เพราะรักมันทำร้าย

บทที่ 05

“ครั้งสุดท้ายเหรอคะ?”

คนพูดทวนในสิ่งที่เขากล่าวกับเธอก่อนหน้า จะมาที่นี่เป็๲ครั้งสุดท้ายอย่างนั้นหรือ

ระรินพลิกกายเปลือยเปล่าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา หันไปหาชายหนุ่มที่เปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน

อลันบอกว่าเขาจะทำแบบนี้กับระรินเป็๲ครั้งสุดท้าย ระรินไม่รู้ว่าอลันไปมีสำนึกผิดชอบชั่วดีมากจากไหน แต่การที่เขาทำแบบนี้ เท่ากับว่าเขากำลังทิ้งเธอ

“ครับ...” อลันขานรับ “พี่ว่ามันเสี่ยงเกินไปนะ อีกอย่างถ้าวันนึงมิลค์รู้ รินอาจจะเสียเพื่อนไปเลยก็ได้”

หลังกลับมาจากบ้านของมารี อลันก็เริ่มคิดถึงสิ่งที่เมธีพูดกับเขา อีกอย่างระหว่างเขากับระรินมันค่อนข้างเสี่ยง เพราะระรินเป็๲คนใกล้ตัวกับมารีมากเกินไป

แม้พวกเขาจะปิดบังมารีมาได้เกือบสองเดือน แต่อลันคิดว่าอย่างไรมันก็ต้องถึงวันที่มารีจับได้ สู้เขาจบความสัมพันธ์กับระรินเสีย๻ั้๫แ๻่ตอนนี้ เขาเองก็จะไม่เสียคนรัก ระรินเองก็จะไม่เสียเพื่อนด้วย

ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและระรินเริ่มขึ้นเมื่อสองเดือนก่อน คืนนั้นฝนตก ระรินอยู่คอนโดของมารีจนดึก เขาก็เป็๲ธุระไปส่ง และความสัมพันธ์ลับ ๆ ก็เริ่มขึ้น เมื่อระรินเป็๲ฝ่ายสารภาพความในใจกับเขาก่อน

“รินชอบพี่๻ั้๫แ๻่เด็ก พี่แอลดูไม่ออกเหรอ?” ระรินถาม

อลันมองหน้าหญิงสาว เขายอมรับว่าเขาดูไม่ออก เพราะระรินเป็๲คนไม่ค่อยแสดงออก๻ั้๹แ๻่เด็ก ทำแม่ของอลันค่อนข้างชอบระรินมากกว่า

เขายอมรับว่าระรินเป็๞คนสวย เธอค่อนข้างสวยมาก สวยกว่ามารีด้วยซ้ำ แม้แม่ของเขาจะให้เขาจีบระริน แต่อลันก็ไม่เอาด้วย เขาไม่ชอบให้ใครแม่มาบงการเ๹ื่๪๫คนรัก

อลันเลยเลือกที่จะจีบมารี นั่นเพราะเขาชอบเธอ ไม่มีเหตุผลอะไรอื่นนอกจากนั้น และก็มารู้ทีหลังว่าสองคนนั้นเป็๲เพื่อนกัน

“ดูไม่ออกเลย” อลันว่า

“งั้นพี่ก็รู้ไว้ว่ารินชอบพี่ ชอบก่อนมิลค์เสียอีก”

อลันกลืนน้ำลายลงคอ เขายอมรับว่าใจสั่น ความสวยของระรินทำให้เขาเลือกที่จะมองข้ามความถูกต้องไป

“รินก็รู้ใช่มั้ยว่าพี่มีคนอื่น...แต่พี่ก็จริงจังกับมิลค์”

ระรินพยักหน้า เธอรู้ และรู้มาตลอดว่ามารีต้องเสียใจกับอลันเ๹ื่๪๫ผู้หญิงมาตลอด แต่เธอก็เชื่อว่ามารีเข้มแข็ง เพราะที่ผ่านมา ก็ไมเคยเห็นน้ำตาของมารีสักหยด บางครั้งระรินก็ไม่แน่ใจที่มารีไม่ยอมเลิกกับอลันเป็๞เพราะรัก หรือว่าเสียดายอลันกันแน่

“และรินอาจจะไม่ใช่คนที่พี่พร้อมจะจริงจังด้วย”

อลันพูดออกมาตรง ๆ

“ค่ะ...”

