ขณะที่กล้ากำลังสิ้นหวัง ก็มีบุรุษหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมา เขามีรูปร่างสูงโปร่ง บนกายประดับไปด้วยเกราะแบบอัศวินยุคกลางที่รมดำ มีลวดลายสีแดงเพลิงสถิตในบางจุด มือขวาถือดาบยาวที่คมกริบ
“ เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ ไอ้ที่เราเห็นนี่เป็ใคร เขาไม่ใช่จังโก้ าาแห่งเกาะเดธควีนนี่นา ”กล้าเริ่มหายกลัว และกลับมาสับสนดังเดิม เพราะเท่าที่ดูการ์ตูนมาหลายปี ไม่เคยเห็นตัวละครนี้เลย
“ เฮ……..” เสียงผู้คนดังสนั่นยิ่งกว่าเดิม ประมาณว่าบุรุษในชุดเกราะเหล็กจะเป็ขวัญใจและนั่นยิ่งเขย่าประสาทของกล้ามากกว่าเดิม สองขาจึงเริ่มสั่น
“ แต่ถึงจะไม่ใช่หัวหน้าแบล็คเซนต์ แต่คนๆนี้ก็สยองไม่ใช่เล่น เพราะมีทั้งเกราะและดาบ แถมยังตัวสูงใหญ่กว่าเราอีก ”
ชายเกราะดำเยื้องย่างมาที่เวที และพอสองเท้าััผืนผ้าใบ เขาก็เปิดฉากขู่ทันที มือขวายกดาบขึ้นมาครูดกับถุงมือเหล็ก ประมาณว่าจะลับศาสตราให้คมยิ่งกว่าเดิม
“ เ้าหนู นายเป็คู่ต่อสู้ของชั้นรึ โง่หรือเปล่าที่ไม่ใช้อาวุธ แต่ช่างเถอะ ชั้นไม่ยอมให้นายตายง่ายๆแน่ เพราะเราต้องสนุกกันก่อน ”
“ ตายล่ะ หมอนี่เป็พวกโรคจิต ชอบทรมานคนอื่นด้วยนี่หว่า เราไม่รอดแน่ ” กล้าพูดไม่ออก พร้อมขยับไปยืนชิดมุม กายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
หัวไหล่ของชายเกราะดำ สั่นสะท้านเล็กน้อย คาดว่ากำลังหัวเราะ แต่เพราะสวมหน้ากากเหล็กเอาไว้ เลยไม่แน่ชัดว่าบุรุษผู้นี้รู้สึกยังไง ส่วนกล้านั้นยืนตัวแข็ง ปากคอสั่นหงึกๆ
“ หึ หึ หึ เริ่มจากตรงไหนดีนะ อ้อ…..รู้แล้ว เล่นแบบนี้ดีกว่า ” บุรุษเกราะเหล็ก ยกดาบขึ้นมาพาดบ่า ก่อนพุ่งเข้ามาตวัดศาสตราใส่กล้า
แม้กล้าจะเป็เพียงเด็กอ้วนขี้แหย ซึ่งปอดแหกเป็ที่สุด แต่เขาก็ถือครองร่างกายของเซย่า จึงมีทั้งพลังและปฏิกิริยาที่ว่องไว เลยหลบคมศาสตราได้อย่างหวุดหวิด
