ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        สีหน้าของจ้าวซื่อซีดเผือด น้ำเสียงของนางสั่นเล็กน้อย “เวยเอ๋อร์ไฉนเจ้าจึงพูดจาเช่นนี้ เจ้ากล่าวว่าบิดาของเจ้า...วันนี้เป็นวันเกิดของบิดาเจ้าไฉนเจ้าจึงพูดจาเนรคุณเช่นนี้ออกมาได้!”

        “ใช่แล้ว!” คนที่อยู่ด้านข้างกล่าวเสริม“แม่ทัพหลินจากไปหลายปีแล้วอย่างไรเจาอี๋เหนียงเหนียงก็ไม่ควรหยิบยกแม่ทัพออกมากล่าวถึงเช่นนี้จ้าวฮูหยินครองตัวเป็นหญิงม่ายมาเป็นเวลาหลายปี เด็กกำพร้าและหญิงม่ายไฉนจึงไม่อาจแต่งงานใหม่ได้เล่า?”

        ในเมื่อเป็นคำพูดสนับสนุน คำพูดที่กล่าวออกมาย่อมไม่ทำให้จ้าวซื่อและหลินเสวี่ยหรงตกที่นั่งลำบาก

        หลินเสวี่ยหรงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเคียดแค้นชิงชังสายตาของนางจ้องเขม็งไปที่หลินชิงเวย ผู้คนรอบด้านมองไม่เห็นนางกลับร่ำไห้เสียงดังขึ้นมา “ตั้งแต่เล็กเสวี่ยหรงปรารถนาจะมีพี่สาวคนหนึ่งพี่ใหญ่ไม่ยอมรับน้องสาวคนนี้ใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

        หลินชิงเวยหัวเราะขึ้นมา “ป้าสะใภ้จะแต่งงานใหม่หรือไม่เจ้ายังคงเป็นน้องสาวของข้าเสมอ ไยเจ้าจึงพูดออกมาเช่นนี้ ราวกับหลังจากป้าสะใภ้แต่งให้กับบิดาของข้าอีกครั้งแล้วเจ้าก็จะกลายเป็นน้องสาวแท้ๆ ของข้า?”

        บางคนเห็นสองแม่ลูกถูกหลินชิงเวยใช้วาจาดูถูกดูแคลนแล้วทนดูไม่ได้จึงกล่าวขึ้นว่า “เจาอี๋เหนียงเหนียงดูตนเองก่อนแล้วค่อยไปตำหนิผู้อื่นจะดีกว่าเรื่องที่เหนียงเหนียงถูกส่งตัวเข้าไปอยู่ในตำหนักเย็น ต่อให้คนในวังปิดบังได้ดีกว่านี้ก็ไม่มีกำแพงที่ลมพัดผ่านไม่ได้ตนเองยังไม่มีความละอายแก่ใจ แล้วยังมีหน้าไปว่ากล่าวผู้อื่น”

        หลินชิงเวยคลี่ยิ้มบางๆ ราวกับไม่โกรธขึ้ง “ใช่หรือดังนั้นจึงต้องกล่าวว่า คานบนไม่ตรงคานล่างจึงเบี้ยว[1]”

        ไม่มีใครพูดอะไรออกมาได้

        หลินชิงเวยหันกายแล้วเดินจากไป ทั้งยังกล่าวลอยๆ ขึ้นอีกว่า“หากวันนี้บิดารับป้าสะใภ้ขึ้นเป็นประมุขฝ่ายหญิงของสกุลหลินต่อหน้าผู้คนมากมายนั่นเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งจริงๆ”

        ลานเรือนของสกุลหลินกว้างใหญ่เสียจนหลินชิงเวยเดินอยู่เนิ่นนานก็ยังเดินไม่ทั่วนางไม่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้แม้แต่น้อยภายในสวนมีคนสองสามคนเดินผ่านไปมาเป็นพักๆ ในที่สุดหลินชิงเวยก็หาตัวเซียวเยี่ยนพบที่ข้างศาลาแห่งหนึ่งขณะเดียวกันเซียวเยี่ยนกำลังสนทนากับใครอีกหลายคน ทว่าไม่รู้ว่ากำลังสนทนาเรื่องอันใด

