูเหมือนจะรู้สึกถึงหรงจู้เฉิง จึงกระโดดออกจากอ้อมกอดของพ่อบ้าน แล้วเดินไปด้วยท่าทางสบาย ๆ หางปุยสีขาวพลิ้วไหวไปมา แต่แมวไม่ได้เดินไปหาหรงจู้เฉิง มันกลับเดินไปหาถังโย่วโย่วและคลอเคลีย พลางส่งเสียงร้อง "เหมียว เหมียว" ดูเหมือนกำลังออดอ้อน

ถังโย่วโย่วนั่งลงและกอดแมวขาวตัวอ้วน

มือเล็ก ๆ ลูบหัวแมวอย่างนุ่มนวล "แมวน้อย กลับบ้านกับเจ้าของนะคะ"

"เมี้ยว" แมวขาวถูหัวกับมือเล็กของถังโย่วโย่ว

ขณะที่ถังโย่วโย่วนั่งลงเพื่อลูบแมว เธอก้มตัวลงจนสร้อยคอโผล่พ้นเสื้อ สายตาของหรงจู้เฉิงจับจ้องไปที่สร้อยคอของเธอทันที ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างแวบหนึ่ง ก่อนจะเก็บความรู้สึกไปอย่างรวดเร็ว

ชางจื่อยืนอยู่ตรงหน้าหรงจู้เฉิง และสังเกตเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

แม้เขาจะยังเด็ก แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา

ยิ่งกว่านั้นเขาไม่ชอบสายตาที่คนคนนั้นมองไปยังถังโย่วโย่วเลย

เคร้ง!

ชางจื่อโยนอ่างเหล็กลงบนพื้นอย่างแรง

ถังโย่วโย่วสะดุ้งตัวสั่น พลันกอดแมวขาวลุกขึ้นยืน ดวงตากลมโตมองไปยังชางจื่อด้วยความสับสน "พี่ชาย เกิดอะไรขึ้น?"

"เปล่า แค่มือลื่นไปหน่อย รีบส่งแมวคืนเขาเร็ว"

"โอ๊ะ ได้ค่ะ!"

ถังโย่วโย่วพยักหน้า เธอก้าวไปยืนหน้าหรงจู้เฉิงแล้วส่งแมวขาวให้เขา

"พี่ชายรับไปเร็ว"

"ครั้งต่อไปเวลาฝนตกให้ปิดประตูและหน้าต่างให้ดี อย่าให้แมวหนีออกมาอีกนะคะ"

หรงจู้เฉิงมองแมวในมือของถังโย่วโย่ว มุมปากของเขาโค้งขึ้งอย่างบริสุทธิ์ เขาลูบหัวแมวขาวอย่างนุ่มนวลแล้วพูดว่า "ฉันเห็นว่าเจ้าตัวนี้ชอบเธอมาก ฉันดูแลมันไม่ดีเอง ถ้าอย่างนั้นฉันจะมอบให้เธอแล้วกัน"

"ไม่นะ ฉันไม่เอาหรอกค่ะ ฉันมีสัตว์เลี้ยงอยู่แล้ว!"

ถังโย่วโย่วมุ่งมั่นมาก ในใจเธอมีเพียงเฮยจ่างเท่านั้น แม้แมวขาวจะน่ารัก แต่เธอก็มีสัตว์เลี้ยงอยู่แล้ว

เขาไม่คิดว่าถังโย่วโย่วจะปฏิเสธ เพราะโดยปกติเด็ก ๆ ควรชอบสิ่งมีชีวิตขนปุกปุยพวกนี้ และแมวขาวในมือของเธอยังเป็นแมวพันธุ์แข่งขัน ไม่ใช่แมวเลี้ยงธรรมดา

หรงจู้เฉิงมองผ่านศีรษะของเด็กน้อยไป เห็นเฮยจ่างที่กำลังกินอาหารอยู่ไม่ไกลนัก

"อืม นั่นเป็นเสือดำที่สวยมาก"

คนรวยมีความชอบหลากหลาย ดังนั้นการที่ถังโย่วโย่วเลี้ยงเสือดำ หรงจู้เฉิงไม่รู้สึกแปลกใจอะไร

เขาต้องการทิ้งแมวขาวไว้ให้ถังโย่วโย่ว

"งั้นแมวตัวนี้ ถือว่าฉันฝากเลี้ยงไว้แล้วกัน เพราะฉันดูแลไม่ได้จริง ๆ" คนชื่อหรงจู้เฉิง กล่าวด้วยน้ำเสียงเบิกบาน พูดกับถังโย่วโย่วน้ำเสียงมีความรู้สึกคล้ายกำลังหลอกล่อเด็ก

"ลองคิดดูสิ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเก็บมันมาเมื่อวาน แมวตัวนี้อาจจะเกิดอุบัติเหตุก็ได้ เธอรับเลี้ยงมันเถอะ"

ถังโย่วโย่วเม้มปากเล็ก ๆ แล้วคิดอย่างรอบคอบ

"งั้น... ก็ได้" เธอตอบอย่างอ่อนโยน

อ๊ะ เธอยังคงปฏิเสธความต้องการของหนุ่มหน้าตาดีไม่ได้สักที!

แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร งั้นก็ตกลงแล้วกัน

เมื่อได้ยินถังโย่วโย่วตกลง หรงจู้เฉิงหัวเราะเบา ๆ และกะพริบตาใส่ถังโย่วโย่ว "ดี งั้นฝากด้วยนะ ฉันจะแวะมาดูเป็นครั้งคราว"

"อือ!"

ทั้งสองตกลงกันด้วยไม่กี่คำ

หรงจู้เฉิงจึงทิ้งแมวไว้กับโย่วโย่ว ก่อนจะเดินจากไป

ถังโย่วโย่วมองแมวขาวในมือ แล้วส่งให้พ่อบ้าน "คุณปู่พ่อบ้าน ช่วยเตรียมที่นอนเล็ก ๆ ให้แมวหน่อยนะคะ"

"ได้ครับคุณหนู" คนรับใช้ตอบพร้อมรอยยิ้ม

ชางจื่อยืนอยู่ข้าง ๆ แม้ว่าจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับการตัดสินใจนี้ แต่เขาทำอะไรไม่ได้

ในขณะนั้นหรงจู้เฉิงเพิ่งจะออกจากคฤหาสน์ ชายคนหนึ่งสวมชุดทำงานสีดำก็เดินสวนมา ชายคนนี้มาตามหาหรงจู้เฉิง

เมื่อเห็นอีกฝ่าย เขาก็ก้มหน้าด้วยความเคารพและกล่าวว่า "คุณชายไปที่ไหนมาครับ"

ใบหน้าของหรงจู้เฉิงไม่มีรอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนแต่ก่อน เขามองผู้ใต้บังคับบัญชาด้วยสีหน้าเย็นชาแล้วพูดว่า "ฉันออกไปตามหาแมวมา มีปัญหาอะไรเหรอ?"

"พบคนคนนั้นแล้ว แต่... มาช้าไปก้าวหนึ่ง เขาถูกคนของตระกูลจวินจับตัวไปแล้ว"

หลังจากกล่าวประโยคนี้ ชายคนนั้นไม่กล้าเงยหน้าขึ้น กลัวว่าจะสบกับสายตาเย็นชาของหรงจู้เฉิง "...นายน้อย ผมขอโทษ..."

เขายังไม่ทันพูดจบประโยคก็ถูกตบอย่างแรง

เพียะ!

เขาตบอีกฝ่ายแรงมาก จนใบหน้าของชายคนนั้นหันไปข้างหนึ่ง พร้อมเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปาก

"สารเลว!"

หรงจู้เฉิงด่าเสียงดังแล้วก้าวเดินต่อไปข้างหน้า ไม่แม้แต่จะมองชายคนนั้นสักนิด

ชายคนนั้นถูกตบแต่ไม่กล้านิ่งเฉย รีบยื่นมือเช็ดเลือดที่มุมปาก แล้วเดินตามหรงจู้เฉิงไปทันที

เขาได้ยินหรงจู้เฉิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "ถึงเขาจะกลับไปก็ไม่เป็นไร เพราะสร้อยของเขาอยู่กับคนอื่น หากไม่มีสร้อยนี้ แม้เขาจะกลับไปยังตระกูลจวิน เขาจะทำอะไรได้ ตระกูลจวินจะไม่มีวันยอมรับเขาหรอก"

"อะไรนะ? เขาไปมอบสร้อยให้คนอื่นเหรอครับ?!"

ชายคนนั้นประหลาดใจ

หากไม่เห็นสร้อยคออยู่กับถังโย่วโย่วด้วยตาตนเอง หรงจู้เฉิงคงประหลาดใจเช่นกัน

สร้อยคอที่สำคัญขนาดนี้ จวินจั๋วกลับยอมให้คนอื่นได้อย่างไรกัน?

ฮ่า ๆ ไม่คาดคิดเลยจริง ๆ