“รินเปลี่ยนใจได้นะ...แล้วพี่จะไม่ถือว่ารินเคยพูดอะไร”

ระรินมองหน้าชายหนุ่มแววตามุ่งมั่น...

“ไม่ค่ะ รินไม่เปลี่ยนใจ”

“เกิดสำนึกขึ้นมาได้เหรอคะ?” ระรินอดประชดขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้

อลันสะอึกไป สำนึกงั้นหรือ? เขาคิดว่าคนอย่างเขาอาจจะยังไม่ถึงขึ้นนั้น เพียงแต่มันเสี่ยงเกินไปที่เขาจะดำเนินความสัมพันธ์กับระรินไปนานกว่านี้

“เราเคยตกลงกันแล้วว่าวันนึงจะหยุด”

“ค่ะ...”

ระรินรู้ และวันนั้นเธอก็เลือกเอง เพราะระรินเคยมั่นใจว่าเธอจะเปลี่ยนใจอลันได้ แต่ดูเหมือนว่ามาจนถึงวันนี้ เขาก็ยังชอบมารีมากกว่าเธออยู่ดี

ครืดดดด~

โทรศัพท์มือถือที่ตั้งสั่นไว้มันสั่นครืดบนหัวเตียง ๲ั๾๲์ตาสวยของระรินเหลือบมองเห็นว่าเป็๲มารีโทรเข้า

เธอรีบหยิบขึ้นมา หากก็ยังไม่กดรับสาย ร่างเล็กลุกขึ้นทั้งที่เปลือยเปล่า เดินผ่านหน้าอลันเข้าห้องน้ำไป

ระรินล็อคประตูห้องน้ำ ก่อนจะกดรับสายของเพื่อนแล้วกรอกเสียงทักทายลงไป

“ว่าไงมิลค์”

“กำลังจะไปหานะ”

เสียงของมารีตอบกลับมา ทำให้ระรินชะงักไป เธอคิดตอนนี้เพื่อนน่าจะอยู่ที่โรงหนังเสียอีก

“มีอะไรหรือเปล่า?”

“พวกเราไม่ได้กินเค้กด้วยกันเลย ตอนนี้ฉันกับเพรียว เป่าเค้กกัน”

เสียงของมารีที่ดังเข้ามาดูอารมณ์ดี

ระรินเงียบไปหัวใจของเต้นตึกตัก หากเธอก็นึกถึงสิ่งที่อลันเอ่ยก่อนหน้า

มือบางนั้นเอื้อมเปิดน้ำในอ่างอาบน้ำ เปิดค่อนข้างแรง หวังให้เสียงมันกลบบทสนทนาของเธอไม่ให้คนที่อยู่ด้านนอกได้ยิน

“พอดีฉันเข้าห้องน้ำอยู่ เมื่อกี้แกว่าอะไรนะ จะมาใช่มั้ย?”

“อืม...ใกล้จะถึงแล้วนี่ น่าจะสักยี่สิบนาทีถึง” เสียงของมารีตอบกลับมา

“โอเค...งั้นพวกแกขึ้นมาเลยละกัน”

หลังจากวางสาย ระรินก็คว้าเสื้อคลุมอาบน้ำสวมออกมา

“เดี๋ยวระรินออกไปเอาของหน้าห้องก่อนนะคะ สั่งของไว้”

ระรินโกหกอลัน แล้วเดินออกมาด้านนอก เธอเปิดประตูห้องแล้วแง้มเอาไว้น้อย ๆ ก่อนจะเดินกลับเข้ามาภายในห้องนอน

“เ๹ื่๪๫ที่พี่แอลพูด รินเห็นด้วยค่ะ กับคนอื่นมิลค์คงอภัยให้พี่ได้ แต่ถ้ากับเพื่อนตัวเอง มิลค์คิดว่าชาตินี้มิลค์ก็อาจจะไม่ให้อภัยพี่เลยก็ได้นะ”

ระรินกล่าวยิ้ม ๆ ทำเอาอลันสะอึกไป ร่างบางขยับเข้าไปหา สองมือบางแตะแก้มเขา

“ยังไงก็ให้เป็๞ครั้งสุดท้ายที่ดีที่สุดได้มั้ยคะ?”

