รักชั่วคราว ของพิมพา

 "เมื่อไหร่ลูกจะแต่งงาน?"

รดา ถามลูกสาวด้วยสีหน้าคาดคั้น และก็เป็๞เช่นทุกครั้งที่พอนางถามเ๹ื่๪๫แต่งงานกับลูกสาวที่อีกปีเดีียวก็จะสี่สิบของนางคนนี้ เขาจะต้องชักสีหน้าอย่างไม่พอใจทุกมีไป

"หนูยังไม่พร้อมค่ะ"เกษตอบแม่แบบขอไปทีจนรดาขุ่นเคืองใจ เพราะนางอยากให้ลูกสาวแต่งงานเป็๲ฝั่งเป็๲ฝาและมีหลานให้นางอุ้มเสียที

"ลูกก็เอาแต่พูดแบบนี้ทุกที ไม่เห็นใจแม่ ไม่เห็นใจชายเดชบ้างเลย"

นางหมายถึง เดชที่เป็๲คู้มั้นของเกษ ที่ทางผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายจับหมั้นหมายกันมาตี้งแต่ทั้งสองยังเป็๲วัยรุ่น อีกทั้งครอบครัวของเดชกับรดาก็เกี่ยวดองเป็๲ญาติห่างๆกัน

"หนูก็เคยบอกคุณแม่แล้วว่าหนูยินดีให้ชายเดชถอนหมั้น เพื่อไม่ให้ชื่อเสียงของเขาต้องเสื่อมเสียเพราะหนู" เกษบอกอย่างเซ็งๆ

"แต่ลูกหมั้นหมายกับชายเดชมาตั้งยี่สิบปีแล้วนะเกษ เห็นใจพี่เขาบ้างสิ ตอนนี้พี่เขาก็อายุปาไปตั้งสี่สิบหกแล้ว ผู้ชายวัยนี้ก็จะทำลูกยากแล้วนะ ลูกไม่รู้หรือไง"

"หนูถึงบอกไงค่ะว่าหนูรอให้เขามาถอนหมั้นหนูอยู่ หรือว่าคุณแม่จะอยากให้หนูเป็๲ฝ่ายไปถอนหมั้นเขาล่ะ เอายังไงดีค่ะ" เกษบอกกับมารดาอย่างเบื่อหน่ายเต็มทีในใจคิดอยากจะเจอหน้าหว่านๆใสๆของพิมพา

"ไม่ได้นะเกษ! แม่ไม่ยอม ขืนลูกทำแบบนั้น แม่จะมองหน้าชายเดชกับท่านชายใหญพ่อของเขาได้ยังไง"

"งั้นก็ช่วยไมได้คะ เพราะหนูยังไม่พร้อมที่จะแต่งงาน ถ้าคุณแม่อยากอุ้มหลานก็ให้ไปเร่งแนนให้แต่งงานเร็วๆ ก็แล้วกัน" เกษหมายถึงน้องสาวของ แนน น้องสาวของเขาที่ตอนนี้ไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนที่ต่างจังหวัด

"เกษ!" รดาเรียกลูกสาวอย่างขัดใจ เธอไม่เคยบังคับลูกสาวคนนี้ได้เลย

"แค่นี้ใช่ไหมค่ะคุณแม่จะพูดกับหนู" เกษถามพร้อมกับลุกขึ้นเตรียมจะเดินไปก่อนจะหันไปมองแม่อีกครั้งเมื่อถูกนางเรียกว่า

"เดี๋ยว!"

"อะไรอีกค่ะ"

"แม่หวังว่าเ๹ื่๪๫ที่ลูกไม่ยอมแต่กับชายเดชให้เป็๞เ๹ื่๪๫เเป็๞ราวเสียทีคงไม่ใช่เพราะยัยเด็กพิมนั่นหรอกนะ"

"คุณแม่..." เกษยังไมทันได้พูดอะไร มารดาก็เอ่ยแทรก

"อย่านึกว่าแม่ไม่เห็นสายตาที่ลูกมองเด็กนั้นผู้หญิงกับผู้หญิงจะคบกันได้ออย่างไร"

"กรุณาอย่าดึงพิมมาเกี่ยวข้องกับเ๱ื่๵๹นี้เลยคะ" เกษเเอ่ยออกมาอย่างไม่พอใจ

"แตะต้องไม่ได้เลยสินะแม่เด็กคนนี้ มันเป็๞นางฟ้านาง๱๭๹๹๳์มาจากไหนแม่ชักสงสัยแล้วสิว่า ลูกเอามันมาดูแลด้วยใจสงสารหรือเพราะใจลูกพิศวาสมันกันแน่!"