        หลินชิงเวยมองเห็นชัดเจนภายในศาลานอกจากเซียวเยี่ยนแล้วยังมีเซียวอี้บุรุษผู้นั้นว่ากันตามเหตุผลแล้วงานเลี้ยงเช่นนี้เซียวอี้ไม่อาจไม่มาร่วมงานเพียงแต่หลินชิงเวยเพิ่งจะได้ยินมาเมื่อสักครู่เกี่ยวกับเรื่องการหมั้นหมายระหว่างเซียวอี้และหลินเสวี่ยหรงเขามาร่วมงานในวันนี้ทว่ากลับไม่ถามถึงหลินเสวี่ยหรงเลยหรือ

        หลินชิงเวยเห็นว่ามีสาวใช้กำลังจะนำผลไม้ไปส่งที่ศาลาสาวใช้กำลังจะเดินผ่านร่างของหลินชิงเวย นางเรียกสาวใช้นางนั้นเอาไว้ หลินชิงเวยเอื้อมมือไปหยิบผิงกั่ว[2]จากจานใบนั้นหนึ่งผลกัดกินไปสองคำแล้วจึงกล่าวว่า “เจ้าไปถึงที่นั่นแล้วบอกกล่าวกับเซ่อเจิ้งอ๋องว่ามีคนรอเขาอยู่ที่ภูเขาจำลองด้านนั้น”

        หลินชิงเวยเห็นสาวใช้นางนั้นเดินเข้าไปในศาลาเอ่ยวาจากับเซียวเยี่ยนสองประโยคเมื่อเซียวเยี่ยนเงยหน้าขึ้นมองประจวบเหมาะกับเห็นเงาร่างด้านหลังของหลินชิงเวยที่เพิ่งจะหันกายกลับไป

        แน่นอนว่าเซียวอี้ย่อมมองเห็นเช่นกัน ดวงตาของเขาฉาบด้วยม่านหมอกสายหนึ่งราวกับเก็บงำความคิดลุ่มลึก

        ภูเขาจำลองอยู่ห่างจากศาลาหลังนี้ไม่มาก เดินทะลุทางเล็กๆที่มีต้นไม้ให้เงามืดครึ้มจากนั้นก็คือสวนไผ่แห่งหนึ่งด้านข้างสวนไผ่ก็คือภูเขาจำลอง

        ว่ากันตามสติปัญญาของเซียวเยี่ยน ขอเพียงนำความไปบอกเขาต้องหาสถานที่แห่งนี้พบแน่นอน

        หลินชิงเวยยืนเอนกายพิงภูเขาจำลอง นางคาบกิ่งไผ้ก้านหนึ่งอยู่ในปาก รอเขาอยู่ด้วยความอดทน

        นางคิดไม่ถึงว่าเซียวเยี่ยนยังมาไม่ถึง กลับมีอีกคนหนึ่งที่มาถึงก่อน

        ขณะเดียวกันร่างอรชรอ้อนแอ้นของคนผู้นั้นกำลังเดินนวยนาดผ่านอีกด้านหนึ่งของสวนไผ่เข้ามาน้ำเสียงที่นางพูดจานั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “เมื่อก่อนเตียเตียมักจะเอนเอียงมาทางข้าและเย็นชาต่อพี่ใหญ่เสมอพี่ใหญ่มักจะแอบวิ่งมาร้องไห้ที่นี่ เวลาผ่านมาหลายปีเช่นนี้แล้วพี่ใหญ่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงข้าเพียงคิดว่าลองมาดูที่นี่สักหน่อยจึงหาตัวพี่ใหญ่พบจริงๆ ด้วย”

