ตอนที่ 25 สุดยอดเมดนั้นแตกต่าง
สิ่งที่เรียกว่ากามายนั้นเมื่อถามถึงความหมายของมัน กอนได้รับคำตอบที่ไม่เหมือนกันสักคน
และความหมายของกามายตามที่อาจารย์ไอม่าอธิบายนั้นคือการปลดล็อคขีดจำกัดของความเป็มนุษย์ปกติ ให้เหนือยิ่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่ายกตัวอย่างเช่น ด้านร่างกาย พละกำลัง ความทนทาน ภูมิคุ้มกัน และสติปัญญาเป็ต้น
...แล้วก็ยังมีด้านจิตััที่แยกย่อยออกมาอีกหลายอย่าง
และสิ่งที่กอนกำลังฝึกฝนและเรียนรู้กับอาจารย์อเล็กซ์อยู่นั้นหลักๆเลยคือการปลดล็อคขีดจำกัดด้านพละกำลัง
.
.
.
“-----ที่พูดมาเนี่ยเื่จริงอย่างงั้นเหรอครับอาจารย์คิม ที่ว่า...สกิลที่ผมมีอยู่มันกินมานา 100%อยู่ตลอดเวลา...”
“ชั้นก็ไม่แน่ใจหรอกนะแต่คิดว่าไม่น่าจะเป็อย่างอื่นได้”
คำตอบที่เรียบนิ่งของอาจารย์ทำให้กอนรู้สึกผิดหวังขึ้นมานิดๆ หากตัวเขายังมีสกิลสร้างสุดยอดเมดอยู่ประตูแห่งความหวังที่จะใช้งานสกิลอย่างอื่นอยู่ก็ปิดลงทันที...
ส่วนอาจารย์คิมนั้นเข้าใจความรู้สึกของกอนดี...เนื่องจากกอนไม่สามารถยกเลิกการใช้งานของสกิลที่เขามีอยู่ได้
...ก่อนที่อาจารย์คิมจะหันหน้าไปมองทางซีโร่มิ่นเนี่ยนที่กอนสร้างขึ้น
“แล้วก็อีกเื่นะเ้าหนู...สาเหตุที่ว่าทำไมเหล่ากรรมการถึงไม่ให้นายผ่านการสอบคัดเลือก”
กอนที่ก้มหน้าด้วยอาการซึมก็หันไปมองอาจารย์คิมอย่างตั้งใจ...
----หลังจากนั้นอาจารย์คิมก็เริ่มอธิบาย
มานาสีเขียวสกิลสายมินเนี่ยน(บริวาร)
จะมีสายใยที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็นเชื่อมกันระหว่างมินเนี่ยนและผู้เป็นาย
...หลังจากนั้นอาจารย์คิมได้ทำการซัมม่อนสิ่งที่คล้ายกับแมงมุมที่มีสี่ขาร่างกายเป็เหล็ก และมีขนาดเล็กเท่าหนึ่งข้อนิ้วออกมา
ต่อมาก็ให้กอนใช้จิตััตรวจสอบมาที่เขา
กอนที่มีระดับจิตััในระดับที่ต่ำมากกว่าจะมองเห็นอะไรบางอย่างมันก็ผ่านไปแล้วหลายนาที
และสิ่งที่กอนเห็นคือเส้นสีเขียวบางๆเชื่อมกันระหว่างแมงมุมเหล็กสี่ขา และอาจารย์คิม...
กอนพยายามที่จะััเส้นสีเขียวนั้น...แต่ก็ไม่อาจทำได้เหมือนมันแค่อยู่ในรูปของพลังงาน
“นายลองใช้จิตััมองไปที่ตัวเองกับเมดสาวคนนั้นดูสิ”
อาจารย์คิมยิ้มพูด...
