เกิดใหม่เป็นหญิง!?

Chapter ที่ 2 เกิดใหม่ละ

เอ๊ะ.. ผมรู้สึกว่าเวลาผ่านไปนานพอสมควรผมก็ยังไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยสักนิดกลับกันผมกลับรู้สึกสบายซะอย่างนั้น"อืมม.."ผมครางเสียงในลำคอเล็กน้อยเพราะรู้สึกแสบตา เหมือนแสงจากดวงอาทิตย์มันแยงตาตอนตื่นนอนเลยแหละผมลืมตาก็พบกลับห้องสีขาว โดยที่มีคนแก่ผมงอกขาวเต็มหัวกำลังนั่งมองอะไรอยู่สักอย่างสิ่งนั้นดูเหมือนจะเป็นลูกแก้ว ก็ไม่เชิง..ลูกแก้วนั่น มันมีภาพของอะไรสักอย่างปรากฏอยู่และดูเหมือนตาแก่นั่นจะดูเขม็งดูมันจนน่ากลัวเลยแหละก่อนที่ผมจะลุกขึ้นเอามือยันเตียงไว้ก่อนจะหันสำรวจรอบข้างดูท่า.. ผมจะอยู่ในห้องพยาบาลนะ แต่เหมือนจะไม่ใช่..ที่แขนของผมมันไม่มีสายน้ำเกลือ ซึ่งตามปกติมันสมควรต้องมีสิยังไงก็เถอะดูท่าผมจะต้องทักตาแก่นั่นก่อนแล้วกัน
"เอ่อ.. ลุง?"ผมพูดออกไปเสียงแหบแห้งและเบามากแต่ก็ควรได้ยินเพราะไม่ไกลมากเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนตาแก่นั่นจะไม่ได้ยินผม"ลุง!"ผมเลยต้องพูดเรียกเสียงดังเพิ่มขึ้นอีกนิด ถึงมันจะแสบๆคอนิดหน่อยก็เถอะ"อ๊ะ.. เจ้าตื่นแล้ว?"และผลก็คือ สำเร็จ ตาแก่นั้นมองมาที่ผมพร้อมกับคำถาม ผมก็มองตาแก่กลับ"เฮ้อ~ มีอะไรจะถามมั่งล่ะ?"ลุงแกพูดขึ้นเหมือนเดาใจผมออกเลย.. แต่ก็จริงแหละที่ผมมีคำถามเต็มหัวไปหมดเลย"ที่นี่ที่ไหนครับ?"คำถามสุดเบสิคและเป็นคำถามแรกเลยที่แว่บเข้ามาในหัวของผม"ที่นี่?""ที่นี่ก็ที่พักของข้าไง"ลุงหนอ.. ลุง ผมหมายถึงที่นี่คือที่ไหน อยู่แถวไหน ส่วนไหนของโลกไม่ได้ถามว่าที่นี่คือสถานที่ของใครนะลุง!ช่างเถอะ.. ผมถามคำถามที่สองเลยก็แล้วกัน"เอ่อ.. แล้วทำไมผมมาอยู่ที่นี่""ก็เจ้าตายแล้วน่ะสิ ยังไม่รู้ตัว?"อืม.. ผมตายแล้ว? งั้นตอนนี้ผมคงเป็นวิญญาณสิถึงจะถูก.. แต่ทำไมผมยังจับของอะไรได้ แล้วก็มีแขนขาครบถ้วนล่ะ?"ที่นี่คือโลกวิญญาณ เจ้าตายแล้วย่อมจับต้องอะไรได้หากข้าอนุญาตและที่นี่เป็นที่พักของข้า"ลุงแกหรี่ตาลงเล็กน้อยพร้อมกับจ้องมาที่ผม..เหมือนลุงแกจะอ่านใจผมได้ละ.. แต่ว่า.. ลุงดุจังเลยนะ..
