ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        กู้ชิงเฉิงแย้มยิ้ม“ทำไม? ท่านคิดจะยืนหยัดเคียงข้างข้าแล้วต่อกรกับฝ่าบาทและฮองเฮาหรือ? ท่านย่อมรู้ดีว่ามันหาได้เป็นผลดีแก่ท่านไม่”

        “แล้วการไม่ยืนหยัดเคียงข้าง จะมีผลดีอันใดกัน?” โม่อวี้เฉินหัวเราะบางๆทว่ารอยยิ้มนั้นแฝงไว้ซึ่งความสิ้นหวังและขมขื่น 

        ฮ่องเต้และฮองเฮาเป็นคนเห็นแก่ตัวและไม่เลือกวิธีการใดๆเพื่อบรรลุเป้าหมาย พวกเขาไม่ได้ใส่ใจองค์รัชทายาทอย่างเขามากนักไม่เช่นนั้นคงไม่ทอดทิ้งให้รุ่ยอ๋องเลี้ยงดู 

        กู้ชิงเฉิงลงเข็มให้ฮองเฮาพลางเอ่ยขึ้นว่า“ในมือของฮ่องเต้มีแผ่นดินต้าฉินอยู่”

        “หากข้าปรารถนา ตอนนั้นทุกสิ่งก็จะเป็นของข้า” โม่อวี้เฉินเอ่ยอย่างไม่แยแสต้าฉินมีองค์ชายเพียงองค์เดียว ไม่ว่าเขาจะปรารถนาแผ่นดินนี้หรือไม่แผ่นดินนี้ก็จะเป็นของเขาอยู่ดี ด้วยเหตุนี้ ตั้งแต่เยาว์วัยเขาก็ไม่เคยต้องเร่งรีบหรือร้อนรน 

        ขณะที่ลงเข็มให้ฮองเฮากู้ชิงเฉิงพลันขมวดคิ้ว “ฝ่าบาทและฮองเฮาไม่ได้ปรองดองกันใช่หรือไม่?”

        โม่อวี้เฉินพยักหน้ายอมรับว่านั่นคือความจริง หลายปีมานี้นี่เป็นครั้งแรกที่ฮ่องเต้และฮองเฮาทรงมีความเห็นพ้องต้องกันในเรื่องหนึ่งนั่นก็คือการกำจัดกู้ชิงเฉิงให้ตายตกไปเสีย

        “ท่านพี่” ในขณะนั้นท่านหญิงหลิงหยางพลันวิ่งเข้ามาทว่าเมื่อเห็นกู้ชิงเฉิงกำลังลงเข็มให้ฮองเฮา นางก็ชะงักไปครู่หนึ่ง 

        “นังแพศยา! หยุดมือเดี๋ยวนี้! เจ้าอย่าคิดทำร้ายท่านน้าเด็ดขาด!” นางเอ่ยพลางคิดจะลงมือ โม่อวี้เฉินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวพลางชักกระบี่ในมือออกมา สกัดกั้นท่านหญิงหลิงหยางเอาไว้ 

        กระบี่นั้นส่องประกายเย็นเยียบจนผู้คนรู้สึกหวาดผวาท่านหญิงหลิงหยางจึงก้าวถอยหลังไปหลายก้าวและมองโม่อวี้เฉินด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อ 

        “ท่านพี่ ท่านคิดจะทำอะไร?” ใบหน้าเล็กๆของนางซีดเผือด นางเพิ่งออกไปพบกู้ตงหลิงเหตุใดสถานการณ์จึงพลิกผันมาเป็นเช่นนี้ได้

        “ไม่ทำอันใดทั้งนั้น” โม่อวี้เฉินตอบเสียงเย็นใบหน้าเรียบเฉย “ถอยไป อย่าเข้ามา”

        “แต่...หลิงหยางต้องคอยดูแลท่านน้านะเพคะ!” ท่านหญิงหลิงหยางเอ่ยอย่างเคร่งขรึมและจริงจัง

        “อย่าให้ข้าต้องกล่าวซ้ำอีกครั้ง” โม่อวี้เฉินกล่าวเสริมด้วยท่าทางที่แข็งกร้าวและไม่ยอมอะลุ่มอล่วยผ่อนปรนหากท่านหญิงหลิงหยางกล้าก้าวเข้ามา กระบี่ของเขาก็พร้อมที่จะเคลื่อนไหว 

        กู้ชิงเฉิงวางใจในตัวโม่อวี้เฉินนางจึงไม่ลังเลที่จะหันหลังให้กับเขาและทุ่มเททั้งหมดให้กับการถอนพิษให้ฮองเฮานางไม่ได้แค่ถอนพิษให้ฮองเฮาเท่านั้น… เพราะนางรู้ดีว่าหลังจากถอนพิษให้ฮองเฮาแล้วตนเองอาจตายเร็วกว่าเดิม ดังนั้นจึงต้องใช้วิธีการบางอย่าง เข็มเงินเหล่านั้นนางได้เติมส่วนผสมพิเศษบางอย่างลงไป