        หลินชิงเวยได้ยินเช่นนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมอง ไม่ใช่หลินเสวี่ยหรงแล้วจะเป็นใครได้อีกนางอดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆ ทั้งสี่ด้านของสวนไผ่แห่งนี้แล้วมองตนเองที่ยืนพิงภูเขาจำลองอยู่ คิดในใจว่าดูแล้วช่างเลือกสถานที่นัก

        ในเมื่อสถานที่ที่นางเลือกเป็นสถานที่หลินชิงเวยชอบมาในอดีต

        หลินชิงเวยเคี้ยวกิ่งไผ่ ปากของนางเต็มไปกลิ่นหอมของไผ่“วันนี้ในเรือนมิใช่มีคนมากมายให้เจ้าต้องรับรองหรือไร เหตุใดกลับมาตามหาข้าให้เสียเวลา?”

        “ข้าเกรงว่าพี่ใหญ่จะมาร้องไห้ขี้มูกโป่งน่ะสิร้องไห้จนหน้าลายไม่น่าดูเพียงใด” หลินเสวี่ยหรงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าลำพองใจยิ่ง

        หลินชิงเวยยืดกายขึ้นกล่าวยิ้มๆ ว่า “อย่างไรเล่า อยู่ในวังหลวงมานานเช่นนี้ข้าไม่เคยเบิกบานใจเท่ากับวันนี้เลย”

        หลินเสวี่ยหรงเปลี่ยนสีหน้าอ่อนโยนสุภาพที่เสแสร้งบนใบหน้าออกไปเอ่ยถามขึ้นว่า “เจ้าใช้วิธีใดจึงออกมาจากตำหนักเย็นได้กันแน่!”

        หลินชิงเวยกล่าว “เจ้าคาดไม่ถึงอย่างยิ่งใช่หรือไม่?ข้าไม่เพียงแต่ยังไม่ตาย ยังมีชีวิตรอดออกมาจากตำหนักเย็น วันนี้รับใช้อยู่ข้างกายฮ่องเต้เป็นสนมที่ได้รับความโปรดปราน พิสูจน์ได้ว่าครั้งที่แล้วเจ้าคำนวณพลาดไปลวี่เฉี่ยวผู้นั้นเล่า ข้ามิใช่ส่งนางกลับมาแล้วหรือ เพื่อเป็นการตักเตือนและทักทายเจ้าในเมื่อกล้าออกมาทำเรื่องเช่นนี้ก็ต้องชดใช้”

        หลินเสวี่ยหรงโกรธขึ้งอย่างยิ่งนางโมโหเสียจนใบหน้างดงามบิดเบี้ยวเล็กน้อย“เช่นนั้นเจ้ามาวันนี้ต้องการทำสิ่งใดกันแน่?”

        “ทำสิ่งใด?” หลินชิงเวยคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ข้าเลือกของขวัญให้บิดากับมือมาร่วมงานด้วยตนเอง เจ้าว่าข้าไม่ได้มาอวยพรวันเกิดแล้วจะมาทำอันใด?หรือเจ้าคิดว่าข้ามาเพื่อล้างแค้น? ล้างแค้นที่เจ้าซื้อตัวลวี่เฉี่ยวให้นางวางยากำหนัดลงในน้ำชาของข้า จากนั้นหาองครักษ์มาย่ำยีข้าใช่หรือไม่?”

