Love Status : รัก..แบบไหน?

“พี่แพร์รี่..?”

ผมยืนตัวนิ่งมองเธอจากหน้าประตูห้องทำงานที่เปิดอ้าออก.. อยู่ๆทำไมถึงรู้สึกอึดอัดจนแทบอยากหายตัวไปซะเลยนะ.. = =“การได้ฝึกงานอยู่ที่นี่ ยิ่งนานวัน.. มันเหมือนผมจะค่อยๆย้อนกลับไปเจอกับคนเดิมๆ ความสัมพันธ์เดิมๆ ทีละนิดๆ จนบางทีผมก็แอบคิดว่าสักวัน.. มันอาจจะพาผมให้ย้อนกลับไปเจอเรื่องราวที่ตัวผมเองก็ยังคงคาใจนั้นอีกครั้งก็ได้ ~..“เข้ามาก่อนสิ” “เอ่อออ..”“เข้ามาเถอะหน่า..” เธอร้องบอกผมสาวผมยาวสีน้ำตาลอ่อน ใบหน้าสวยสด สวมชุดสีชมพูลายสตรอเบอรี่ลูกเล็กๆ และถือกระเป๋าที่เข้ากันกับชุด ดูแล้วเป็นสาวหวานซ่อนเปรี้ยวชวนน่าหลงไหลคนนี้ เธอเป็นอีกคนนึงที่ผมไม่ได้พบเจอมานานแล้วตั้งแต่ที่ขาดการติดต่อกับไอ้พี่ควอตซ์ไปครับครั้งสุดท้ายที่ผมเจอเธอตัวเป็นๆแบบไม่ได้เห็นผ่านทีวี หรือพวกสื่อต่างๆในฐานะนักแสดง ก็แค่ช่วงเวลาสั้นๆที่บังเอิญเจอกันในงานแจกลายเซ็นพ็อกเก็ตบุ๊คที่งานสัปดาห์หนังสือเท่านั้น ตอนนั้นยังเกี่ยงกับไอ้ก็อตอยู่เลยว่าควรจะเข้าไปทักเธอก่อนดีมั้ย.. ก็ดูๆแล้ว.. เธอไม่มีท่าทีว่าจะอยากสนทนากับผมสักเท่าไหร่เลยนี่นา..แต่จริงๆผมก็แอบคิดมาตลอดว่า เธออาจจะจำผมไม่ได้ไปแล้วด้วยซ้ำ คนดังอย่างเธอ เจอผู้คนมากมายในแต่ละวัน กับไอ้เด็กธรรมดาเมื่อ 3 ปีที่แล้วคนนึง ถ้าจะลืมหน้าค่าตาไปก็คงไม่แปลกอะไร แต่สำหรับผม ถึงเวลาจะผ่านมานาน แต่ถ้าให้ลองนึกย้อนกลับไปก็พอจะจำเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเธอได้เหมือนกันครับเมื่อก่อนนั้น..ในทุกๆครั้งที่เธอมาคุยกับผม เธอก็มักจะถามถึงเฉพาะเรื่องราวของไอ้พี่ควอตซ์เพียงเท่านั้น จริงๆผมก็รู้ว่าเธอชอบไอ้พี่ควอตซ์นะ และผมก็บอกไอ้พี่ควอตซ์มันไปแบบนั้นเหมือนกัน แต่พอไอ้พี่ควอตซ์มันขาดการติดต่อกับผมไป นับตั้งแต่วันนั้นเธอก็คงไม่มีเหตุผลจำเป็นอะไรที่จะต้องติดต่อหรือพูดคุยกับผมอีก และนั่นก็ทำให้ผมไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับเธอด้วยเช่นกันข่าวคราวล่าสุดที่รู้เกี่ยวกับเธอ ผมก็พึ่งรู้พร้อมไอ้ก็อตจากพี่คิมเบอรี่เมื่ออาทิตย์ก่อน ว่าเธอกับไอ้พี่ควอตซ์ยังคงเป็นแฟนกันอยู่เหมือนเดิม ซึ่งก็น่าจะคบกันมาตั้งแต่ตอนที่เกิดเรื่องเมื่อ 3 ปีก่อนจนถึงตอนนี้แหละครับ....“เจอกันจนได้สินะ..