หลังจากที่นายทหารได้อธิบายกฏการเอาชีวิตรอดให้พวกนักโทษฟังเสร็จ ก็ได้เริ่มทำการสุ่มจับฉลากทีมจากในกล้องกระดาษสีเขียวเข้ม แม็ก ได้อยู่คู่กับ เฮเรน ลูคัสและโจ เฮเรนก็คือผู้หญิงคนที่เดินชนแม็ก ทั้งสองคนไม่มีปัญหาอะไร แต่ว่า นักโทษอีก 2 คนในทีมนั้นดูไม่ต่อยพอใจกับทีมที่อยู่สักเท่าไหร่ ลูคัส ยืนเอามือ 2 ข้างเท้าเอวหน้านิงๆ มองไปมา ส่วน โจ เขาดูอารมณ์ไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ เขาหายใจฟึดฟัด ในใขร้อนรุ่ม เขากำลังคิดอยู่ในหัวว่า 'ทำไมจะต้องมาตายด้วยฟร้ะ !' ทั้งสามคนหันไปมองโจเล็กน้อย แม็ก รู้สึกไม่ค่อยดีกับอารมณ์ของโจตอนนี้ เข้ากลัวว่า ถ้าเข้าไปยุ่ง เขาอาจจะโดนมันหาเื่
"ฉันว่าเราไปกันเถอะ" แม็กพูดพลางเอามือััหัวใหล่เฮเรน เขาเดินออกหน้าไป เฮเรนมองแม็กที่เดินจากไปและเธอก็เดินตามไปอีกคน
ในห้องพักนักโทษของที่นี่ เป็เหมือนโรงแรมที่ดีแห่งหนึ่ง พื้นเป็กระเบื้องปูนสีขาวลายดอกไม้สีฟ้า ผนังห้องเป็สีขาว เตียงนอนทำจากไม้มี 2 ชั้น ที่นอนกับหมอนเป็สีขาว แต่หน้าทางเข้านั้นเป็เหล็กกรงขัง
แม็กกับเฮเรนเดินกันมาถึงหน้าห้องพักนักโทษ พวกเขารู้สึกใที่เห็นข้างในนั้นดูดีเหมือนห้องพักในโรแรม มีหน้าต่าง มีห้องน้ำและอิ่นๆ ครบเหมือนในโรงแรมทุกอย่าง
"์ของนักโทษก่อนไปตายชัดๆ" เฮเรนพูด
"อย่างน้อยมันก็ผิดกับตอนที่อยู่ในเรือนจำล่ะนะ" แม็กพูด
"นาย" เธอเอาแขนมากระแทกแขนของเแม็ก 2 ครั้ง "ดูบนเตียงนอนตรงนั้น" เธอชี้ไปที่บางสิ่งบนเตียงนอน
"มีกระดาษอะไรอยู่ด้วย" แม็กพูด ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ และสิ่งที่เขาพบอีกก็คือ กระดาษอีกหลายแผนที่อยู่บนเตียง ทั้งชั้น 1 และชั้น 2 ถูกพับครึ่งไว้
"เฮ้ย ทำอะไร !?!?" ผู้คุมคนหนึ่งพูดเสียงดังจากด้างหลัง ทั้ง 2 คนสะดุ้งและรีบหันมา ผู้คุมคนนี้เป็ทหาร ไม่รู้ระดับชั้นยศ หน้าของเขาดูโหด น่ากลัว "ยืนเฉยๆ อย่าหันไปใหน เข้าใจมั้ย !?!?" ผู้คุมพูดเสียงดัง
"ครับ!/ค่ะ!"
"ดังๆ !"
"ครับ!/ค่ะ!"
"อย่าไปใหนจนกว่าฉันจะกลับมา ไม่อย่างงั้น พวกแกจะไม่ได้นอนทั้งคืน" ผู้คุมพูดพลางเดินออกไปจากพวกเขา
เมื่อผู้คุมเดินห่างออกไป พวกเขาก็ยังคงยืนนิ่งใกับเสียงและคำพูดของผู้คุม เสียงนักโทษชั้นอื่นๆ ก็ดังเสริมความรู้สึกหวาดกลัวของพวกเขาเข้าไปอีก ทั้งเสียงทุบ ตบ ตี และเสียงร้องโวยวายของนักโทษที่เหมือนจะโดนทำร้าย แม็กและเฮเรนเหลือบตามองกัน เหมือนจะสือบว่า 'ที่นี่มันบ้าอะไรกัน ?'
เมื่อนักโทษทุกคนเข้าห้องขังกันหมดแล้ว แม็ก เฮเรน ลูคัส โจ ได้หยิบแผ่นกระดาษปริศนาบนเตียงขึ้นมา ทุกคนเริ่มเปิดออก
"อะไรวะเนี่ยะ ?" ลูคัส
"อะไรวะ แผนที่หรอ ?" ลูคัสพลิกกระดาษแผนที่ไปมา
"แผนที่...เมืองๆ หนึ่ง ไม่รู้ว่าที่ใหน" เฮเรนพูดพลางเดินกางแผนที่มากลางห้อง "ดูเหมือนจะเป็แผนที่ของเกาะที่ใหนสักแห่ง"
"ทหารคนนั้นบอกว่ามีอาวุธว่งอยู่ตามพื้นที่ต่างๆ ใช่มั้ย ?" แม็กพูด "ถ้าหากเป็ในเขตชุมชน อาวุธต้องเยอะแน่"
ลูคัสทำหน้าบึ้งและรีบเดินตรงไปหาแม็กในท่าทางที่โกรธ เสียงเท้าเดินดังตับๆ ทุกคนมองไปที่โจ แม็กเห็นท่าแบบนั้น เขาก็รู้ชะตากรรมทันที่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
"ถ้าแกอยากตาย ก็ลงที่นั่น"
"ฉันไม่เสี่ยงลงที่แบบนั้นแน่นอน อีกอย่าง...เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะรอดมั้ย ถ้ารอด จะรอดกี่คน"
"พวกแกคงไม่ตายกันเร็วใช่มั้ย ?"
"ก็อย่างที่เ้านั่นพูดแหละ" ลูคัสนั่งขัดสมาทอยู่บนเตียงนอนชั้น 1 "ฉันว่าพวกเราควรอยู่ให้ไกลจากเขตตัวเมืองดีกว่า ช่วยกัน..."
"หึ พูดดีนิ งั้นก็พยายามก็แล้วกัน" โจดัดกระดูนิ้วมือ 2 ข้างก่อนจะเดินไปนอนบนเตียงชั้น 2 แม็กกับเฮเรนมองหน้ากัน พวกเขาคิดผิด โจเป็คนที่ชอบทำอะไรโผงผางแบะมีความกล้ามากที่สุดในทีม เขาก็มีนิสัยที่ดี
"พรุ่งนี้เช้า มาเริ่มวางแผนกัน" เฮเรนพูด ก่อนจะเดินไปนอนบนเตียงชั้นชั้น 2 อีกฝั่ง
แม็กยังคงรู้สึกไม่โอเคกับเื่นี้ เขาไม่อยากตาย แต่ก็เลือกไม่ได้ ถึงเขาจะทำหน้านิ่งๆ แต่ในใจเขาก็รู้สึกกลัว ตอนนี้เื่การปล่อยตัวและอื่นๆ ไม่ได้อยู่ในหัวของเขา เขาคิดอยู่อย่างเดียวคือจะรอดไปจากที่นั่นได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่มันก็ยังมีความรู้สึกดีๆ อยู่บ้าง เช่น เื่ห้องพักนิงนักโทษ มันทำให้เขารู้สึกนอนสบายเหมือนโรงแรม และเพื่อนนักโทษก็นิสัยดีมากกว่านักโทษที่เจอในเรือนจำเสียอีก
338
