บุรุษจอมเพี้ยน ทะลุมาเกรียนที่ต่างโลก

        หลังจากที่พูดเตือนหญิงสาวด้วยความหวังดี ชายหนุ่มหันไปมองร่างของพวกเทียนเฉินแล้วหันกลับมามองพวกโรส

        “ผมขอฝากคนพวกนี้ด้วยนะครับ ผมมีธุระต้องไปต่อ โชคดีนะครับ” ราฟกล่าวจบก็เดินไปแตะตัวซุนหรง จากนั้นร่างของทั้งคู่ก็หายไปจากสายตาของโรสและมิราจ

        “เดี๋ยวก่อ...” โรสร้องเรียกราฟเลียงดัง แต่ร่างของราฟก็หายไปก่อนที่เธอจะพูดจบ

        “เหอะๆ ทั้งที่เธอตามหาคนที่จัดการมารร้ายที่สังหารครอบครัวของเธอในเหตุการณ์ละอองเพชรสีรุ้งเพื่อขอบคุณเขา แต่เธอดันไปไล่ฟันผู้มีพระคุณเนี่ยนะ”

        “กะ ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าเขาคือเซราฟ ดาร์เซียคนนั้นน่ะ วิดีโอนั่นเห็นหน้าเขาชัดที่ไหนล่ะ” โรสพึมพำเสียงเบา เธอรู้สึกราวกับวิญญาณกำลังจะออกจากร่าง

        ชื่อเสียงของชายที่ชื่อว่าเซราฟ ดาร์เซียที่เป็นผู้สังหารหายนะสีรุ้งนั้นเป็นที่รู้กันแค่ในหน่วยพิราบสีขาวที่มีสายลอบติดตามคณะของผู้อำนวยการโรงเรียนต่างๆไปรับนักเรียนที่รอดชีวิตจากรายการเอาชีวิตรอด และได้รับรู้เหตุการณ์และถ่ายคลิปการต่อสู้ของราฟกับผู้อาวุโสจางเอาไว้ ทำให้คนในหน่วยพิราบสีขาวที่ได้ชมวิดีโอนี้รู้สึกนับถือปนอิจฉาในความแข็งแกร่งของชายหนุ่มอายุ 17 ปีคนนี้ โดยเฉพาะโรสที่มีความแค้นกับผู้อาวุโสจางเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เพราะเขาได้สังหารครอบครัวของเธอไปตอนที่เธอเริ่มทำงานที่หน่วยนี้ใหม่ๆ หญิงสาวจึงรู้สึกสำนึกขอบคุณชายที่สังหารหายนะสีรุ้งและเฝ้ารอวันที่ได้พบเขาแล้วขอบคุณเขาอย่างใจจริงสักครั้ง

        .

        .

        .

        เมืองลอยฟ้าอวาลอน

        กิลด์แสงดาราสาขาเมืองอวาลอน

        ห้องรับรองหัวหน้ากิลด์

        “คุณเฮเมร่าคะ คุณคิดว่าพี่ชายของหนูจะปลอดภัยมั้ยคะ?” รินหรือเซรีน่าถามหญิงสาวหัวหน้ากิลด์แสงดาราที่ตอนนี้ต้องรับบทเป็นพี่เลี้ยงเด็กจำเป็นคอยปลอบโยนเด็กสาวที่พึ่งผ่านเรื่องราวร้ายๆมา

        “ต้องปลอดภัยอยู่แล้วล่ะจ้ะ พี่ชายของหนูเป็นถึงคนที่ทำให้ราชาล่าสังหาร หนึ่งในเทพอสูรโบราณต้องหนีไปเลยนะ” เฮเมร่าตอบสาวน้อยที่เอียงหัวถามอย่างน่ารัก

        “เหรอคะ?”

        “ใช่จ้ะ”

        “แต่มันน่าเหลือเชื่อเกินไปนะคะ เพราะตอนที่ยังเด็กเขาเป็นคนไร้พลังที่เอาแต่วิ่งหนีปัญหาแท้ๆ แต่ตอนนี้เขากลับกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งขนาดนั้นแถมยังสร้างเรื่องด้วยการทำร้ายลูกชายคนโตของผู้นำตระกูลเทียนอีก” เลิฟที่นั่งพักอยู่อีกด้านพูดขึ้น

        “หืม…? ตอนเป็นเด็กเขาไม่ได้มีนิสัยแบบนี้อย่างนั้นเหรอ?” หลินอิงอิงที่ฟื้นมาก่อนที่พวกเลิฟจะถูกราฟส่งตัวมาไม่นานถามขึ้น

        “ใช่ค่ะพี่สะใภ้ เมื่อก่อนพี่ชายหนูเป็นคนที่อ่อนแอมาก เขามักจะถูกเด็กแถวบ้านรังแกตลอด นี่ถ้าไม่ได้หนูกับพี่เลิฟช่วยไว้เขาคงได้ย้ายไปอยู่โรงพยาบาลเป็นบ้านหลังที่สองแล้วล่ะค่ะ” รินตอบแทนพี่สาวของเธอ

        “งั้นเหรอ หรือจะเป็นเพราะเรื่องที่เขาถูกมาคัสทำร้ายจนสาหัสเลยทำให้นิสัยของเขาเปลี่ยนไป...ดะ เดี๋ยวสิ พี่สะใภ้อะไรกัน เราก็อย่าไปเชื่อคำพูดของพี่เฮเมร่าเขาสิ” หลินอิงอิงที่ได้ฟังคำตอบของเด็กสาวรีบปฏิเสธด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

