ณ เมืองชิลลา จวนแม่ทัพซอมูยอง
เวลาผ่านไปหลายชั่วยามแล้ว แต่ไม่มีวี่แววว่าคุณหนูเล็กของจวนแม่ทัพซอ จะฟื้นขึ้นมาเลยสักนิด ทำให้เถ้าแก่เนี๊ยฮง ท่านยายของนาง ซึ่งเป็เ้าของโรงน้ำชาชื่อดังแห่งเมืองชิลลา เป็กังวลใจมาก เกรงว่าหลานสาวคนเดียวของตนจะเป็อะไรไป ใจของนางร้อนลุ่ม ไม่คิดว่าแค่ตนเดินออกไปในโรงครัวแค่ประเดี๋ยว จะเกิดเื่ใหญ่ขึ้นขนาดนี้
"พวกเ้าดูแลหลานข้าเยี่ยงไร ทำไมนางถึงตกลงไปในน้ำได้!!!" เถ้าแก่เนี๊ยฮงตวาดเสียงดังลั่น ทำให้เหล่าบรรรดา ข้ารับใช้ภายในจวนสะดุ้งโหยง พร้อมด้วยอาการตัวสั่นระริกด้วยความกลัว
แม้ว่าเถ้าแก่เนี๊ยฮง จะไม่ใช่เ้านายในจวนแม่ทัพนี้ แต่ก็เป็ถึงท่านยายของคุณหนูเล็กแห่งจวนแม่ทัพ
"เถ้าแก่เนี๊ยฮง โปรดอภัยให้บ่าวด้วย เป็บ่าวที่สะเพร่าเอง บ่าวละเลยหน้าที่จนทำให้คุณหนูเล็กตกลงไปในสระน้ำ " สาวรับใช้คนสนิท เข้าไปร้องไห้คร่ำครวญแล้วกอดเข่าเถ้าแก่เนี๊ย เอาไว้เพื่อ ขอความเมตตาที่ตนละเลยหน้าที่ จนทำให้คุณหนูเล็กตกลงไปในสระน้ำได้
"ท่านแม่ ท่านจงใจเย็นก่อน ฮายอนของเราไม่มีทางเป็อะไรแน่ ข้าตามหมอฝีมือดีมารักษานางแล้ว จงมั่นใจเถิดว่าฮายอนของเราต้องฟื้นขึ้นมาแน่นอน " แม่ทัพซอพูดปลอบใจ มารดาของภรรยา แต่ในใจของตนเองนั่นก็ว้าวุ่นและกังวลใจเป็อย่างมากและกลัวเช่นกันว่าลูกสาวของตนจะไม่ฟื้นขึ้นมา
“ท่านแม่ทัพเ้าค่ะ คุ... คุณหนูฟื้นแล้วเ้าค่ะ” ชินบีพูดด้วยความเหนื่อยหอบ เนื่องจากวิ่งมาไกลกว่าจะถึงเรือนใหญ่
“อะไรนะ!” จะเป็ไปได้ยังไงกัน ท่านแม่ทัพซอรีบเข้าไปหาบุตรีของตนในทันที
“ฮายอน ลูกพ่อ” ท่านแม่ทัพซอเข้ามาในห้องของจองอิม เห็นบุตรีของเขานั่งอยู่บนเตียงนอนมองตาเขาปริบ ๆ ก็ดีใจไม่น้อย
นางไม่ได้เป็อะไรแล้ว
แม้จะยังคงสงสัยที่บุตรีของเขาฟื้นขึ้นมาได้ ทั้ง ๆ ที่นางจมน้ำไปนานขนาดนั้น แต่ตอนนี้นางกลับฟื้นขึ้นมาได้ราวปาฏิหาริย์ ช่างน่าอัศจรรย์ใจจริง ๆ
์ทรงเมตตา ที่ทำให้ฮายอนฟื้นคืนมาอีกครั้ง
“ฮายอนของข้า ในที่สุดเ้าก็ฟื้นแล้ว ฟื้นแล้ว...” เถ้าแก่เนี๊ยฮงน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด นางกอดฮายอนไว้แน่นไม่ยอมปล่อยมือ
“ไปตามท่านหมอกงมาเดี๋ยวนี้” เมื่อเห็นว่าบุตรีของตนฟื้นขึ้นมาจริง ๆ จึงสั่งให้สาวใช้ไปเรียกหมอมาตรวจอาการของบุตรีทันที
‘นี่คงเป็ท่านพ่อ และท่านยายของร่างนี้สินะ’ จองอิมแอบคิดในใจ เฝ้ามองดูใบหน้าที่เหี่ยวย่น แววตาฉายความเป็ห่วงนาง ของทั้งสองคน
นางค่อยๆ สังเกตเหล่าฮูหยินที่อยู่ในห้อง เหมือนว่าพวกนางทั้งหลายล้วนเ็า ไม่เป็มิตร จนน่ากลัว ต่างจากคนอื่นอยู่บ้าง ทว่ากลับอธิบายออกมาไม่ถูกว่าคืออะไร ผิดกับบุรุษที่ยืนอยู่ข้างนางทั้งสองและหนึ่งสตรีที่มีท่วงท่าดูอ่อนโยน เป็มิตร
นางไม่รู้ว่าตนนั้นอยู่ที่ไหน ยังอยู่ในโลกที่นางเคยมีชีวิตอยู่ก่อนหรือไม่...
“ท่านหมอกงมาแล้วเ้าค่ะ” แฮซูนั้นเองที่เดินเข้ามาพร้อมกับท่านหมอกง
“ช่วยตรวจดูลูกของข้าทีนะท่านหมอ” ท่านแม่ทัพบอกแก่ท่านหมอ ก่อนที่เขาจะหลบให้ท่านหมอเข้าไปตรวจลูกสาวของเขา
ท่านหมอกงเมื่อตรวจดูอาการ ฮายอนเสร็จแล้ว พบว่าไม่เป็อันใดมาก จึงได้ลากลับ เพื่อไปตรวจคนไข้รายอื่นต่อ
“ดื่มยาให้หมดจะได้ดีขึ้น เ้าเพิ่งจมน้ำมา วันนี้ไม่ต้องแอบออกไปเที่ยวเล่นด้านนอกอีกล่ะ” เถ้าแก่เนี๊ยฮง กล่าวด้วยความห่วงใย
“คือว่าขะ ข้าจำอะไรไม่ได้เลยเ้าค่ะ”
“โธ่ ลูกพ่อ ไม่เป็ไร เ้าค่อย ๆ นึก เ้าฟื้นขึ้นมาแบบนี้ พ่อก็ดีใจแล้ว” แม่ทัพซอเข้าไปโอบกอดลูกตัวเองไว้แน่น ดีใจที่นางฟื้นขึ้นมา แค่เพียงนางฟื้น แค่นี้เขาก็ดีใจมากแล้วจริง ๆ
“เ้าค่ะ...” จองอิมพยักหน้า กอดตอบแม่ทัพซอ ความรู้สึกอบอุ่นแล่นเข้ามาในอก ความรู้สึกที่นางไม่เคยได้รับมานาน อ้อมกอดของผู้เป็บิดา
“เอ๊ะ! แต่ว่าฮายอน ยายว่าเ้าแปลกๆ นะ?” เถ้าแก่เนี๊ยฮง ถามด้วยความสงสัย มึนงง
“แปลกอย่างไรหรือ ท่านแม่” แม่ทัพซอถามกลับด้วยน้ำเสียงสงสัย
“ก็ฮายอน... คุยเหมือนคนปกติเลยน่ะสิ!” เถ้าแก่เนี๊ยฮง ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ติดจะตื่นเต้นและคาดหวัง
“อ่า จริงสินะ ใช่จริงๆด้วย” ซอชอลซู พี่ชายคนเดียวของนางพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“เป็ไปได้เช่นไร เกิดสิ่งใดขึ้นกัน” เถ้าแก่เนี๊ยฮงพึมพำ
“เอ่อ.... ข้าไม่ทราบเหมือนกันเ้าค่ะ จริงสินะ อาจจะเป็เพราะว่าข้าตกลงไปในน้ำ จนเกือบสิ้นลมหายใจก็เป็ได้ จึงทำให้ข้าสติกลับคืนมา” ฮายอนตอบกลับทุกคนพร้อมรอยยิ้มหวานทันที
“นี้แสดงว่าเ้า หะ…หายแล้ว! และจำทุกอย่างได้อย่างนั้นรึ! แล้ว…แล้วเ้าจำอะไรได้บ้าง?” ชอลซูถามด้วยน้ำเสียงที่ติดจะตื่นเต้น
“ค่ะ! หายแล้ว แต่ความจำตอนข้าสติไม่ดีข้าจำได้ไม่หมดมันขาดๆ หายๆ” ชอลซูและคนอื่นๆ รู้สึกอยากจะะโแล้วร้องะโดังๆ เมื่อได้ยินคำตอบของฮายอน
“ดี ดีจริงๆ ์ทรงเมตตา” แม้จะยังคงสงสัยที่บุตรีของเขาหายจากอาการสติฟั่นเฟือนได้ แต่จะมีประโยชน์อันใดที่จะหาคำตอบกันเล่า ขอแค่นางฟื้นขึ้นมาเขาก็พอใจแล้ว
“งั้นเ้าพักผ่อนเถอะ เพิ่งจะฟื้นขึ้นมา เดี๋ยวจะป่วยหนักเอาได้” ทุกคนในห้อง จึงได้เดินออกจากห้องของนาง แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน นางจึงได้พักผ่อนเสียที
สำหรับตระกลูซอนั้น นี่ถือเป็เื่ดีอย่างหาที่เปรียบไม่ได้เลย ทุกคนในจวน ล้วนดีใจเป็อย่างมาก เมื่อทราบว่าคุณหนูฮายอน ฟื้นแล้วและแถมยังหายจากอาการสติฟั่นเฟือนอีกด้วย ยกเว้นก็แต่เหล่าบรรดาฮูหยินของท่านแม่ทัพและบุตรตรีคนอื่นเท่านั้นที่ไม่รู้สึกยินดีกับเหตุการณ์ในครั้งนี้
“เฮ้อออออ จำเป็แล้วสินะ จองอิมเ้าคงต้องอยู่ในร่างนี้ั้แ่นี้ต่อไปหรืออาจจะตลอดชีวิตเลยก็เป็ได้” โชคชะตานำพานางมาที่นี่แล้ว นางก็คงแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้วล่ะ
854K