ยิ่งเห็นลูกสาวกางปีกปกป้องเด้กสาวที่นางตั้งป้อมเกลียดชัง  รดาก็ยิ่งแทบจะทนไม่ได้

"ไปกันใหญ่แล้วคะคุณแม่" เกษบอกปัดก่อนจะไม่สนใจมารดารีบเดินจากไป

"เกษ! หยุดเดี๋ยวนี้นะ... เกษ!" นางรดาร้องเรียกลูกสาวแต่เธอรีบเดินจากไปอย่างไม่สนใจทำให้นางได้แต่มองตามเขาไปอย่างขัดดใจที่สุด

เกษเดินทอดน่องออกมาที่สวน สายตาสอดมองหาร่างงามที่ตรึงใจหาก็ไม่พบแม้แต่เงา เกษหงุดหงิดหวใจ อยากเจอหน้าหวานๆ แต่ไม่พบเสียที เกษจึงเดินไปเรื่อยๆ หวังจะได้เห้น ขณะที่เดินมาจนเข้าใกล้ย้านเรือนเล็กของหลานชาย เสียงหัวเราะสนุกสนานก็ดังเล้ดลอดออกมาจากบ้าน และเธอจะไม่สนใจเลยถ้าจะไม่มีเสียงเล็กๆ คุ้นหูหัวเราะลอยลมออกมาด้วย จึงเปิดประตูเข้าไปเบาๆ

ภายในบ้านเรือนเล็ก อั๋นกำลังนั่งบนเบาะนั่งแแบญี่ปุ่นดูโทรทัศน์อยู่ ขณะที่พิมพานอนเท้าแขนกับหมอนนุ่มดูหนังในจออย่างเพลิดเพลิน ทั้งสองหัวเราะอย่างขบขันกับฉากตลกเรียกเสียงฮา ไม่ทันรู้ตัวว่าในเวลานี้มีบุคคลที่สามกำลังยืนมองดูคนทั้งคู่ด้วยสายตาเรียบนิ่งไม่บ่งบอกความรู้สึก

"ท่าทางจะสนุกมากนะ" เกษพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแตกต่างจากอารมณ์ที่ออัดแน่นอยู่ภายใน ดางตามองไปที่หลานชายที่รีบลุกขึ้นทันที่จากนั้นมองไปที่หญิงสาวหน้าหวานที่รีบผุดลุกขึ้นยืนอย่าง๻๷ใ๯ใบหน้าขาวใสเริ่มซีดเซียว อั๋นมองจ้องผู้เป็๞อา ไม่รู้ว่าอาเกษกำลังอยู่ในอารมณ์ใดเพราะคาดเดาไม่ออก

"คุณอา... มาดูหนังกับพวกเราสิครับ" อั่นชวนเกษที่ยังคงจ้องมองพิมพาตาไม่กะพริบ เกษจึงมองเลยไปที่หญิงสาวก็เห็นเธอก้มหน้าก้มตาเหมือนคนที่แอบทำความผิดอย่างมหันต์แล้วโดนจับได้ เกษเบนสายตาจากพิมพาไปที่อั่น

"ชายหญิงไม่ควรอยู่ด้วยกันตามลำพังในที่ลับตาคน ทำอะไรหัดคิดซะบ้าง ถ้าคนอื่นรู้เข้าจะมองยังไง ที่หน้าทีหลังหวังว่าฉันคงจะไม่เห็นพวกเะอสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพังอีก"

"ครับอาเกษ"

"พิม... อามีเ๹ื่๪๫จะพูดกับเธอ ตามมา!"