...และเพียงไม่นาน
“……ไม่เห็นผมมองไม่เห็นครับ”
กอนรู้สึกแปลกใจมากๆที่เขามองไม่เห็นเส้นใยสีเขียวระหว่างเขา และซีโร่...แต่เขามั่นใจแน่นอนว่าเขาสร้างซีโร่มากับมือ
“ผมมองไม่เห็นเส้นใยสีเขียวครับ....ทำไมล่ะในเมื่อ----”
กอนที่พูดไม่ทันจบก็ถูกอาจารย์คิมพูดขึ้นแทรก...
“ไม่ต้องลุกลี้ลุกลนไปหรอกนะ มันก็มีกรณีที่มองไม่เห็นเส้นใยมินเนี่ยนอยู่เช่นกัน...มันจะเป็กรณีที่มินเนี่ยนตัวนั้นมีความแข็งแกร่งและสติปัญญาดีเกินไปคำสั่งของผู้เป็นายแทบจะไม่เป็ผลกับมันเลย...ซึ่งส่วนใหญ่มันจะทำตามใจตัวเอง......”
กอนเริ่มคิดตามสุดยอดเมดของเขาเป็แบบนั้นจริงๆ...
“นายรู้อะไรไหมเ้าหนู...คนที่สามารถมีมินเนี่ยนประเภทนี้ได้บนโลกใบนี้มีเพียงแค่สามคนเท่านั้น...ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็คนที่มีอายุและมีระดับมานาสูงเกินกว่าเกรทเทอร์ปกติหลายเท่า......มันแทบเป็ไปไม่ได้เลยที่เ้าหนูผู้ไร้มานาแบบนายจะไปมีมินเนี่ยนแบบนั้นได้”
อาจารย์คิมพูดพร้อมจ้องไปที่สายตาของกอน
...ส่วนกอนนั้นสะอึกขึ้นมาทันทีในใจนั้นพลางคิด ‘พวกสุดยอดเมดของชั้นสุดยอดขนาดเลย...’
“แต่ชั้นเชื่อนายนะ....ชั้นเชื่อว่าเมดคนนั้นเป็มินเนี่ยนของนายจริงๆ”
จากนั้นอาจารย์คิมก็พูดต่อ…
“แล้วก็...อย่างที่ชั้นเคยบอกไปนายที่้าเข้าคลาสที่ดีกว่าไม่ผิดแน่นอนส่วนพวกกรรมการที่มองไม่เห็นสายใยมินเนี่ยนของนายก็ไม่แปลกเช่นกัน...พวกเขาคงจะคิดว่านายกำลังดูถูกพวกเขาอยู่โดยการไปจ้างเกรทเทอร์มาใส่หน้ากากแล้วแสร้งทำตัวเป็มินเนี่ยนของนาย...พวกเขาเ่าั้คิดว่านายมองพวกเขาโง่เกินจนมองแผนการของนายไม่ออก...........ไม่แปลกเลยที่พวกเขาจะโกรธ”
หลังจากที่อาจารย์คิมพูดจบท่าทางของกอนก็ยอมรับและเข้าใจทุกอย่างขึ้นมาบ้างแล้ว.....
ในตอนนี้กอนก็ไม่ได้คิดอะไรมากเื่คลาสแล้วอยู่คลาสบราวน์ทอรัสกับอาจารย์อเล็กซ์ก็ไม่ได้แย่อีกทั้งเื่ของสกิลและมานาอีก......
‘ตัวของชั้น...คงเหมาะกับคลาสบราวน์ทอรัสที่สุดแล้วล่ะ’กอนคิดในใจอย่างยอมรับ
....เมื่อเสร็จธุระแล้วอาจารย์ก็เตรียมกลับทันที
ในขณะที่อาจารย์คิมเปิดประตูแล้วเตรียมออกไปนั้นก็หันหลังกลับมามองที่กอน...
“เ้าหนูโรงเรียนเกอแรนด้าเป็ยังไงบ้าง”
กอนที่ได้ยินคำถามก็ยิ้มออกมา...
“ก็สนุกดีครับไม่เบื่อเลย...มีเื่ให้ชวนปวดหัวตลอด”
หลังจากที่ได้ยินคำตอบของกอนอาจารย์คิมก็ยิ้มออกมาเช่นกัน
“งั้นเหรอ....”