        หลินชิงเวยพูดอย่างสบายอกสบายใจ หลินเสวี่ยหรงมองนางด้วยความเคียดแค้นต่อมาจึงแค่นหัวเราะเสียงเย็นแล้วกล่าวว่า “คิดจะล้างแค้น?ก็ต้องดูว่าเจ้ามีความสามารถนั้นหรือไม่ ต่อให้ข้าเป็นคนสั่งให้ลวี่เฉี่ยวไปวางยาเจ้าแล้วอย่างไรเล่าลวี่เฉี่ยวนางทำผิดเองจึงถูกลงทัณฑ์ไปแล้ว ย่อมไม่มีบุคคลที่สามรู้เรื่องนี้บัดนี้ต่อให้เจ้าพูดความจริงออกมาทุกอย่างแล้วจะมีใครเชื่อ? ในสายตาของคนภายนอกเจ้าก็แค่หาข้ออ้างให้กับตนเองเท่านั้น” นางเข้าใกล้หลินชิงเวยเอ่ยวาจาบีบบังคับจิตใจผู้อื่นอีกว่า “เมื่อสักครู่เจ้าก็ได้ยินแล้วหลังจากวันนี้ท่านแม่ของข้าก็จะเป็นประมุขฝ่ายหญิงของสกุลหลินและข้าก็จะกลายเป็นคุณหนูใหญ่ของสกุลหลิน ว่าที่พระชายาเซี่ยนอ๋อง เจ้าบอกสิว่าเจ้าจะเอาอะไรมาแย่งชิงกับข้า?”ใบหน้าของหลินเสวี่ยหรงปรากฎรอยยิ้มของผู้กำชัยชนะ “หลินชิงเวย เจ้าแพ้แล้วนับตั้งแต่นาทีที่เจ้าแต่งงานเข้าวังไปแทนข้า เจ้าก็แพ้แล้วต่อให้เจ้าออกมาจากตำหนักเย็นได้แล้วอย่างไรเล่าต่อให้ยามนี้เจ้ามาปรากฏกายต่อหน้าข้าแล้วอย่างไรเล่า บิดาเขาไม่รักและเอ็นดูเจ้าเซี่ยนอ๋องไม่รักเจ้าอีกต่อไปเช่นกัน เจ้าได้สูญเสียสิทธิ์ทุกอย่างไปแล้วเมื่อก่อนเจ้ามักจะวางท่าราวกับตนเองสูงส่งเหลือเกิน ข้าก็คือกาฝากผู้ต่ำต้อยเช่นนั้นดียิ่ง ยามนี้ถึงคราเจ้าได้ลิ้มลองรสชาติเช่นนี้บ้าง!”

        หลินชิงเวยหัวเราะออกมา “พรืด” หนึ่งนางถ่มกิ่งไผ่ที่คาบอยู่ในปากใส่หน้าหลินเสวี่ยหรง ส่งผลให้ปรากฏรอยแดงเล็กๆเป็นเส้นๆ บนใบหน้ารูปไข่อันอ่อนเยาว์ของนางหลินเสวี่ยหรงรู้สึกถูกนางเหยียดหยามจึงโกรธจนระงับอารมณ์ไม่อยู่ขณะที่นางกำลังจะลงมือกลับคาดไม่ถึงว่าหลินชิงเวยจะลงมือเร็วกว่านางก้าวหนึ่งปัดมือของหลินเสวี่ยหรงออก มือขาวๆ อ่อนนุ่มข้างนั้นถูกกดไว้กับกำแพงหินของภูเขาจำลองเสียดสีจนผิวหนังปวดแสบปวดร้อนไปหมดแต่หลินเสวี่ยหรงยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกหลินชิงเวยใช้ปลายนิ้วบีบคางของนางให้เงยขึ้น

        หลินชิงเวยหรี่ตาลงแววตาที่นางมองหลินเสวี่ยหรงเย็นเยียบประดุจดวงตาของอสรพิษก็ไม่ปาน

[1]ความหมายตรงตัวแปลว่า หากคานเพดานไม่ถูกต้อง คานพื้นด้านล่างก็จะไม่ถูกต้องตามไปด้วยส่งผลให้บ้านทั้งหลังผิดรูปไปหมด เป็นคำเปรียบเทียบว่า หากผู้ที่อยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่าหรือคนรุ่นก่อนประพฤติตัวไม่เหมาะสมเช่นนั้นผู้ที่อยู่ในตำแหน่งต่ำกว่าหรือคนรุ่นหลังก็จะได้รับผลกระทบจากพวกเขาคือประพฤติตัวไม่เหมาะสมไปด้วย คล้ายสำนวนไทยที่ว่า ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น

[2]หมายถึงผลแอปเปิ้ล