"หึ.. เลิกถามมากได้แล้ว"เอ๊ะ.. ตะกี้ยังบอกให้ถามได้อยู่เลย แต่ไหงตอนนี้ไม่อยากให้ถามมากซะแล้วล่ะ?ตาแก่สงสัยจะเป็นพวกอารมณ์แปรปรวนหรือเปล่าเนี่ย..?"ครับ"ผมก็พงกหัวตอบกลับไปก่อนจะมองรอบๆ ซึ่งมันก็มีหน้าต่างอยู่ด้วยล่ะ!ผมเห็นแบบนั้นก็ขอไปดูสักหน่อยก็แล้วกันคิดแล้วผมก็ลงจากเตียงก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างข้างนอกเหมือนจะเป็นปุยเมฆล่ะ!เอ๊ะ.. แต่ทำไมมีเหมือนควัน ไอน้ำลอยไปทั่วเลยล่ะ?ถ้าเป็นไอน้ำปกติมันต้องโผล่มาแล้วก็ไม่รวมตัวกันเป็นก้อนสิแต่ที่ผมเห็นน่ะ มันลอยกันเป็นก้อนๆ เลยอ่อ.. สงสัยพวกนั้นคือวิญญาณสินะ?เพราะลุงแกบอกว่าที่นี่คือโลกวิญญาณนี่นะช่างเถอะ.. สงสัยที่นี่มีกฏที่ว่าดวงวิญญาณจะต้องมาพูดคุยกับตาแก่นี่?เอ๊ะ.. ตาแก่? ที่นี่คือที่พักของตาแก่?ไม่ใช่ว่าตาแก่นั่นคือพระเจ้าหรอกหรอ!?เอ๋...!! ผมหันหลังขวับไปมองก็เห็นชายแก่.. อ๊ะ.. พระเจ้ามองเขม็งมาที่ผมเหมือนจะกัดผมให้ตายเลยซะอย่างนั้น"อย่าซน มาเข้าธุระของเราดีกว่า"ชายกะ.. พระเจ้าเขาบอกผมว่าเรามีธุระกัน.. และร่างของผมก็ลอยเข้าหาพระเจ้าก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้.. และร่างผมที่ลอยเข้าหาน่ะไม่ใช่ผมขยับเองนะ! พระเจ้าเขาดึงผมไปหาต่างหาก!"ละ..ลุง"ชริ๊งง!! ผมเผลอพูดออกไปและสายตาของพระเจ้าก็หันขวับมามองผมพร้อมหรี่ตา..ดูเหมือนพระเจ้าจะไม่ชอบให้ผมเรียกแบบนั้นเท่าไหร่แหะ.."เอ่อ.. พระเจ้าคะ..ครับ?""ว่ามา""ธุระที่ว่าคืออะไรหรอครับ"ผมถามพระเจ้าไปแล้วว~! คนมากมายก่นด่า และศรัทธาพระเจ้าขนาดไหนไม่ต้องรู้กันหรอกแต่มีคนเคยตั้งคำถามกับพระเจ้าแต่พวกนั้นก็ถือว่าเป็นพวกนอกรีดและถูกพวกศรัทธามากๆ จัดการศพไม่สวยเลย! ถ้าผมถามข้างล่างผมคงไม่โดนแบบนั้นหรอกนะ!?"เฮ้อ.. อย่าว่างั้นว่างี้เลยนะ"ชะ.. พระเจ้าถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง และนั่นก็ทำให้ผมสะดุ้งเลยพร้อมกับเหงื่อกาฬไหลเต็มหลัง.. จริงๆผมไม่มีเหงื่อหรอกแต่มันรู้สึกแบบนั้นนี่!"ก่อนอื่นก็ดูนี่"พระเจ้าชี้ไปยังลูกแก้วข้างหน้าที่พระเจ้ามองตั้งแต่ที่ผมตื่นมาผมก็เลยเพ่งสายตามองไปยังลูกแก้วที่พระเจ้าเขาชี้ให้ผมมองและก็ผมกลับลิสต์รายชื่ออะไรสักอย่าง..ผมเลยต้องไล่อ่านไปเรื่อยๆ ก็พบกับคนที่ชื่อคล้ายผมล่ะ!ศิวนาถ กับ ศิรนาถ!ผมตะลึงงงเล็กน้อยพอเห็นรายชื่อนั้น เพราะมันมีเวลาถึงฆาตด้วย! และของคนที่ชื่อว่า ศิรนาถ นั้นคือวันที่ที่ผมถูกไล่ออกจากทีมพอดิบพอดีเลย! เวลาเดียวกันกับที่ผมถูกรถชนด้วย!"ก่อนอื่น.. อะแฮ่ม..!""คะ..ครับ!?"