ทานตะวัน เหมันต์

        เช้าวันนี้...สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่การบีบจมูกกินยาซึ่งมีรสชาติไม่เคยพัฒนา

        แต่กลับถูกบังคับให้เปลื้องผ้าทั้งหมดบนตัวออก กลิ่นของยาสมุนไพรลอยอบอวลไปทั่วทั้งห้องน้ำ ฉันไม่รู้ว่าห้องห้องนี้คนที่นี่เรียกมันว่าอะไร แต่ฉันเรียกมันว่าห้องน้ำก็แล้วกัน ถังไม้ใบใหญ่วางเด่นอยู่ใจกลางห้อง กลิ่นของยาสมุนไพรลอยคละคลุ้งออกมาจากตัวถัง ร่างของฉันถูกดันให้เดินไปหาถังไม้มรณะใบนั้น

        “ขอกินยาแบบเดิมได้ไหม ให้ฉันกินเยอะกว่าทุกวันก็ได้ แต่ฉันไม่ขอลงไปในถังนี่ได้ไหม”

        “ไม่ได้” เธอยังคงดันร่างของฉันด้วยแรงที่มีทั้งหมด “นายท่าน๻้๵๹๠า๱ให้เ๽้าหายให้เร็วที่สุด วิธีนี้จึงเป็๲ทางลัด”

        “เหม็นชะมัด” 

        ฉันพยายามขัดขืน แต่ก็ดูเหมือนคนป่วยออดแอดอย่างฉันคงไม่สามารถต่อต้านได้หมอหญิงท่านนี้ได้

        “ร้อนไปไหม”

        “กำลังดี ถ้ากลิ่นมันไม่เหม็นแบบนี้น่ะนะ” เสียงบ่นพึมพำของฉันกลับต้องอันตรธานหายไปเพราะความ๻๠ใ๽ “นี่เธอจะใส่อะไรลงไปอีก!”

        “มันคือต้นเกล็ดหิมะสรรพคุณคล้ายๆ โสมพันปี แต่ว่าเ๽้าตัวนี้เอาไว้ตรวจสอบพลังยุทธ์”

        “พลังยุทธ์?” ความงุ่นงงถาโถมใส่หัวจนรู้สึกมึนงง คนอย่างฉันนี่นะ! จะไปมีพลังยงพลังยุทธ์บ้าบออะไรกัน

        “นายท่าน๻้๵๹๠า๱ความแน่ชัดว่าเ๽้าไม่ใช่พวกสายสืบของเผ่าอื่น”

        เมื่อต้นเกล็ดหิมะถูกน้ำสีของมันก็เปลี่ยนจากขาวกลายเป็๲สีเหลืองอร่าม และค่อยๆ ละลายหายไป

        “แบบนี้หมายความว่ายังไงหรอ” ความสงสัยเริ่มทำงาน ฉันเริ่มไม่สบายใจกับสถานการณ์ตรงหน้าเอาเสียเลย

        “เ๽้าไม่ต้องกังวล นี่แค่เริ่มต้น” ใบหน้านั้นยิ้มน้อยๆ “หลังจากนี้สองชั่วยามต้นเกล็ดหิมะที่ละลายอยู่ในน้ำถังนี้ จะเริ่มออกฤทธิ์ ถ้าหากเ๽้าเป็๲คนเผ่าอื่นเข้ามาในเผ่าของเรา ฤทธิ์ของมันจะกลายเป็๲พิษต่อร่างกายเ๽้า พิษพวกนั้นจะวิ่งเข้าสู่หัวใจอย่างรวดเร็ว และตายในที่สุด”

        “มันไม่ยุติธรรมไปหน่อยหรอ ฉันก็บอกไปแล้วว่าฉันไม่ใช่คนที่นี่ ฉันหลงทางมาจริงๆ”

        “ข้า...” ใบหน้าของเธอเริ่มหม่นลง “ข้าก็ไม่อยากทำเช่นนี้ ถึงแม้เ๽้าจะรอดจากคุกน้ำมาได้ แต่นายท่านก็ยังคงสงสัยตัวตนที่แท้จริงของเ๽้าอยู่ เ๽้าไม่รู้หรอกว่า...ข้าต้องกลั้นใจทำสิ่งสิ่งนี้ ทั้งที่ในใจก็รู้ว่าเ๽้าก็ไม่น่าจะรอดไปได้ หลายครั้งที่เ๽้าถูกทดสอบ เ๽้าอาจจะดวงดี แต่รอบนี้มันต่างกันออกไป”

        ความรู้สึกท้อแท้ต่อโชคชะตา ความรู้สึกเหมือนกำลังสิ้นหวัง ความรู้สึกแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับฉันมาก่อน ฉันกำลังจะตายอยู่ที่นี่อย่างนั้นหรอ

        แม่คะ ศา... ขอโทษที่ไม่สามารถกลับไปหาแม่ได้อีกแล้ว

        “ก่อนฉันจะตาย ฉันขอถามชื่อของเธอได้ไหม อย่างน้อยเธอก็คือผู้ที่มีพระคุณกับฉัน”

        “ข้า... ข้าไม่สามารถบอกเ๽้าได้” เธอก้มหน้าลงต่ำ ก่อนจะเอ่ยต่อ “คนที่อยู่ที่นี่ทุกคนไม่สามารถทำอะไรตามอำเภอใจได้ ทุกอย่างต้องเป็๲คำสั่งของนายท่านเท่านั้น การที่เ๽้าได้กินยารักษาร่างกาย หรืออาหารสามมื้อ ทุกลมหายใจเข้าออก ล้วนเป็๲คำสั่งใช้ของนายท่านทั้งสิ้น ต่อให้เ๽้าอยากตาย หากนายท่านไม่อนุญาต ความตายก็ทำอะไรเ๽้าไม่ได้”

        “แม้แต่ชื่อก็บอกกันไม่ได้เลยหรอ”

        “ข้าขอโทษ” อยู่ๆ ความรู้สึกทั้งหมด และภาพตรงหน้าพลันดับวูบ “สิ่งที่ข้าพอจะช่วยเ๽้าได้มีเพียงเท่านี้จริงๆ อย่างน้อย เ๽้าก็จะไม่ตายอย่างทรมาน ข้า...ขอโทษนะ”

โปรดติดตามตอนต่อไป