สบายดีมั้ยเรา?” เธอพูดทักทายตามปกติด้วยเสียงสดใส แต่สำหรับผมกลับรู้สึกอึดอัดแบบบอกไม่ถูกเลยแฮะ ความรู้สึกแปลกๆที่อยู่ๆมันก็ค่อยๆเพิ่มขึ้นมาในขณะที่ผมได้แค่ยืนอยู่ในห้องที่มีเธอ และไอ้พี่ควอตซ์อยู่ด้วยกันเท่านั้นความรู้สึกบางอย่างเมื่อ 3 ปีที่แล้วมันเหมือนจะหวนกลับมาโดยที่ผมก็อธิบายไม่ได้เหมือนกัน..นี่กูมันอยู่ผิดที่ผิดทางชัดๆ!!..“ก็.. ดีครับ” ผมตอบกลับไป ไม่รู้จะทำตัวยังไงดีจริงๆ“ไม่ได้เจอกันตั้งนาน น่ารักขึ้นเยอะเลยนะเรา น่ารักกว่าเมื่อก่อนซะอีก”“เอ่อออ.. ขอบคุณครับ”“ขึ้นมามีอะไร?” ไอ้คนตัวสูงเจ้าของห้องทำงานเริ่มถามบ้างแล้ว“พอดี..พี่พีร์ฝากผมให้เอาโปสเตอร์งานเปิดตัวมาให้ดู.. ครับ” ผมตอบพลางยกกระบอกโปสเตอร์สีดำให้คนในห้องได้เห็น“วางไว้ตรงนั้นแหละ แล้วก็รีบออกไปได้ละ” ไอ้พี่ควอตซ์บอก มองมาทางผมด้วยสายตานิ่งๆ นี่มึง.. ก็คิดว่ากูอยู่ผิดที่ผิดทางเหมือนกันสินะ มีแฟนมาหาถึงที่ทำงาน กูก็นึกว่ามีแค่ในละครทีวีซะอีก = =““อะไรกัน แพร์รี่ยังคุยกับน้องเค้าได้ไม่ถึงไหนเลยนะ ใจร้ายจริง” เธอทำหน้าค้อนนิดหน่อยให้กับไอ้พี่ควอตซ์ ก่อนจะหันกลับมามองผมเหมือนเดิมด้วยใบหน้าที่ไม่ได้ยิ้มแย้มอะไรมากมายนัก...“พี่แพร์รี่..สบายดีนะครับ” ผมเอ่ยถามออกไปเพื่อทำลายความเงียบในห้องบ้าง“สบายกาย แต่ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่จ่ะ.. นี่ไม่ได้เจอดรีมกี่ปีแล้วเนี่ยะ อัพเดทกันหน่อยสิ น่ารักขนาดนี้มีแฟนรึยังล่ะ?”“เอ่อออ.. ผม.. ยังไม่มีหรอกครับ”“ตายแล้ว ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองเป็นโสดแบบนี้ล่ะ มีแฟนแล้วดีนะ..ใช่มั้ยคะควอตซ์?” เธอหันกลับไปยิ้มให้กับเจ้าของห้องที่ยืนอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่สีขาวอีกครั้ง ช่างเป็นภาพที่ผมเห็นแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวผมนั้น.. มันเป็นแค่ส่วนเกินขนานแท้เลยจริงๆ = =“..บรรยากาศภายในห้องทำเอาผมหายใจไม่ออก .. อากาศรอบตัวเหมือนมันค่อยๆลดลงทีละนิดๆ .. ผมไม่รู้จะพูดอะไรต่อไปดี .. ไม่รู้จะทำตัวยังไงดีเมื่อต้องยืนอยู่ในห้องพร้อมกับสองคนนี้ .. ทำได้เพียงแค่ส่งยิ้มเจื่อนๆต่อไปเท่านั้นสินะ ~..“งั้น.....” ผมพยายามบอกลาเพื่อจะออกจากห้องไป แต่ก็โดนเธอพูดตัดบทซะก่อน“เดี๋ยวพี่ช่วยหาให้สักคนเอามั้ย?”“เอ่อ..ไม่รบกวนดีกว่าครับ” มาแนวไหนวะเนี่ยะ = =?