“ ว้าว…..ไม่เลวนี่ ไอ้หนู แกหลบคมดาบของชั้นได้ ”บุรุษเกราะดำดูทึ่ง เพราะกะว่าการโจมตีเมื่อครู่ น่าจะเรียกเืสดจากแขนของกล้าได้ ทว่ากลับฟาลว์ซะอย่างงั้น เขาจึงเหวี่ยงดาบใส่อีกหน เป้าหมายคือหน้าท้อง
“ เหวอ…..” กล้าร้องดังลั่น ก่อนจะหลีกด้วยการสปริงตัวถอยหลัง ทำให้รอดพ้นจากคมดาบอีกครั้ง
“ ฮึ่ม….หลบได้อีกแล้ว ชักไม่ค่อยสบอารมณ์ซะแล้วสิ ”บุรุษในชุดเกราะเหล็ก เริ่มหัวเสียเล็กน้อย จึงคิดจะเอาจริง ด้วยการแทงดาบถี่รัว
“ รับไป พายุหะคมดาบ ”
ปลายดาบที่คมกริบ พุ่งเข้าใส่กล้านับสิบครั้ง ในสายตาของคนทั่วไป มันคือการโจมตีที่รวดเร็วจนมองไม่ทัน แต่สำหรับพระเอกหนุ่มกลับเห็นการจู่โจมอย่างชัดเจน เลยหลบได้ทุกดอกแบบไม่ยากเย็นนัก
“ เอ๋…..จะว่าไป แม้หมอนี่จะดูน่ากลัว แต่การเคลื่อนไหวเชื่องช้าเหลือเกิน เ้าโฟเทียที่เราเคยประมือ ยังเร็วกว่านี้ตั้งเยอะ หรือร่างกายเซย่าที่เราจะมีระดับฝีมือที่เกินมนุษย์ เลยทำให้บุรุษในชุดเกราะเหล็กกลายเป็ไก่อ่อน ” กล้าวิเคราะห์ สองเท้าขยับตลอด เพื่อหลีกคมดาบที่พุ่งเข้าใส่ และในเสี้ยววินาทีต่อมา เด็กหนุ่มก็ตัดสินใจ
“ เอาก็เอา เลิกกลัว แล้วลองสู้ดูซักตั้ง ถ้าไม่ไหว ค่อยกลับมาแหยต่อ ”
พอกล้าคิดได้ เขาก็เลิกหลบ แล้วรอจังหวะที่บุรุษเกราะเหล็กแทงดาบเข้ามาจนสุด จากนั้นก็เอี้ยวตัวหลบเล็กน้อย ทำให้คมศาสตราเฉียดแขนไปอย่างหวุดหวิด
“ เอ๊ะ! ” บุรุษในชุดเกราะเหล็กเสียหลักจนเกือบถลำ เพราะคิดจะแทงศาสตราให้ทะลุแขนของอีกฝ่าย เลยทุ่มแรงมากเกินไป เปิดช่องให้กล้าเอาสองฝ่ามือประกบใบดาบ
“ เฮ้ย! แกจะทำอะไร ไอ้หนู ” บุรุษเกราะเหล็กใ และพยายามดึงอาวุธกลับมา แต่ทำไม่สำเร็จ เพราะถูกกล้ารั้งใบดาบเอาไว้
“ โอ้….นี่มันพลังอะไรกันเนี่ย เ้าหนูนี่แรงเยอะชะมัด ”และนี่คือความคิดแรกของบุรุษในชุดเกราะเหล็ก แต่นั่นไม่ใช่ความใสุดท้ายของชายผู้นี้เพราะเขาเริ่มเห็นบางสิ่งที่ผุดจากกายของเด็กหนุ่ม มันดูคล้ายเปลวเพลิงสีฟ้าอ่อน
บุรุษในชุดเกราะเหล็กตะลึงงัน ทันใดนั้นเอง เขาก็ต้องลอยไปไกลแบบไม่รู้ตัว ด้วยลูกถีบของกล้า
“ โครม…..”
“ อั้ก……” บุรุษในชุดเกราะเหล็กแทบกระอักโลหิต เพราะเขาลอยมาชนเสาบุนวม ซึ่งอยู่ตรงมุมเวที ก่อนจะทรุดลงไปนอนกองกับพื้น และเมื่อก้มลงไปมองเกราะอก อันเป็จุดที่ถูกถีบ เขาก็แทบผวา เพราะเหล็กตรงบริเวณนั้นได้บุ๋มเป็รูปฝ่าเท้า
“ นะ…..นี่มันเกินระดับของมนุษย์แล้ว ไอ้พวกลิ่วล้อพาตัวอะไรมาให้เราสู้ ”บุรุษในชุดเกราะเหล็กตื่นตระหนก เพราะอุปกรณ์ที่สวมใส่ ทำมาจากเหล็กชั้นดีที่ป้องกันะุ 9 มม. ได้อย่างสบาย แต่กลับเสียหายจากการถูกถีบเพียงครั้งเดียว เขาจึงรีบลุกขึ้นยืน พร้อมเอาสองแขนไขว้กัน อันเป็ส่งสัญญาณให้ผู้จัดการแข่ง
ผู้จัดการแข่งก็นิ่งอึ้งอยู่เหมือนกัน เพราะไม่เคยเห็นการต่อสู้แบบนี้มาก่อน เลยชะงักไปหลายอึดใจ แต่พอปรับอารมณ์ได้ ก็เริ่มประกาศ
“ ขอยุติการแข่งขันชั่วคราว เหตุเพราะศึกนี้ไม่ยุติธรรม ด้วยเด็กหนุ่มผู้มาใหม่มีแค่ตัวเปล่า ไร้ทั้งอาวุธและชุดเกราะ ถ้าสู้ต่อไป อาจจะเป็อันตรายถึงชีวิต ”
“ โห่……ทุเรศ ทำไมไม่ต่อให้จบ กูอยากเห็นเืโว้ย ให้อัศวินดำจังโก้ตัดหัวของไอ้เด็กนั่นซะ ” เสียงโห่ฮาของผู้ชมดังไม่ขาดสาย บ่งบอกถึงความผิดหวังถึงขีดสุด เพราะกว่า 90 เปอร์เซ็นต์ล้วนอยากให้กล้าตายแบบทรมาน
สีหน้าของผู้ประกาศดูเจื่อนๆ ชายหน้าหนู ผู้เป็พี่เลี้ยงนักกีฬาจึงเตร่มาชี้แนะ เขาเลยหาทางออกได้สำเร็จ
“ ผู้ชมอย่าเพิ่งโวยวาย ในเมื่อการแข่งครั้งนี้เป็โมฆะ ทางเราก็จะยกเลิกเดิมพัน เชิญทุกท่านไปรับเงินคืนได้ที่เคาน์เตอร์”
เสียงโวยวายเบาลงกว่าแปดส่วน เพราะพอใจที่รู้ว่าตนเองไม่เสียเงินให้กับการแข่งคู่นี้ คงเหลือไว้แต่พวกซาดิสม์ที่อยากเห็นเืของเด็กหนุ่ม ซึ่งก็มีไม่กี่คน
แม้การแข่งจะจบลงอย่างรวดเร็ว แต่กล้าไม่ค่อยยินดี เพราะเข้าใจว่าตนคงจะชวดเงินรางวัลแน่ๆ
“ เฮ้อ…..ถึงจะโล่งอกที่ไม่ต้องต่อสู้กับศัตรูอีก แต่ก็แอบเซ็ง เพราะทางฝ่ายจัดการแข่งขันคงไม่ให้เงิน แล้วเราจะอดตายมั้ยเนี่ย ” กล้าท้อแท้ มือขวาลูบหน้าท้องที่เริ่มร้องของตัวเอง
ทว่าสิ่งที่กล้าคิดนั้นผิดถนัด เพราะในเวลาต่อมา บุรุษเกราะเหล็กได้เดินเข้ามา และสร้างเซอร์ไพรส์ ด้วยการยื่นสองมือมาจับหัวไหล่ พร้อมกล่าวเชื้อเชิญ
“ เ้าหนู นายต่อสู้ได้เก่งมาก ชั้นไม่เคยเจอใครเทพแบบนี้มาก่อน สนใจมาทำงานกับชั้นมั้ย ”
“ ฮ้า……คุณพูดแบบนี้ หมายความว่าไงครับ ”กล้าตอบตะกุกตะกัก เพราะยังจับต้นชนปลายไม่ถูก บุรุษในชุดเกราะเหล็กจึงแสดงความจริงใจ ด้วยการเปิดหน้ากากออกมา ทำให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริง ซึ่งเป็หนุ่มหล่อที่มีผมยาวประบ่า แถมยังย้อมทองอีกต่างหาก
“ ที่พูดมา หมายความว่าอยากให้นายมาเป็ลูกน้อง รับประกันว่าเงินดี มีที่อยู่อาศัยให้ แถมถ้าอยากได้อะไร ขอแค่บอก ชั้นจะประเคนให้นายทันที ”
กล้าถึงกับพูดไม่ออก บอกไม่ถูก เพราะตอนแรก เขาเป็เพียงเด็กเนิร์ดที่คลั่งไคล้การ์ตูนดังยุค 90 แต่คราวนี้ กลับต้องมาเป็ลูกน้องของมาเฟียคุมลานประลอง นับเป็จินตนาการที่บ้าบอสุดๆ ทว่าถึงไม่เอ่ยปาก ร่างกายก็กลับเป็ฝ่ายร้องขอ ด้วยการส่งเสียงประหลาดออกจากท้อง
“ โครก…….”