        “คิกๆ ไม่ต้องปฏิเสธหรอกค่ะ สีหน้ามันฟ้องหมดแล้ว ไม่รู้ว่าเจ้าน้องชายของหนูมีอะไรดีถึงมีสาวสวยแถมยังเป็นครูอย่างพี่อิงอิงมาชอบได้” เลิฟที่ได้ยินเรื่องของหลินอิงอิงจากปากของเฮเมร่าพูดหยอกล้อครูสาว

        “...” หลินอิงอิงพูดอะไรไม่ออกเพราะหลักฐานมันออกทางหน้าเธอไปแล้ว

        เลิฟหัวเราะกับท่าทางของครูสาวก่อนจะขมวดคิ้วแล้วถามหลินอิงอิงว่า

        “เดี๋ยวก่อนนะคะ เมื่อกี้พี่หลินบอกว่าน้องชายของหนูถูกทำร้ายเหรอคะ เรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมถึงไม่มีใครติดต่อมาบอกหนูเลยล่ะ”

        “ราฟเขาไม่ได้ให้เบอร์ติดต่อของครอบครัวไว้น่ะจ้ะ ทางโรงเรียนเลยติดต่อไม่ได้ ฉันก็นึกว่าเขาโทรบอกเธอแล้วเสียอีก”

        “เห้อ...น้องชายของหนูเป็นพวกชอบเก็บปัญหาไว้กับตัวเองน่ะค่ะ นี่คือหนึ่งในข้อเสียของเขาเลย หรือจะเรียกว่าเป็นคนดีที่ไม่อยากให้คนอื่นกังวลเรื่องของตัวเองก็ไม่รู้ ว่าแต่เจ้าบ้าตัวไหนมันทำร้ายน้องชายของหนูคะ มันชื่ออะไร หนูจะไปจัดการมันเอง!” เลิฟขมวดคิ้วมุ่น จิตสังหารของเธอถูกปลดปล่อยออกมาทำให้คนที่มีพลังต่ำกว่าระดับ S รู้สึกขนลุก

        “...ไม่ต้องสนใจเรื่องของมาคัสเค้าหรอกจ้ะ ราฟเขาแก้แค้นไปเรียบร้อยแล้ว” หลินอิงอิงมองเลิฟด้วยใบหน้าแปลกใจ

        ‘คนดี? ไอ้เจ้าคนที่เตะไข่เพื่อนร่วมห้องจนมีสภาพปางตายเนี่ยนะ...’ หลินอิงอิงได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจไม่ได้คิดพูดออกมา หญิงสาวมองดูเลิฟและรินอย่างละเอียดอีกครั้ง ทั้งสองคนมีใบหน้าที่อ่อนหวานแตกต่างจากใบหน้าที่แสนจะกวนประสาทของราฟ ถ้าไม่ได้บอกว่าเป็นพี่น้องที่อายุห่างกัน 4 ปี เธอคงคิดว่าทั้งสองเป็นฝาแฝดเพราะพวกเธอหน้าตาคล้ายกันมาก ต่างกันที่เลิฟเป็นหญิงสาวผมเทาตาเทา ส่วนรินมีผมสีดำตาสีดำ

        “งั้นเหรอคะ ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะค่ะ” เลิฟสลายจิตสังหารลงแล้วหันมาลูบหัวน้องสาวของเธอเพื่อปลอบใจข้างๆเฮเมร่า

        หลินอิงอิงมองดูสองสาวยิ้มๆ จากนั้นไม่นานก็มีเสียงชายที่ดูมีอายุดังขึ้นมาว่า

        “หนูเฮเมร่า ข้าทำให้สมาชิกกิลด์ของเราฟื้นขึ้นกันครบทุกคนแล้ว จะให้ข้าทำอะไรอีกหรือไม่” หวังเจี้ยนที่ตอนนี้สวมตราของกิลด์แสงดาราบนอกซ้ายเดินเข้ามาหาเฮเมร่า

        “ขอบคุณมากค่ะลุงเจี้ยน ลุงกับคุณโม่กลับไปนั่งพักเถอะค่ะ หนูขอดูแลน้องสาวทั้งสามคนนี้ก่อน”

        “ขอรับ” หวังเจี้ยนพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกจากห้องไปหาหวังโม่ที่นั่งรอเขาอยู่ด้านนอก

        “คุณปู่คนนั้นคือใครเหรอคะ แรงกดดันไม่ธรรมดาเลย” เลิฟที่มองตามหลังหวังเจี้ยนไปหันมาถามเฮเมร่า

        “เขาคือจอมพลเจี้ยน ผู้ใช้พลังระดับ SSS ที่เคยเป็นลูกน้องของเทียนเฉินน่ะจ้ะ แต่ตอนนี้เขากับลูกศิษย์ถูกราฟขอร้อง(?)ให้มาอยู่ที่กิลด์ของฉัน” เฮเมร่าพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เพราะการที่มีผู้ใช้พลังระดับ SSS เพิ่มมาอีกคน เมื่อรวมเข้ากับตัวเธอก็ทำให้ตอนนี้กิลด์แสงดาราแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว หญิงสาวจึงมีความสุขมากและยินดีที่จะตอบแทนราฟด้วยการดูแลครอบครัวของเขาให้

        “หัวหน้าคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! ในตอนนี้ตำหนักนภาครามของตระกูลเทียนกำลังลอยขึ้นฟ้าอยู่ค่ะ! ตอนนี้ผู้คนกำลังแตกตื่นกันยกใหญ่เพราะคิดว่ามันจะระเบิดแล้วทำให้พวกเขาตายกันหมด” ในขณะที่หญิงสาวทั้งสี่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้นก็มีสมาชิกกิลด์แสงดาราคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาเฮเมร่า