        ท่านหญิงหลิงหยางกำหมัดแน่นทว่านางไม่อาจแตกหักกับโม่อวี้เฉินได้โดยตรง เพราะนางไม่มีความกล้าเช่นนั้น

        “ท่านหญิงหลิงหยาง คุณหนูใหญ่แห่งจวนใต้เท้ากู้ขอเข้าพบขอรับ” ในขณะนั้นขันทีผู้หนึ่งก็มาส่งข่าวท่านหญิงหลิงหยางผู้ไม่สามารถทำสิ่งใดได้สำเร็จ จึงหันหลังกลับจากไปอย่างหัวเสีย 

        นางไม่คาดคิดเลยว่าโม่อวี้เฉินจะระแวดระวังนางถึงเพียงนี้ นางเติบโตมากับฮองเฮาตั้งแต่ยังเล็กอยู่ข้างกายฮองเฮานานกว่าองค์รัชทายาทเสียอีก ความสัมพันธ์จึงแน่นแฟ้นอย่างยิ่งอีกทั้งยังเข้าใจฮองเฮาทุกอย่าง ไม่ว่าฮองเฮาจะทำสิ่งใด นางก็คาดเดาได้โดยง่าย

        “ข้าทำไม่สำเร็จ ท่านพี่ปกป้องนางไว้เจ้าค่ะ” ท่านหญิงหลิงหยางกล่าวกับกู้ตงหลิงพลางส่ายหน้าเบาๆ 

        “นังสารเลวหน้าตาน่าเกลียด ไม่รู้ใช้วิธีใดถึงได้ยั่วยวนท่านพี่” เมื่อนึกถึงท่าทีที่องค์รัชทายาทปกป้องกู้ชิงเฉิงและบุตรชายไม่เพียงแต่ท่านหญิงหลิงหยางจะรู้สึกโกรธ แต่กู้ตงหลิงก็ยิ่งโกรธเกรี้ยวนางพยายามทุกวิถีทางเพื่อควบคุมสถานการณ์ทีละน้อย แต่เมื่อกู้ชิงเฉิงกลับมาทุกอย่างก็หลุดจากความควบคุม ความรู้สึกเช่นนี้ไม่ค่อยจะดีเท่าไรนักนางจะต้องพลิกสถานการณ์กลับมาให้ได้

        “อันที่จริง…คนที่แกล้งตายนั้น ย่อมถูกปลุกให้ฟื้นขึ้นมาได้เสมอ” กู้ตงหลิงหรี่ตาลง กล่าวออกมาช้าๆ ทีละคำ

        ท่านหญิงหลิงหยางเป็นคนเฉลียวฉลาดนางเข้าใจความหมายของกู้ตงหลิงในทันที และรีบส่ายหน้า“ไม่ได้!”

        ฮองเฮาคือเสด็จน้าของนางฮองเฮาที่เลี้ยงดูนางมาตั้งแต่เยาว์วัย หากไร้ซึ่งฮองเฮาแล้วนางคงไม่มีชีวิตอยู่ในโลกนี้อีกนานแล้ว ตลอดหลายปีที่ผ่านมานางกับฮองเฮาต่างพึ่งพาอาศัยกันความเจริญรุ่งเรืองที่นางมีอยู่ทุกวันนี้ล้วนเป็นสิ่งที่ฮองเฮามอบให้นางรู้ดีว่าหากไร้ซึ่งฮองเฮา นางก็ไม่เหลือสิ่งใดเลย

        “เจ้าไม่อยากจะกำจัดกู้ชิงเฉิงให้ตายงั้นรึ?” กู้ตงหลิงไม่เร่งร้อนและพยายามเกลี้ยกล่อมท่านหญิงหลิงหยางด้วยความอดทน “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดเจ้าจึงออกไปฉุดคุณชายตระกูลฟู่?นั่นเป็นเพราะกู้ชิงเฉิงแอบลงมือทำบางอย่างกับเจ้า”

        แม้จะไม่มีหลักฐานแต่กู้ตงหลิงก็เดาได้ในทันที ครานั้นที่อันหยวนถัง นางเป็นคนหลงกลเสียเองจึงทำให้นางเสียสติซ้ำแล้วซ้ำเล่า และสุดท้ายทำให้องค์รัชทายาทเกลียดชังนางเข้าไส้

        เมื่ออยู่ในสถานการณ์นั้นนางไม่อาจจะเข้าใจได้ แต่ตอนนี้เมื่อคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดก็กระจ่างแจ้งแล้ว แม้แต่เด็กน้อยอย่างกู้จิ่งเซวียนยังสามารถวางยาพิษผู้คนได้นับประสาอะไรกับกู้ชิงเฉิงเล่า? ดังนั้นเมื่อคิดเช่นนี้ก็เข้าใจแจ่มแจ้งและยิ่งเข้าใจมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเกลียดชังมากเท่านั้น