ผมสะดุ้งอีกครั้งเพราะเสียงกระแอ่มของพระเจ้าก่อนที่จะตั้งใจฟังพระเจ้าว่าจะพูดอะไรกันแน่.. ถึงแม้ผมจะเดาได้แล้วก็เถอะ.."ข้าต้องขอโทษด้วย เจ้าตายเพราะความผิดพลาดของข้า ซึ่งเป็นรอบแรกในหมื่นกว่าปีมานี้"ว่าแล้วเชียว.. เป็นอย่างที่คิดจริงๆ"แล้วด้วยการชดใช้นั้นข้าจะส่งเจ้าไปเกิดใหม่"คงจะเป็นต่างโลกแบบพวกนิยายล่ะสิ.."ด้วยการไปต่างโลก""แน่นอนว่าด้วยผลที่เจ้าได้ทำในโลกเดิมนั้น""ไม่เพียงพอที่เจ้าจะต้องไปที่โลกอื่นแต่ทว่า""ข้าจะให้งานที่เจ้าต้องทำที่โลกนั้นด้วยเช่นกัน"งานที่ว่านั่นก็คืออะไรกันนะ? ปราบจอมมารหรือเปล่านะ? ถ้าเป็นเรื่องนั้นผมไม่เอาด้วยหรอกนะ! ผมไม่ชอบต่อสู้!"และงานที่ว่าก็คือเจ้าต้องไปพัฒนาที่โลกนั้น""ที่โลกนั้นแค่มีความแข็งแกร่งก็เพียงพอที่จะปกครองไร้ซึ่งจริยธรรม""ดังนั้นเจ้าต้องไปที่โลกนั้นเพื่อสร้างกฏหมายที่เคร่งครัดและปรับปรุงมันให้เป็นโลกที่เจ้าเห็นแก่สมควร""หลังจากจบงานนี้เจ้าจะใช้ชีวิตอย่างไรก็ตามแต่เจ้า"อืมม.. ไม่ได้ปราบจอมมารอะไรสินะ.. แค่ไปพัฒนาประเทศมีความสงบสุขไม่ก่อสงครามกันไปมาสินะ..คงไม่ยากหรอก.. มั้งนะแต่ก็ยังดีกว่าต้องไปต่อสู้รบราฆ่าฟันล่ะนะ!"ผมตกลงแล้วกัน"ผมคิดได้แบบนั้นก็พูดตอบตกลงไป.. แต่เอ๊ะ.. แล้วพ่อกับแม่ผมที่โลกนี้ล่ะ!?"ดีมาก.. งั้นข้าจะส่งเจ้าไปเกิดใหม่เดี๋ยวนี้เลย""เดี๋ยวก่อนครับ!"ผมพูดขัดพระเจ้าก่อนที่ผมจะแสดงสีหน้าเศร้าออกมา เมื่อคิดถึงครอบครัวของผมเอง"..."และดูเหมือนการที่โดนขัดนั้นจะทำให้พระเจ้าไม่พอใจด้วยเนี่ยสิ.. แต่ยังไงผมก็ต้องการคำยืนยันเรื่องครอบครัวนะ!"ว่ามา?"พระเจ้าพูดเสียงดุคล้ายกับคนที่กำลังเร่งรีบเพราะมีงานมากมาย ซึ่งผมก็เข้าใจแหละ"ครอบครัวของผม.. ช่วยดูแลให้พวกเขาดีขึ้นได้ไหมครับ?""เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ข้าจะทำให้ครอบครัวของเจ้ามีชีวิตที่ดีขึ้นกว่าเดิมไปอีก"พระเจ้าพอได้ยินคำถามผมก็สีหน้าอ่อนลงอย่างชัดเจนเลยแหละ.. แล้วก็ยังพูดด้วยเสียงอ่อนอีก.."ขอบคุณครับ พระเจ้า!""อืม.. งั้นข้าส่งเจ้าไปโลกนั้นเลยก็แล้วกัน""เรื่องร่างกาย พรสวรรค์และเพศอะไรนั้นข้าไม่สามารถกำหนดได้หรอกนะ""แต่ข้าจะช่วยส่งเจ้าไปยังครอบครัวขุนนางก็แล้วกัน.."อื้มม.. เกิดเป็นขุนนางหรอ..? ก็ดีเหมือนกันนะแต่.. เอ๊ะ.. งั้นถ้าเราเกิดเป็นผู้หญิงขึ้นมาล่ะ!?"อ่อ.. แล้วก็ข้าไม่ใช่พระเจ้านะ..! ข้าคือผู้ดูแลหมายเลข 0 !"ฟรุ๊บบ!! ผมกำลังฟังพระเจ้าจนหมดคำพูดสุดพร้อมกับความคิดภายในหัว ภาพทั้งหมดนั้นก็ตัดเป็นสีดำสนิท!

ถ้าชอบฝากรีวิวหน่อยนะครับ