“ทำไมล่ะ..เพื่อนพี่มีทั้งนักร้อง นักแสดง แถมหล่อๆทั้งนั้นเลยนะ ไม่สนใจเหรอ?”“อะไรนะครับ?” เมื่อกี้เหมือนได้ยินอะไรลอๆนะ ?“น่ารักขนาดนี้ พี่ว่า..ถ้าพวกเพื่อนผู้ชายพี่มาเห็นเข้ามันต้องมีหวั่นไหวแน่นอนอ่ะ ควอตซ์ว่ามั้ย?”“ขอโทษนะครับ ผมไม่ได้ชอบผู้ชาย!” ชักจะหงุดหงิดขึ้นมาบ้างละ = =““ว้าาา~ แย่จัง.. คงมีคนอกหักเป็นแถวแน่เลยถ้าได้ยินดรีมพูดแบบนี้”“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”“ก็ได้จ่ะ...” เธอพูดพร้อมด้วยรอยยิ้มบางเฉียบผมบอกลาคนในห้อง ก่อนปิดประตูเดินออกมาตามทางเดินเพื่อจะกลับลงไปยังชั้นล่าง ‘อะไรของแม่งวะ?’ ผมพึมพำกับตัวเองขณะเดินเลี้ยวตรงหัวมุมสุดทางเพื่อไปยังลิฟท์..“เฮ้ยย!!!” เจ้ดาด้าเดินสวนพรวดออกมาจากลิฟท์จนผมเกือบชนแกโครมใหญ่ไปแล้วครับ อีกนี๊ดดด..เดียวจริงๆ ในใจแอบคิดว่าเจ้แกทะลุมิติออกมารึไงวะเนี่ยะ~? อยู่ๆก็โผล่พรวดออกมาตกใจแทบแย่ *0*//“หัดดูทางซะบ้างซิยะ!!” เธอตวาดแถมมองผมด้วยสายตาดุๆก่อนเดินจากไปด้วยท่าทางรีบเร่ง“ขะ..ขอโทษครับ” ผมก้มหัวกล่าวขอโทษเธอ แต่เธอก็เดินผ่านผมไปไกลโดยไม่หยุดรอรับคำขอโทษจากผมซะแล้ว สงสัยป้าแกจะรีบจริงๆ ว่าแต่จะรีบอะไรขนาดนั้นกันนะ ???.....18:00 น...‘เอื้อยยยยยยยยยย~' เสียงบิดขี้เกียจของพี่พีร์ดังมาจากหลังโต๊ะด้านในสุดของแผนกโปรดักชั่น เมื่อนาฬิกาบอกเวลาชี้ไปที่ตัวเลข 18.00 น. แสดงให้รู้ว่าช่วงเวลาของการทำงานในวันนี้ ได้สิ้นสุดลงไปแล้ว..ตอนนี้ในแผนกโปรดักชั่นมีพี่พีร์ ที่กำลังขยับเขยื่อนร่างกายเปลี่ยนท่าทางจากอาการเมื่อยล้าอยู่.. ขวามือของพี่เค้ามีโต๊ะพี่วิน ที่ตอนนี้เหลือแต่เก้าอี้ว่างเปล่าแบบเดียวกับโต๊ะพี่ต่อที่อยู่ทางซ้ายมือ ทั้งคู่ออกไปพบลูกค้าข้างนอกตั้งแต่บ่ายแล้วครับ.. ถัดมาก็เป็นพี่ปุ๊กที่นั่งตรงข้ามผม และดูท่าว่าจะกำลังยุ่งอยู่กับการเช็คตัวอย่างสีโปสเตอร์ที่พึ่งสั่งพิมพ์ไปด้วย..“เป็นไรวะ? วันนี้กูเห็นมึงทำหน้ามุ่ยทั้งวัน” ป๊าดดด..! นี่ก็เห็นพี่พีร์แกทำงานจ้องหน้าจอคอมฯตลอดเวลาเลยนะ ไม่คิดว่าจะยังมาสังเกตุผมได้อีกแฮะ ทึ่งงงง~ *0*// “หา.. เปล่านะพี่” ผมตอบพลางเก็บของลงกระเป๋าเตรียมตัวจะกลับบ้าน ผิดกับพี่พีร์ที่แค่ลุกเดินมาเติมกาแฟในแก้วแล้วกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมเท่านั้นนี่พี่แกต้องทำงานต่อแบบยิงยาวอีกแล้วเหรอนี่.. *0*//..