ความทรงจำที่หายไป

บทที่ 4  - 1/5  

ตอนที่ 16 - จูบ !  

.

.

.

พี่ซองฮุนกำลังอธิบายงาน  

.

เพิ่งสังเกตว่ารุ่นพี่ปากเรียวสวย ตอนพูดนี่ยิ่งมีเสน่ห์  

และอยู่ๆ พี่เขาก็ยื่นหน้ามาใกล้ๆ กำลังทำท่าเหมือนจะจูบเรา ปากของพี่เขา  ขยับเข้ามาใกล้... ใกล้ !  

.

เฮ้ย ! นี่มันกลางประชุมเลยนะ  

.

ไม่สิ ! ไม่สิ !  

นี่เราตาลอย คิดไปเองนี่หว่า  

กลับมาๆ ซอลมีตั้งสติซะนะ เพราะไอ้ฝัน 3 วิตอนเช้าแท้ๆ ทำให้สติกระเจิงเลยฉัน  

.

"เป็๲ยังไงแบบร่างที่วางแผนไ.." พี่ฮองฮุนถามและมองหน้าซองมี  

.  

"ชอบค่ะ" ซอลมี๻๠ใ๽เผลอตอบออกไป

.

"ฮ่าๆๆ คงชอบมากสินะ ยังถามไม่ทันจบเลย"

พี่ซองฮุนหัวเราะไปยิ้มไป และหันหลังไปเพื่อบรรยายต่อ  

.

"แผนดีค่ะ แผ่นหลังก็น่าจะดี" ซอลมีเผลอมองหลังรุ่นพี่ไปตอบไป

.  

"แผ่นหลัง?" รุ่นพี่หันมาถามทำหน้าสงสัย

.

"เอ้ย ! ไม่ใช่ค่ะ หมายถึงแผนรายงานหน้าหลังก็ดีค่ะ"  

เกือบแย่ไปแล้วฉัน นี่คิดอะไรของเราเนี่ย ซอลมีจิกมือตัวเองเบาๆ เรียกสติ

.

"โอเค ฝ่ายออกแบบชอบก็ดี เดี๋ยวจะได้ประสานงานต่อเลย"

.

"ซอลมี !"  

.

"คะ?"  โอ้ย ได้โปรด พี่ขา อย่าเพิ่งมาถามน้องอะไรต่อตอนนี้เลย เดี๋ยวตอบผิดๆ ถูกๆ ให้ตายเหอะ !  

.

"ซอลมีครับ"

.

"ค้าาาาาา" ซอลมีตอบไปด้วยใจระทึก ตึก ตึก ตึกๆ

มา~ พี่จะถามอะไร เราจะตั้งสติตอบ  

.

วันนี้กลับด้วยกันนะ เดี๋ยวพี่ขับรถไปส่ง  

.

"อ่อ !.. ค่า..."  เฮ้ออออออ ๻๷ใ๯หมดเลย

.

.  

"ไงจ๊ะเธอ มีอะไรในกอไผ่หรือเปล่า เอ่ย

ฉันรู้สึกถึงสถานการณ์ไม่ธรรมดานะ เพื่อนสนิทบอกมาเดี๋ยวนี้" มินอาเข้ามาแซวอย่างไว พร้อมแกมบังคับอยากให้ซอลมีเล่าให้ฟัง

.

"ไหน ทำไมพี่เขาถึงจะขับรถไปส่งไหนเล่ามาซิยัยเพื่อนตัวร้าย" มินอาแซวพร้อมเอาหน้ามาซบที่บ่า  

.

"ม่าย ยังไม่ได้มีอะไรเลยเพียงแต่ว่าบ้านเราอยู่ใกล้กันพี่เขาก็เลยมาส่งเท่านั้นแหละ" ซอลมีตอบแบบเลี่ยงๆ

.

