เช้าวันรับสมัครเข้าเรียนโรงเรียนพระาาเอดินเบิร์ก แน่นขนัดไปด้วยเหล่าผู้คนจากทั่วสารทิศ บรรยากาศแจ่มใสเต็มไปด้วยเสียงของความตื่นเต้น
ัสีดำทมิฬราวกับรัตติกาลลงจอดอย่างนิ่มนวล
ัที่ไม่น่าจะมีอยู่ในเอเดนเรียกให้ผู้คนรอบข้างหันไปมองผู้มาใหม่อย่างสนใจ และก็ต้องมนต์เสน่ห์อย่างห้ามไม่ได้
ชายหนุ่มร่างสูง ใบหน้าคมคายราวรูปสลักกับรอยยิ้มโปรยเส่ห์อย่างคนขี้เล่น ผิวขาวผ่องขัดกับชุดสีดำสนิทราวราชนิกูลจากเมืองใดเมืองหนึ่ง ผมสีน้ำตาลสั้นชี้ไปตามแรงลมเบา ๆ ท่าทางสบาย ๆ และกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวชายหนุ่ม เรียกให้สาว ๆ บริเวณนั้นเคลิ้มตามคล้ายคนละเมอก็ไม่ปาน มือหนาเอื้อมส่งให้หญิงสาวอีกคนที่นั่งมาด้วยกัน
หญิงสาวหน้าหวานละมุ่นส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม มือบางยื่นส่งไปจับมือหนา เรียกสายตาอิจฉาของเหล่าชายหนุ่มต่าง ๆ ที่ยืนห้อมล้อมบริเวณนั้น ร่างบางในชุดสีขาวขัดกับอีกคนค่อย ๆ ก้าวลงจากัโดนมีชายหนุ่มคอยประคอง ผมสีน้ำตาลพลิ้วไปตามแรงลมเบา ๆ ั์ตาสีน้ำตาลกวาดมองไปรอบ ๆ บริเวณอย่างตื่นเต้น
ภาพที่เหล่าผู้คนรอบข้างแทบลืมหายใจ ราวกับเทพธิดาและซาตานขี้เล่น ลงมาที่โลกมนุษย์ก็ไม่ปาน จนทำให้ละเมอและเคลิ้มตามเสน่ห์ปีศาจที่ สองพี่น้องเกรเวลโปรยให้เห็นอย่างไม่รู้ตัว
“ตื่นเต้นใช่ไหมล่า น้องหญิง เอดินเบิร์ก เนี่ยครึ้กครื้นตลอดแฮะ” ชายหนุ่มมองไปรอบ ๆ อย่างคุ้นเคยเพราะเขาเคยมาที่นี่หลายรอบแล้วไม่เหมือนหญิงสาวข้างตัว ก่อนจะยิ้มโปรยเสน่ห์ให้สาว ๆ อย่างเคยนิสัย ไม่ว่าเอเดนหรือเดมอส เขาก็ขึ้นชื่อเื่ผู้หญิงอยู่แล้ว แต่ทำไงได้ล่ะ ในเมื่อเขาไม่อยากปฏิเสธสาวงามทั้งหลายให้พวกเธอเสียน้ำตายนี่น่า~
“คนเยอะจังค่ะ เ้าพี่” เฟลิโอน่าเอ่ยอย่างตื่นเต้นพรางมองไปรอบ ๆ บริเวณอย่างกับเด็กที่กำลังได้ของเล่นถูกใจ เรียกสีแดงระรื่นบนแก้มชายหนุ่มทั่วบริเวณ ทำให้คนเป็พี่ต้องกวาดสายตาดุ ๆ ใส่พวกผู้ชายตามคำสั่งมารดา
“เดี๋ยวหญิงไปสมัครตรงนั้นน่ะ เดี๋ยวพี่ต้องไปตรงนู่น” ชายหนุ่มชี้ไปทางแถวที่น้อยกว่าแถวตน อีกด้าน
“งั้นหญิงไปก่อนน่ะ แล้วเ้าพี่ก็อย่ามั่วแต่โปรยเสน่ห์ล่ะ หญิงี้เีคอยนาน” หญิงสาวดักคอให้ชายหนุ่มขยี้ผมเบา ๆ ก่อนจะดันน้องสาวฝาแฝดให้เดินไปทางที่ตนบอก
เมื่อเห็นน้องสาวไปถึงแถวแล้ว เฟรินก็ก้มลงกระซิบบางอย่างกับัคู่ใจก่อนัหนุ่มจะหายกลืนไปกับท้องฟ้า
“เฟลิโอน่า เกรเวล เดอะปรินเซส ออฟเดมอส”
เสียงประกาศเรียกจากชายหนุ่มร่างั์ที่ทำหน้าที่ด้านหน้าประตู ทำให้หญิงสาวเ้าของชื่อยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างามสมเป็ราชนิกูลมุงตรงไปยังห้องสัมภาษณ์ ท่ามกลางเสียงฮือฮาของเหล่าผู้คนรอบข้างที่ได้ยลโฉมเ้าหญิงจากเดมอสที่ร่ำลือถึงความงามและความเก่งกาจ
ภายในห้องสัมภาษณ์มีกรรมการเพียงไม่กี่คน กับของวิเศษที่ใช้ในการทดสอบ นั่นก็คือ ดาบ คทา มงกุฎ และแหวน
“เชิญเ้าหญิงทรงประทับที่โซฟาพะยะค่ะ” มหาปราชญ์กล่าวเชื้อเชิญ
ทันทีที่เฟลิโอน่านั่งลงที่โซฟาดังกล่าว แสงสว่างเจิดจ้าที่พากันส่องสว่างไปทั่วห้องจากเหล่าของวิเศษทั้งสี่เหมือนรับรู้ถึงการมาถึงของสายเืผู้เป็นาย หน้าหวานของหญิงสาวชะงักไม่เข้าใจว่าเธอทำอะไรผิด รึป่าว เธอจึงมองยังชายชราอย่างขอคำตอบ
“ของวิเศษทั้งสี่รับรู้ถึงสายเืเสมอฝ่าา ท่านผ่านการทดสอบแล้วพะยะค่ะ ว่าแต่ฝ่าาจะไปอยู่ป้อม ปราการใดรึพะยะค่ะ”
หญิงสาวทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะนึกถึงคนเป็พี่ชายอีกคนที่ไม่ได้เจอมานานก่อนจะหันไปถามมหาปราชญ์ที่ยืนรอคำตอบ
“ท่านพี่ลอเรนซ์อยู่ที่ไหนหรอค่ะ”
“ป้อมอัศวิน แล้วองค์หญิงจะทรงอยู่ด้วยหรือป่าวพะยะค่ะ” มหาปราชญ์เลโมธีกล่าวอย่างรู้ทัน
“ค่ะ หญิงจะไปอยู่ป้อมอัศวิน”
มหาปราชญ์พยักหน้ารับคำตอบและยืนเอกสารให้หญิงสาวที่ยิ้มตอบอย่างดีใจ
ทางด้านเฟรินเองก็เหมือนน้องสาว แต่ไม่เพียงแต่ของวิเศษจะสว่างอย่างเดียว เพราะเ้าตัวเล่นส่งพลังเข้าไปปนด้วย ปรากฏว่าของวิเศษทั้งสี่สั่นอย่างควบคุมไม่อยู่แถมยังลอยไปลอยมา เหาะข้ามห้องเล่น ทำให้เหล่ากรรมการแตกตื่นกันยกใหญ่
“หึ ๆ ท่านผ่านการทดสอบ องค์ชาย” คำกล่าวทำให้เด็กหนุ่มชะงักส่งยิ้มแหย ๆ มหาปราชญ์หัวเราะ เพราะไม่ใช่เขาไม่รู้ว่าที่ของวิเศษอาละวาดเป็ฝีมือของเ้าชายแห่งความมืดตรงหน้า
“ไม่ทราบว่าท่านจะเลือกไปอยู่ที่ใด”
“หือ? แล้วน้องสาวผมเลือกที่ไหนหรอฮะ ท่านมหาปราชญ์” ชายหนุ่มถามกลับ เพราะเขาไม่อยากอยู่ที่อื่น ไกล ๆ น้องนักหรอก
“ป้อมอัศวิน...”
“งั้นผมเลือกที่นั่น เหมือนกันฮะ”
มหาปราชญ์หัวเราะ เบา ๆ ก่อนจะยืนเอกสารให้ชายหนุ่มที่รับก่อนจะเดินออกจากห้องไปหาน้องสาวที่ยืนรออยู่ด้านนอก
“น้องหญิงเรียบร้อยดีไหม” เฟรินถามทั้ง ๆ ที่เขารู้คำตอบอยู่แล้ว
“แล้วเ้าพี่ล่ะค่ะ เห็นทำให้วุ่นวายกันใหญ่เลย” หญิงสาวเอ่ยอย่างรู้ทัน เฟรินหัวเราะ เบา ๆ และขยี้หัวน้องอย่างเอ็นดู
“แหม่~ ก็ให้ท่านมหาปราชญ์ตื่นเต้นสักหน่อยก็เท่านั้นเองน่า”
“เ้าพี่ก็แบบนี้อยู่เรื่อย” หญิงสาวตำหนิชายหนุ่มข้างตัวที่ทำอะไรเป็เล่นไปซะทุกเื่ เฟรินหน้ายู่อย่างขัดใจ
“เออเถอะ ๆ ของเ้ากวางมันก็จัดไว้ให้แล้ว งั้นเดี๋ยวพี่พาเที่ยวเอาป่าวล่ะ หือ?” เฟรินพอรู้ว่าตัวเองไม่พ้นข้อหาเลยเริ่มหาของมาล่อน้องสาวแทน
“ก็ได้ค่ะ ถือว่าเ้าพี่อยากไถ่โทธน่ะค่ะเนี่ย” เฟลิโอน่าเอ่ยอย่างวางเชิง ทำให้เฟรินอดขำไม่ได้ก็จะจูงมือพาน้องสาวตัวดีของตนไปเดินเล่นซะจนทั่วตลาด
โดยที่ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าตนเองได้ถูกจ้องมองโดยชายหนุ่มนัตย์ตาสีเขียวคนหนึ่งที่เฝ้ามองอยู่ใต้ร่มไม้ในมุมมืด
‘เป็เ้าชายดี ๆ ไม่ชอบแฮะ ดันเป็ขโมย เฮ้อ~ เ้าชาย’ ชายหนุ่มคิดก่อนจะหายตัวไปกับร่มไม้อีกด้านหนึ่ง
.............................................................................
131