อย่างที่บอกไปแล้วนั่นแหละครับ ว่าช่วงนี้ใกล้งานเปิดตัวเกมใหม่ของบริษัทฯ พี่ๆพนักงานแต่ละคนเลยทำงานหนักกันอย่างดุเดือดเลยจริงๆ ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นเวลาหกโมงเย็น เป็นช่วงเวลาแห่งการเลิกงานของมนุษย์เงินเดือนหลายๆคนรวมถึงนักศึกษาฝึกงานอย่างผม แต่มันกลับเป็นช่วงเวลาเริ่มต้นการทำงานภาคค่ำของพี่ๆที่นี่เค้าไปแล้วล่ะครับ..เห็นแล้วก็อดทึ่ง อดเป็นห่วงไม่ได้ซะจริงๆ ผมว่า..ถ้าพวกพี่ๆเค้าทำงานหนักแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ มีหวัง..ไม่ใครก็ใครคงต้องป่วยเข้าโรงพยาบาลก่อนสักคนแน่ๆ..“พวกพี่ทำงานดึกทุกวันแบบนี้ ไม่เหนื่อยมั่งเหรอครับ?”“เหนื่อยดิวะ ถามได้.. แต่งานมันก็มาเป็นช่วงๆว่ะ ยิ่งใกล้วันเปิดตัว แม่งงงง..แผนกกูก็เหมือนคอขวด” พี่พีร์ตอบ“คอขวด ?”“มึงก็เห็นหนิ.. ทุกชิ้นงานโปรโมทของแต่ละฝ่ายแม่งวิ่งมาเอาที่นี่หมด โปสเตอร์เอย โฆษณาเอย คลิปออนไลน์เอย นี่ยังมีแอดมีเดีย สปอร์ต แบนเนอร์ แบคดรอป บัตรสื่อ แอพฯ เว็บไซต์ฯ โอยยย~อีกเยอะ.. แต่ถ้าหมดช่วงนี้ก็สบายขึ้นแล้วล่ะ” พี่พีร์พูดต่อผมพยักหน้าหงึกๆพลางนึกตามในหัว ก็น่าจะจริงอย่างที่พี่แกว่าล่ะมั้ง.. มั้งนะ.. ผมก็ไม่รู้เหมือนกันนี่นาาา~ = ="“ว่าแต่มึงเหอะ เป็นอะไร หรือมึงมีเรื่อง? ให้กูช่วยเคลียร์มั้ย?” พี่พีร์พูดพร้อมรูดแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามชัดเจน *[]*//“โอยยยย..ไม่มีพี๊~ ไม่มีๆๆๆ” ผมรีบบอก แถมโบกมือปัดไปมายกใหญ่ เห็นพี่แกเหนื่อยขนาดนี้แต่ยังมาเป็นห่วงผมได้อีก ผมก็โคตรจะซึ้งละ ถ้าขืนพี่แกมาเคลียร์ให้ต้องมีใครสักคนเลือดตกยางออกแน่นอนพนันได้เลย T^T//“แล้วเป็นอะไรวะ งานหนักเหรอ? นี่กูก็ยั้งมือให้มึงแล้วนะ”“โฮ่พี่..งานหนักไม่กลัวหรอก จัดมาเหอะ..ดีซะอีกจะได้ช่วยพี่บ้างอ่ะ เมื่อก่อนพี่ก็ช่วยผมไว้ตั้งเยอะ”“แล้วตกลงมึงเครียดเรื่องอะไร?” ก็ยังวกเข้ามาอีกจนได้นะพี่เอ้ยยย~“พี่ว่า..” เอ่อ.. เอาไงดีวะ.. เออ.. บอกก็ได้ อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นการถามความเห็นไปด้วย “พี่ว่า..ถ้าผมไว้หนวดหน่อย..มันจะดีมั้ยอ่ะ ?”“หะ...???” พี่พีร์ทำหน้าคิ้วขมวด มองผมเหมือนมีข้อสงสัยในหัว“หรือว่า.. ต้องไปต่อยกับใครให้หน้าดูเจ็บๆหน่อย แบบมีแผลอ่ะ มันจะดู..