        ดวงตาของท่านหญิงหลิงหยางแดงก่ำการที่นางฉุดคร่าฟู่อวี้และทำลายความบริสุทธิ์ของเขาเปรียบดังคมดาบที่แทงทะลุใจของท่านหญิงหลิงหยางเหตุการณ์นี้ย้ำเตือนนางว่านางกับโม่อวี้เฉินไม่มีทางเป็นไปได้แล้วนี่ทำให้นางเสียใจและทุกข์ใจอย่างยิ่ง จนถึงขั้นสิ้นหวัง ตั้งแต่เล็กจนโตนางใฝ่ฝันที่จะแต่งงานกับโม่อวี้เฉินแต่ตอนนี้กลับไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว ย่อมทำให้นางสิ้นหวัง

        “กู้ชิงเฉิง นางแพศยา! จงตายเสียเถิด!” ท่านหญิงหลิงหยางโกรธจัดเส้นเลือดสีเขียวผุดขึ้นที่หน้าผาก ความเกลียดชังปรากฏบนใบหน้านางอย่างชัดเจน

        “นางสมควรตาย!” กู้ตงหลิงกล่าวต่อพลางเดินเข้าไปใกล้ท่านหญิงหลิงหยางอีกก้าวหนึ่งจากนั้นนางก็กระซิบข้างหูของท่านหญิงหลิงหยางครู่หนึ่ง 

        ทำให้ท่านหญิงหลิงหยางที่เต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกของความเกลียดชังตัวแข็งทื่อ“นี่…”

        “หากไม่ยอมสละลูก ก็จับหมาป่าไม่ได้ [1] หากเจ้าไม่ยอมเสียสละฮองเฮาแล้วจะกำจัดกู้ชิงเฉิงได้อย่างไร? องค์รัชทายาทและรุ่ยอ๋องปกป้องนางถึงเพียงนั้นแม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังหมดหนทาง” กู้ตงหลิงกล่าวเสียงเบาแต่แววตาเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บ ไม่ว่าจะอย่างไร นางก็ต้องชำระแค้นเก่าให้ได้แม้ว่าวิธีจะโหดร้ายไปบ้างก็ไม่เป็นไร ผู้ที่ประสบความสำเร็จในเรื่องใหญ่ย่อมไม่ยึดติดกับเรื่องเล็กน้อย

        ท่านหญิงหลิงหยางยืนนิ่งดวงตากลมโตจ้องมองไปข้างหน้า นางไม่ได้มองสิ่งใดเป็นพิเศษ สายตาของนางว่างเปล่านางเพียงแค่ตกใจกับกู้ตงหลิงเท่านั้นคำพูดของกู้ตงหลิงยังคงก้องอยู่ในใจของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า

        จากนั้นท่านหญิงหลิงหยางก็ปรับสีหน้าเหมือนกับตัดสินใจได้แล้ว “คุณหนูใหญ่กู้กล่าวมาเถิดว่าต้องทำเช่นไร?ตอนนี้ข้าเข้าใกล้ท่านน้าก็ยากแล้ว”

        นางรู้สึกว่าคำพูดของกู้ตงหลิงมีเหตุผลหากฮองเฮาไม่ตาย กู้ชิงเฉิงก็ไม่ตาย ด้วยความสามารถทางการแพทย์ของกู้ชิงเฉิงแล้วจะยาพิษใดเล่าที่นางจะแก้ไขไม่ได้? การวางยาพิษแกล้งตายล้วนเป็นเรื่องไร้สาระทั้งสิ้นตราบใดที่คนผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่ ก็พ้นจากโทษประหารได้ เช่นนั้นแล้วพวกเขาก็จะวางแผนทั้งหมดนี้ไปเปล่าประโยชน์

        “เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใดหรอก” กู้ตงหลิงยิ้มแม้ว่าท่านหญิงหลิงหยางจะไม่ใช่คนโง่เขลาแต่นางก็ยังคงไม่อาจหลุดพ้นจากการวางแผนของนางได้เพราะด้วยฐานะของท่านหญิงหลิงหยางแล้ว การใช้ประโยชน์จากนางนั้นง่ายดายยิ่งนัก

        กู้ตงหลิงดันขันทีที่ยืนอยู่ด้านหลังก้มหน้าไม่พูดจาออกมา “เพียงเจ้าพาเขาผู้นี้เข้าไปในตำหนักคุนหนิงก็พอแค่นั้นก็พอแล้ว”

        ในขณะเดียวกันกู้ชิงเฉิงกำลังฝังเข็มให้ฮองเฮาอย่างมีความสุขนางนึกถึงปฏิกิริยาของฮองเฮาหลังจากฟื้นขึ้นมาแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มจึงไม่ได้สังเกตเลยว่าขันทีที่อยู่ข้างกายได้ถูกเปลี่ยนไปแล้ว

        เชิงอรรถ

        [1]หากไม่ยอมสละลูก ก็จับหมาป่าไม่ได้ (舍不得孩子套不着狼)หมายถึง หากไม่ยอมเสียสละบางสิ่งบางอย่างที่คุ้มค่าก็ย่อมไม่สามารถบรรลุเป้าหมายที่ใหญ่หลวงได้