….กอนเข้านอนทันทีที่อาจารย์คิมไปเนื่องจากพรุ่งนี้เป็อีกวันที่เขาจะต้องพบกับเื่ที่น่าปวดหัว
.
.
.
---เช้าวันรุ่งขึ้น
ฌ ทางเข้าดันเจี้ยนแห่งหนึ่งภายในเกาะเกอแรนด้า
มีเกรทเทอร์มากมายต่อคิวกันเข้าออก
กอน คาร์ล และเพื่อนใหม่อีกหนึ่งคน ‘ไรจิ’...เป็หนุ่มญี่ปุ่นสวมฮู้ดดำ ร่างกายผอมแห้งท่าทางดูกังวลตลอดเวลา
ส่วนซีโร่นั้นได้รับคำสั่งจากกอนให้อยู่ในสถานะไร้ตัวตนแล้วแอบตามมาอย่างลับๆ
...ในประเทศญี่ปุ่นนั้นจะมีโรงเรียนเกรทเทอร์ชั้นนำอยู่สองแห่งนอนว่าหนึ่งในนั้นคือโรงเรียนเกอแรนด้า ซึ่งเป็โรงเรียนที่มีความเป็นานาชาติสูง...ส่วนอีกแห่งนั้นจะอยู่ที่กรุงโตเกียวเป็โรงเรียนเฉพาะคนญี่ปุ่น ที่เกรทเทอร์เก่งๆชาวญี่ปุ่นส่วนใหญ่จะเลือกไปเรียนมากกว่าเกอแรนด้า
...สำหรับไรจิที่มีมานาต่ำเกินมาตรฐานนั้นการเลือกเรียนที่ไหนสำหรับเขามันก็ไม่ต่างกันเพราะโรงเรียนเกรทเทอร์ส่วนใหญ่จะมีระบบคล้ายๆกัน ไม่มีที่ยืนสำหรับผู้ที่อ่อนแอ
ปาร์ตี้สามคนถูกก่อตั้งเป็การชั่วคราว...
ประกอบไปด้วยกอน คาร์ล และไรจิ...ก่อนที่พวกเขาจะเข้าไปภายในดันเจี้ยนนั้นต้องยื่นบัตรนักเรียนเกอแรนด้าให้กับพนักงานที่เฝ้าทางเข้า
...พนักงานเฝ้าทางเข้านั้นก็เป็เกรทเทอร์เช่นกันเขาดูหน้าของพวกกอน และบัตรนักเรียนสลับกันไปมา
...
“อะไรกันเนี่ย!...นี่พวกแกเป็บราว์นทอรัสทั้งสามคนเลยเหรอ…..”
พนักงานหลุดขำพูดออกมา...
“ครับ!”
กอนตอบออกไปด้วยรอยยิ้ม แม้จะรู้จุดประสงค์ของผู้ถาม
...สายตาเกรทเทอร์คนอื่นๆต่างมองมาที่พวกเขาทั้งสามคนอย่างดูถูกทันที
ในบรรดาทั้งสามคนมีเพียงคาร์ลเท่านั้นที่เก็บอาการไม่พอใจไว้ไม่อยู่จนแสดงออกมาทางสีหน้า
เมื่อพนักงานเฝ้าทางเข้าจะยื่นบัตรนักเรียนคืนให้เขาก็พูดทิ้งท้ายเอาไว้ว่า
“.......บอกไว้ก่อนนะว่าพวกชั้นไม่เข้าไปเก็บศพแน่นอนอะฮ่ะฮะๆๆ”
พูดจบพนักงานคนนั้นก็ขำดังลั่นออกมา
...กอน คาร์ล และไรจิทำได้แต่เก็บความเจ็บใจไว้ภายในแล้วเดินเข้าไปภายในดันเจี้ยนแบบเงียบๆ
.
.
.
ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic
37K