แมนขึ้นกว่านี้มั้ยวะพี่ ?”“..........” พี่พีร์นิ่งไปแป๊บนึง แล้วระเบิดเสียงหัวเราะร่าเลยครับ “ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ~”หัวเราะอะร๊ายยย~ T^T//สงสัยเรื่องที่ผมพูดไปจะกลายเป็นเรื่องคลายเครียดช่วงพักเบรกเข้ากะดึกของพี่แกไปซะแล้ว ยัง..ยังไม่หยุดอี๊กกก~ = =“..“กูว่า..แบบนี้มึงก็น่ารักดีอยู่แล้วนะ” เสียงผู้ชายคนนึงพูดขึ้นขณะเดินเข้ามายังแผนกโปรดักชั่น พอหันไปมองถึงรู้ว่าเป็นพี่อาร์ตนั่นเอง“แหมมม~ น่าร้ากกก.. ทีผมล่ะด่ายับยันเลิกงานเลยนะ!” ตามมาด้วยไอ้ก็อตที่เดินเข้ามาสมทบด้วยอีกคน“ก็มึงมันกวนตีน” พี่อาร์ตตอบกลับไอ้ก็อต“ตายแล้ววว..น้องก็อตของเจ้ เพลียจังเลยขอเติมพลังหน่อยสิจ๊ะ” เจ้ปุ๊ก นางฟ้าประจำถิ่นแผนกโปรดักชั่นแห่งนี้ฟื้นคืนชีพทันทีที่ไอ้ก็อตมาถึง แถมยังพุ่งตัวไปควงแขนไอ้ก็อตพร้อมทั้งซบไหล่ด้วยความไวแสงในคราวเดียวอีกต่างหาก ฮ่าๆๆๆ~“เห็นเด็กใหม่แล้วก็ลืมไอ้ควอตซ์เลยนะเจ้” พี่พีร์เริ่มแซว“รายนั้นต้องปล่อยวางค๊าาา~ วันนี้ตัวจริงเค้ามา ใครล่ะจะกล้าสู้ ชิสสส์~!!“เอ้าาา.. แพร์รี่มาเหรอ?” พี่อาร์ตถามพี่พีร์“สายบอกว่ามาแต่เช้า ออกไปกับคุณควอตซ์แต่บ่าย ป่านนี้ยังไม่กลับ คงไม่วกเข้ามาละมั้ง~” เจ้ปุ๊กตอบ พร้อมกับเอาหน้าเหนื่อยๆของตัวเองซบไหล่ไอ้ก็อตคาอยู่แบบนั้น..“ไงล่ะ.. รู้ลึกรู้ดียิ่งกว่ามึงกับกูซะอีก” พี่พีร์หันไปหัวเราะกับพี่อาร์ต“แน่นอนค่ะ~ ระดับพี่ไม่มีอะไรเล็ดรอดสายตาไปได้หร๊อกกก!”“ฮ่าๆๆๆๆๆ~” ทั้งหมดหัวเราะให้กับท่าทางการแสดงที่เหมือนนักข่าวสายบันเทิงของเจ้ปุ๊กที่ดูจะเข้ากันดีซะเหลือเกิน..“มึงจะกลับเลยมั้ย? หรือเย็นนี้จะไปไหนต่อปะ?” ไอ้ก็อตหันมาถามผม“โอ๊ยยย~ๆ ไม่ชวนพี่มั่งเลยเหรอ.. เบื่อจังเลยคู่เนี่ยะ! คือยังไง..นี่มารอรับแฟนกลับบ้านว่างั้น?” เจ้ปุ๊กค้อนไอ้ก็อตใหญ่ เห็นแล้วก็ตลกดีเหมือนกันนะครับว่าแต่เดี๋ยวนะ..ใครแฟนไอ้ก็อตมันห๊าาา~ *0*// “เฮ้ยยย~!! ไม่ใช่แล้วพี่!!” ตอนนี้โบกมือปฏิเสธเป็นระวิงยิ่งกว่าที่ปัดน้ำฝนกดเบอร์แรงสุดซะอีก“ดรีม..ไปสยามกับเรานะ~” ไอ้ก็อตพูด แถมด้วยการทำหน้าอ้อนมาทางผม นี่มึงก็บ้าจี้เล่นมุกนี้ทุกทีเลยสินะ ทำม้ายยย..