“ โอ้….ทีนี้ ชั้นพอจะรู้แล้วว่านาย้าสิ่งใด และถ้าไม่ว่าอะไร ขอเชิญนายมาทานอาหารกัน จะได้ทำข้อตกลงทางธุรกิจ ” ชายผมทองโยนหมวกเหล็กทิ้ง พร้อมพาพระเอกหนุ่มลงจากเวที ท่าทางสนิทสนมเหลือประมาณ ราวกับว่าเขารู้จักกับกล้ามานับสิบปี
…………………..
หนุ่มหล่อในชุดเกราะเหล็กได้พากล้ามาที่ห้องสูท ซึ่งตั้งอยู่ชั้นสูงสุด จากนั้นก็ยกอาหารชั้นเลิศมาเลี้ยงหลายสิบจาน แน่นอนว่าเด็กหนุ่มไม่คิดเกรงใจ เพราะมีความหิวคอยทรมานเป็ทุนเดิม
หนุ่มหล่อได้สลัดเกราะเหล็กทิ้งไปหมดแล้ว และอยู่ในชุดสูทที่ดูหรูหรา ดวงตาจ้องมองกล้าอยู่ตลอด เพื่อทำการประเมิน จากนั้นก็เริ่มต้นด้วยการแนะนำตัว
“ ยินดีที่ได้รู้จัก ชื่อโนบุโระ อิเดะ เป็เ้าของสังเวียนใต้ดินแห่งนี้ ว่าแต่นายชื่ออะไรเหรอ ”
“ เอ่อ…..ผมชื่อกล้าครับ ง่ำๆ ” กล้าเคี้ยวหมูหันเต็มปาก เขายอมรับว่ามันอร่อยสุดขีด ด้วยตอนที่อยู่โลกเดิม เด็กหนุ่มเป็เพียงชนชั้นกลางของประเทศไทย เลยไม่มีปัญญากินอาหารระดับภัตตาคารแบบนี้
ทว่าคำตอบนี้กลับทำให้โนบุโระงุนงงยิ่งกว่าเดิม ก็แน่ล่ะสิ มีคนญี่ปุ่นที่ไหนชื่อกล้าบ้าง และพอเด็กหนุ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงแก้ตัวน้ำขุ่นๆ
“ เอ่อ…พอดี ่เด็กๆ ผมอาศัยอยู่ที่ประเทศไทย คนที่นั่นจึงตั้งชื่อเล่นนี้ให้ แต่ชื่อจริงของผมคือ…..เซย่า ”
“ อ้อ…..อย่างนี้นี่เอง ” สีหน้าของมาเฟียใหญ่ดูดีขึ้นมาทันตา เพราะได้รับคำตอบที่สมเหตุผล แต่แล้ว หนุ่มหล่อก็ป้อนคำถามใหม่เข้ามาอีก ด้วยอยากรู้จักกล้าให้มากกว่านี้
“ แล้วนายฝึกวิชามาจากที่ไหนเหรอ ถึงได้เก่งขนาดนี้ ”
กล้าเกือบจะตอบไปตามจริงว่า….ไม่ได้ฝึกอะไรเป็ชิ้นเป็อัน แต่ดันไปรับคำของคนที่ชื่อเซนต์แพนโดร่า จากนั้นก็ถูกส่งมาให้เป็เซย่าในโลกนี้ ทว่าเขาก็ยั้งปากไว้ได้ทัน เพราะถ้าขืนพูดออกไป มีหวังถูกอีกฝ่ายหาว่าบ้าแน่ๆ
สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ
205