ระรินสบตากับอลันอย่างมีความหมาย ร่างบางขึ้นคร่อมตักของเขา

อลันมองหน้าระรินด้วยความลังเล ยังไม่ทันได้ตัดสินใจอะไรเขาก็ได้ยินเสียงหนึ่งที่กระตุกหัวใจดังเข้ามา

“ริน ฉันมาแล้ว!”

เสียงคุ้นเคยที่ดังเข้ามาทำเอาอลันหวิวอยู่ในอก เขาสบตากับระรินที่มองมาเช่นเดียวกัน

อลันแปลกใจที่ระรินดูไม่ตื่นตระหนก ซ้ำร้ายเธอยังส่งเสียงตอบกลับไป

“มิลค์ ฉันอยู่ในห้องนอน!”

“ริน!” อลันเรียกอีกฝ่ายเสียงดุ เขาผลักร่างบางลงจากตัก ก่อนจะก้าวลงจากเตียง

ทันใดนั้นประตูห้องนอนก็ถูกเปิดเข้ามา อลันสบตากับมารี

มารีนิ่งอึ้ง เพรียวที่ก้าวตามมาด้านหลังเห็นสภาพของอลันเธอก็เบือนหน้าหนีไปอีกทาง

“พ...พี่แอลมำทำอะไรที่นี่เหรอ?” มารีถามเสียงสั่น

อลันหน้าซีด เขารีบหยิบกางเกงขึ้นมาสวมใส่ แล้วรีบเดินมาหามารี

“มิลค์ฟังพี่ก่อนนะ!” อลันบอกเสียงสั่น เขาจับมือของมารีไว้ แล้วพบว่าตัวของหญิงสาวสั่นมาก

ด้านระรินนิ่งอยู่บนเตียง ไม่พูดอะไร เธอสบตากับเพรียวที่มองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ก่อนที่ระรินจะหลบตาเพื่อนไป

“พี่แอลไม่ได้เอาเค้กไปให้คุณแม่เหรอ มิลค์เห็นวางอยู่ที่โต๊ะแหนะ” มารีเอ่ย ๞ั๶๞์ตาสั่นไหวอย่างรุนแรง

กล่องเค้กในมือที่ตั้งใจมากินกับเพื่อนหล่นลงไปกองกับพื้น มารีดึงมือออกจากอลัน แล้วลงไปหยิบมันขึ้นราวกับเสียดายเหลือเกิน

“เละหมดแน่เลย! ทำไงดี” มารีหันไปหาเพรียวที่มองมาอย่างสงสาร

อลันมองภาพนั้นด้วยความ๼ะเ๿ื๵๲ใจ

“มิลค์พอแล้ว! ไม่ต้องเก็บแล้ว” อลันก้มลงไปหา เขาดึงแขนมารีให้ลุกขึ้น แต่อีกฝ่ายกลับสะบัดออก

“มันยังกินได้” มารีบอกกับเขาเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก ร่างทั้งร่างของเธอยังคงสั่นเทา

เพรียวน้ำตาคลอกับสิ่งที่เห็น เธอก้มลงไปหาเพื่อน ค่อย ๆ ประคองอีกฝ่ายขึ้นมา

“มันเละแล้ว ไม่ต้องเก็บขึ้นมาหรอก”

มารีนิ่งไป อาการเหมือนคนช็อค เธอไม่กล้าร้องไห้ออกมา ทั้งที่ข้างในมันจุกจนเจ็บไปหมด

เพื่อนรักกับคนรักร่วมมือกันหักหลังเธอ...

“กลับเถอะนะ...” เพรียวบอกกับมารี

“เพรียว พี่ขอคุยกับมิลค์ก่อน!”

อลันร้องบอก หากเพรียวไม่ยอม เธอก้าวมาขวางไม่ให้อลันเข้าถึงตัวเพื่อน เธอรู้ว่าตอนนี้มารีสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว ขนาดเธอเองยังคงช็อคและเสียใจ เพรียวรู้ว่ามารีคงเจ็บยิ่งกว่าหลายเท่า

มือบางที่สั่นเทาของมารีเกาะแขนของเพรียวแน่นเหมือน๻้๵๹๠า๱ที่พึ่ง ภายในใจของเธอกรีดร้อง อยากจะออกไปจากตรงนี้

“เกินไปแล้วนะพี่...พี่มันไม่ใช่คนแล้ว!” เพรียวเอ่ยกับคนตรงหน้า

“ขอโทษ...”

อลันกล่าวออกมา...

เพรียวพ่นลมหายใจออกมา หญิงสาวรับรู้ได้ถึงแรงบีบที่แขน เธอคิดว่ามารีคงไม่สามารถยืนอยู่ตรงนี้ได้นานกว่านี้แล้ว

“พ...เพรียว กลับ”

นาน...กว่ามารีจะหาเสียงของตัวเองเจอ ทว่าเอ่ยออกมามันก็สะท้าน เธอไม่แม้แต่จะสบตากับอลันหรือแม้แต่ระรินด้วยซ้ำ ตอนนี้มันตื้อไปหมด

มารีคิดว่าเธอควรจะอาละวาด กรีดร้องให้สาแก่ใจ หากเพียงตอนนี้ แรงจะก้าวเดินแทบจะไม่มีอยู่แล้ว

“มิลค์!” อลันเรียกคนรักเสียงหลง แววตาของเขาอาวรณ์เธอ เขากลัวว่าหากมารีจากเขาไปตอนนี้ จะไม่ได้เจอกันอีก

“พี่ไม่เห็นเหรอว่ามิลค์มันไม่ไหวแล้วอ่ะ!” เพรียวตะคอกใส่ชายหนุ่มน้ำตาคลอ

เพรียวรู้ว่าเขา๻้๵๹๠า๱จะเคลียร์กับมารี แต่เพรียวคิดว่ายังไม่ใช่ในเวลาที่มารีไม่พร้อมแบบนี้

“ไปคุยกับเพื่อนของมิลค์มันก่อน คุยกับมันดู! ว่าทำกับเพื่อนตัวเองอย่างงี้ได้ยังไง!”

เพรียวเอ่ยเสียงดัง มองระรินที่ไม่ยอมสบตาอย่างเสียใจ ทั้งเพรียวและมารีเองก็ไม่เคยคิดหรอกว่าระรินจะทำแบบนี้ได้ลงคอ

อลันพ่นลมหายใจออกมา เขามองมารีด้วยความเป็๞ห่วง และตอนนี้เขาก็เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาก

“ฝากมิลค์ด้วยนะ” อลันบอกกับเพรียว

เพรียวไม่พูดอะไร ก่อนจะพาเพื่อนรักออกมาจากห้องของระริน

“ทำไมทำแบบนี้!” อลันหันไปถามระรินเสียงดัง สิ่งที่เกิดขึ้นเขาดูออกว่าระรินตั้งใจให้มารีมาที่นี่

ระรินเงยหน้าสบตากับอลัน เธอแค่นหัวเราะออกมาด้วยความรู้สึกสมเพชเขา

“พี่คิดว่ามันเป็๲ความผิดของรินคนเดียวหรือไง! เรามันก็เลวด้วยกันทั้งคู่นั่นแหละ!”

อลันนิ่งเงียบ สิ่งที่ระรินเอ่ย เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันไม่จริง

“จงใจให้มิลค์มาที่นี่ใช่มั้ย?” เขาถาม และพยายามระงับความกรุ่นโกรธในใจ

“ใช่!”

“ริน!!!”