เมิงไม่ช่วยกูปฏิเสธซะมั่งวะห๊าาา.. เพราะแบบนี้คนอื่นเค้าก็พลอยเข้าใจผิดกันไปหมดน่ะเซ่ T^T//“เราเชี่ยะไร.. สัสสส~!!” ผมหันหน้าทำท่าจะต่อยมันก่อนบอกลาทุกคนในนั้นแล้วเดินออกมา “ผมไปแล้วนะพี่ หวัดดีครับๆๆ”“งั้นผมก็ไปแล้วนะครับ หวัดดีครับๆ หวัดดีนะครับพี่อาร์ตตตตตตต” ไอ้ก็อตบอกลาก่อนวิ่งตามหลังผมออกมาติดๆเหมือนกัน..“มึงว่า..ไอ้ก็อตมันชอบไอ้ดรีมรึเปล่าวะ?” พี่พีร์ถาม พลางมองตามหลังพวกผม“กูว่าไม่ว่ะ..” พี่อาร์ตตอบ“แต่เจ้ว่า น้องก็อตคืนคนที่ใช่สำหรับเจ้นะ..” เจ้ปุ๊กเสริม“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ~” แล้วทุกคนก็ประสานเสียงกันหัวเราะอีกรอบ ~.....ณ สยาม สแควร์ วัน ( Siam Square One )..“กูเอาเหมือนเดิม” ไอ้ก็อตบอก พร้อมเอนหลังพิงพนัก ควักมือถือออกมากดเล่น ~อืมมม~ ก็ถ้ามึงจะควักมือถือมาเล่นเกมแล้วไม่สนใจกูแบบนี้ มึงจะชวนกูมาแดกข้าวเป็นเพื่อนด้วยทำซากอะไรวะคร้าบบบ.. มึงควรแดกข้าวพร้อมเพื่อนทรงสี่เหลี่ยมในมือของมึงมากกว่า.. = =“เป็นอีกครั้งที่ผมต้องมานั่งกินข้าวกับไอ้ก็อตท่ามกลางสายตาของสาวๆในร้านที่มองมาที่โต๊ะเดียวกันนี้ จะว่าชินก็ชินแล้วล่ะครับ เพราะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก แต่จะไม่ชินสักทีก็ตรงที่พอโตมาแล้วเวลาสั่งอาหารเมื่อไหร่ พนักงานสาวรับออเดอร์มักต้องมองค้างไปที่ไอ้ก็อตทุกทีนี่แหละ.. ไงล่ะ.. สตั้นไปเลยสิ..!“พี่ครับ... พี่... พี่ครับ.. พี่คร้าบบบ~” ผมโบกเมนูไหวๆให้พนักงานสาวที่ตอนนี้ยืนค้างไปแล้วให้กลับมามีสติ และเริ่มต้นจดรายการอาหารที่ผมต้องการจะสั่งอีกครั้ง “เอาสเต็กชุดนี้ 2 ที่ครับ เครื่องเคียงเป็นเฟรนฟราย อีกจานเป็นข้าวนะครับ ขอบคุณครับ”...“วันนี้กูเจอพี่แพร์รี่ด้วยว่ะ” ผมพูดขึ้นหลังจากนั่งรออาหารไปสักพัก เปิดดูเมนูไล่ดูโปรโมชั่นใหม่ๆของทางร้านไปพลางๆ ~“หือออ..?” ไอ้ก็อตเงยหน้าจากเกมในมือถือของตัวเองมามองผม“เมื่อเช้าพี่พีร์ให้กูเอาโปสเตอร์ไปส่งที่ห้องแม่งมันมา เจอพี่เค้าอยู่ในห้องกับแม่งนั่นแหละ กูรู้สึกว่า..พี่เค้า..ดูแปลกๆกับกูว่ะ” ผมพูดไป ก็นึกย้อนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าไปด้วย“แปลก..ยังไงวะ..?” ไอ้ก็อตถาม จากนั้นก็ก้มลงไปกดเกมในมือถือต่อ“กูก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงว่ะ.. แต่กูรู้สึกว่าพี่เค้าแปลกๆ แบบ..