"ไม่จริงม้าง~  

บ้านฉันอยู่ใกล้ใครไม่เห็นมีไม่เห็นใครจะเคยมาส่งฉันเลย"

มินอาพูดพร้อมกับมองไปรอบๆ และเพื่อนๆ ในออฟฟิตพอได้ยินประโยคนั้น ก็หันหน้าหนีทำท่าพิมพ์งานต่อทันที  

.

"ดู๊ ดู คนพวกนี้แร๊งน้ำใจซะจริง ว่าแต่เ๹ื่๪๫ของเธอมันยังไงต่อกันน้า~ " พูดจบมินอาหันมาแกล้งซอลมีให้เขินต่อ  

.

.

ซอลมีไม่ตอบ >_<

แค่ทำตาโต อมยิ้มแล้วรีบวิ่งหนีไปอย่างไว  

บ้าจริงมินอา อุตส่าห์จะไม่คิดแล้วนะทำให้เราคิดอีกจนได้ แล้วแบบนี้จะกลับกับรุ่นพี่ได้ยังไงล่ะเนี่ย  

.

.

.

ในรถรุ่นพี่  

.

"ซอลมี !" รุ่นพี่ทักพร้อมชี้ไปที่เข็มขัดนิรภัย  

ซอลมีมัวแต่คิดมาก เลยลืมคาดเข็มขัด รุ่นพี่ทักก็ยังทำหน้างง จนรุ่นพี่โน้มตัวมาคาดเข็มขัดให้ ทำให้หน้าใกล้กันจนได้ หัวใจได้เต้นแรงอีกครั้ง  

.

ซอลมีเขินแรงได้แต่ทำตัวแข็ง ยังดีที่ระหว่างทางกลับบ้านพี่ซองฮุนชวนคุยเรื่อยเปื่อย ทำให้ซอลมีผ่อนคลาย จากที่เขินแรง จนตอนนี้ควบคุมความเขินได้ 8 ระดับละ

.

รุ่นพี่มาส่งก็แวะมาคุยกับแม่เราทุกที ถ้าไม่จีบเรา ก็จีบแม่เรานี่หละวะ หรือจะมาจีบแม่เราจริงๆ ? เฮ่ๆ ฉันยังไม่พร้อมมีพ่อเพิ่มตอนนี้นะยะ  

.

“ดูสิคุยกันออกรสออกชาติ นี่กะจะไม่กลับบ้านเลยหรือไง?”

.

“แล้วจะมาทำเราใจเต้นทั้งวันแบบนี้ไม่ได้นะ หรือพี่เขาจะมีใจให้เราจริงๆ !!!”

.

“โอ้ยไม่อยากคิดมากรีบนอนดีกว่า ไม่รงไม่รู้ด้วยละ”  

.

ซอลมีวิ่งขึ้นไปอาบน้ำบนห้องน้ำตอนเอง แล้วรีบนอนจนลืมกินยาที่หมอให้ คือนั้นจึงฝัน...

.

.  

แคว้ก ๆ เสียงเหมือนมีใครฉีกอะไรซักอย่าง  

สลับกับมีเสียงกองเชียร์ดังสนั่น  

ไม่สิ เสียงเหมือนซ้อมเชียร์กันมากกว่า  

.

.

"เธอต้องรับผิดชอบ !!!"  

.

“หา !  ฉันเหรอ?”

.

.

.

โปรดติดตามตอนต่อไป >>

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

☆ จากใจผู้เขียน ☆  

ฮั่นแน่ ! คิดว่ารุ่นพี่มีใจให้ซอลมีมะ หรือซอลมีคิดไปเองมาโหวดกันเร็วววว  เดี๋ยวตอนต่อๆ ไปเ๱ื่๵๹จะยิ่งเข้มข้นขึ้นนะ ขอให้ผู้อ่านใจเย็นๆ เค้าจะไม่หนีไปไหนแน่นอน อย่าลืมแวะมาเม้นให้อ่านกันบ้างน้า รักคนอ่านจ้า ♡