พี่เค้าถามกูที แล้วหันไปถามไอ้พี่ควอตซ์มันที” ท่าทางของพี่แพร์รี่แม้ว่าจะดูปกติอยู่บ้าง แต่สำหรับผมก็มันแปลกๆแบบบอกไม่ถูกจริงๆ“เค้าถามว่า?”“ถามว่ากูโสดมั้ย?” “ฮ่าๆๆๆ.. โคตรจะโสดเลยคร้าบ..เพื่อนกูเนี่ยะะะ!!”“เออออ~ กูก็ตอบไปแบบนั้น พี่เค้าเลยบอกว่ามีแฟนแล้วมันดีนะ แล้วก็หันไปถามว่าใช่มั้ยคะควอตซ์.. อะไรแบบเนี่ยะ.. กูว่า..รู้สึกเหมือน พี่เค้าพยายามโชว์หวานให้กูดูเลยว่ะ”“แล้วเค้าจะพยายามสวีทกันให้มึงเห็นทำไมวะ...”“นั่นดิเนอะ กูอาจจะคิดมากไป.. ก็เค้าเป็นแฟนกันนี่เนอะ” ...ไอ้ก็อตเงียบไปสักพัก จิ้มเกมในมือถือต่อไปเรื่อยๆ แต่แล้วอยู่ๆก็พูดโพล่งออกมาเล่นเอาผมแทบสำลักน้ำเพราะตกใจ อะไรของเมิ้งงง~!!“เฮ้ยยย~!! หรือว่า.. นี่มึงจำเรื่องที่เมื่อก่อนมึงบ้าจี้ไปเล่นแข่งจีบไอ้พี่ควอตซ์กับเจ้แกได้มะ?”“กูไม่ได้จีบโว้ยยย~!!!” ผมถึงกับถีบไอ้ก็อตจากใต้โต๊ะ“ม่ายยย..โดนนน~ แต่มึงจำได้ใช่ปะ?” ยังจะกวนตีนกูอีกนะ“เออออ.. แต่กูบอกมึงแล้วไงว่าตอนนั้นไอ้พี่ควอตซ์มันบอกกูว่ามันไม่ได้ชอบพี่แพร์รี่เค้าน่ะ แล้วกูก็แค่ช่วยกันท่าให้มัน ก็เท่านั้น!” ผมพูดเตือนความจำไอ้ก็อต“แต่แผนกันท่าของมึงมันเชี่ยมากเลยไงคร้าบบบ~”“สัส..กูก็แค่เล่นไปตามน้ำรึเปล่าวะ..”“เออออ.. กูรู้.. รู้ว่ามึงแค่เล่นไปตามบทคู่จิ้นเด็กใหม่ละลายหัวใจนายปี 4 ที่บรรดาสาววายในคณะเค้าเพ้อกันไปทั่วอะไรนั่นน่ะ.. แต่ถ้าเจ้แกไม่ได้คิดว่ามึงแค่เล่นบทนั้นอยู่ล่ะวะ.. บางที.. เค้าอาจจะคิดว่ามึงหวงไอ้พี่ควอตซ์มันจริงๆก็ได้นะเว้ยยยยย~”“หาาาาา..” ~ *[]*//จากนั้น.. ไอ้ก็อตก็กลับมาทำท่าคิดอะไรในหัวอีกครั้ง.. ตอนนี้เกมในมือถือที่มันเล่นค้างไว้ดูเหมือนจะไม่เป็นที่น่าสนใจสำหรับมันอีกต่อไปแล้ว..“แล้วถ้าแม่งเกิดเป็นแบบนั้นขึ้นมาจริงๆนะมึงเอ้ยยย~ กูว่า.. คงเหมือนแฟนคนปัจจุบัน จ๊ะเอ๋เข้ากับแฟนเก่าในอดีตเลยล่ะคร้าบบบ~ ฮ่าๆๆๆ~ ไม่แปลกแล้วล่ะถ้าเค้าจะโชว์หวานให้มึงดู”เอาล่ะ! ถึงตอนนี้มันหัวเราะร่าอย่างเดียวเลยครับ .. จริงอยู่ ~ แม้ว่าที่ไอ้ก็อตว่ามามันจะฟังดูมีเหตุมีผลอยู่บ้าง แต่มึงพูดอะไรออกมาเนี่ยะห๊าาา..!!มึงคิดมันออกมาได้ยังง้ายยย..!!!!คิดไปก็อยากจะจับคอมันเขย่าๆ ก็ถ้าแม่งมันดันเป็นแบบที่ไอ้ก็อตว่าจริงๆละก็..“เชี่ยยยยยยยย..!!!” แบบนี้กูก็ยิ่งซวยน่ะเซ่..!!!! โว๊ยยยยย~ T^T//

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง