มณีดินต้องเข้าไปสืบคดีค้ายาเสพติดในโรงงานแห่งหนึ่ง เธอเลยปลอมตัวเป็ธารา สาวโรงงาน
“เฮ้ย ธารา! วันนี้พาฉันกลับบ้านหน่อยนะ” ต้นหอม เพื่อนสาวโรงงานกล่าว
“ทำไมไม่กลับเองล่ะ ต้นหอม หอพักก็อยู่แค่นี้เอง” ธาราเข้าใจว่าจะกลับที่พักเฉยๆ
“วันนี้ฉันจะกลับบ้านที่ชานเมือง และให้เธอไปค้างที่บ้านฉันไง” ต้นหอมบอกแผน
“แล้วทำไมต้องทำอย่างนั้นด้วยล่ะ แถมฉันต้องไปค้างบ้านเธออีก มันเปลืองตังค์รู้มั้ย เงินเดือนยิ่งไม่พออยู่” ธารากล่าวเพราะตอนนี้เธออยู่ในสภาพสาวโรงงาน
“เอาน่า ฉันบอกให้ก็ได้ ฉันแอบชอบผู้ชายคนหนึ่ง เขาหน้าตาดีมากอย่างกับดาราแหนะ ฉันเห็นเขานั่งรถไฟฟ้าไปชานเมืองบ่อยๆ วันนี้ฉันก็เลยอยากเจอเขาอีก” ต้นหอมกล่าว
“เธอทุ่มเทเกินไปหรือเปล่า ถ้าผิดหวังขึ้นมาล่ะ” ธารากล่าว
“ฉันก็ไม่ได้จะให้เขามาเป็แฟนฉัน ฉันก็แค่แอบปลื้ม และอยากเก็บภาพเขาไว้ ฉันเห็นเธอมีมือถือที่ทันสมัยและถ่ายภาพได้คมชัด เลยอยากให้เธอถ่ายรูปให้ก็เท่านั้นเอง” ต้นหอมกล่าว
“เฮ้ย แล้วเขาจะยอมให้ถ่ายรูปงั้นหรอ” ธารากล่าว
“ก็แอบถ่ายไงเพื่อน” ต้นหอมยังไม่ยอมแพ้
เพราะต้นหอมคะยั้นคะยอธารา ทำให้ธารายอมใจอ่อน ยอมนั่งรถไฟฟ้าไปกับต้นหอม ต้นหอมลากธาราจนกระทั่งเจอเป้าหมาย
ผู้ชายที่ต้นหอมแอบปลื้มมีใบหน้าหล่อเหลามาก สูงยาวเข่าดี แต่เขาดูเ็า ไม่ยิ้มแย้ม และท่าทางเขาน่าจะเป็พวกสายลับหรือพวกนักฆ่าเสียมากกว่า
ในใจธาราคิดว่า “ทำไมต้นหอมถึงชอบผู้ชายที่มีรังสีอำมหิตมากขนาดนี้ได้นะ”
ต้นหอมรีบกระซิบเพื่อนทันที “เอ้า ธารา รีบแอบถ่ายสิ เดี๋ยวเขาก็ลงหรอก”
ธาราเลยจำต้องแอบถ่ายรูปชายคนนั้นให้เพื่อน และโชว์รูปให้เพื่อนดู แต่แล้วต้นหอมดีใจจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่ ต้นหอมเลยเผลอกรี๊ด ทำให้ผู้โดยสารทุกคนมองมาเป็ตาเดียว
ผู้ชายคนนั้นก็มองมาที่ธารา
ธาราหันไปมองเพื่อนหวังจะชวนเพื่อนลงจากรถไฟฟ้า แต่แล้วเธอกลับมองไม่เห็นเพื่อนเสียแล้ว กลายเป็ว่าทุกคนเข้าใจว่าธาราเป็คนกรี๊ด
ธาราเห็นต้นหอมวิ่งหนีไปไกลเสียแล้ว ในใจคิดว่า “เพื่อนบ้า ทิ้งกันเสียได้ แล้วจะทำยังไงล่ะที่นี้”
อยู่ดีๆ ชายคนนั้นก็มาฉุดธาราลงจากรถไฟฟ้า เข้าไปในสถานีแห่งหนึ่ง ซึ่งมันยังไม่ถึงจุดหมายที่เธอจะลงเลย
“ปล่อยนะคะ นี่คุณจะทำอะไรน่ะ” ธาราพยายามยื้อและสะบัดให้หลุดจากการเกาะกุม แต่มือเขาก็ยิ่งกว่ามือตุ๊กแกเสียอีก
ชายคนนั้นยังคงดึงมือธาราไปหลบที่หลืบ เป็บริเวณที่ไม่มีผู้คนพลุกพล่าน
“คุณจะทำอะไรไม่ทราบ อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วยจริงๆ ด้วย” ธารากล่าว
“คุณแอบถ่ายรูปผม อย่านึกว่าผมไม่รู้ ลบรูปออกเดี๋ยวนี้” ชายคนนั้นกล่าว
“คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้ถ่ายรูปคุณเสียหน่อย” ธารายังไม่ยอมรับ
ชายคนนั้นพยายามแย่งมือถือ แต่ธาราเริ่มโมโห ก็เลยเผลอต่อสู้กับชายคนนั้น แต่ชั้นเชิงของชายคนนั้นเหนือกว่ามาก ทำให้เขาสามารถล็อคตัวธาราสำเร็จ และกระทำในสิ่งที่ธาราไม่คาดคิดมาก่อน เขาดึงหน้าธาราและประกบจูบทันที เขาจูบนานมากจนธารารู้สึกเคลิ้มกับรสจูบของเขา ทำให้ชายคนนั้นสามารถล้วงมือถือจากกระเป๋าธาราสำเร็จและสามารถลบรูปของเขาออกจนหมด และสักพักเขาก็ยอมถอนจูบและปล่อยตัวธารา
พอธาราเริ่มได้สติ เธอรีบตบหน้าเขาทันที “คุณกล้ารังแกผู้หญิงได้ยังไงน่ะ”
ชายคนนั้นยิ้มและกล่าวว่า “คุณเสียจูบแรกให้ผมแล้ว มณีดิน ยังไงผมก็ต้องแย่งคุณมาจากอินทรเพชรให้ได้”
“นายรู้จักฉัน นายเป็ใครกันแน่” มณีดินในคราบธารางง
“จำหน้าสามีในอนาคตของคุณให้ได้ก็แล้วกัน มณีดิน ผมไปล่ะ” ชายลึกลับไม่ยอมบอก
มณีดินในคราบของธารางงมาก เพราะไม่รู้จักว่าชายคนนั้นเป็ใคร แถมเขาได้ลบรูปเขาออกแล้วเรียบร้อย ฝีมือศิลปะการต่อสู้เขาเหนือชั้นมากจริงๆ
สักพัก เพื่อนตัวดีของธาราก็วิ่งมา “เป็ยังไงบ้างธารา ชายคนนั้นทำอะไรเธอมั้ย”
“ต้นหอม! เธอเลิกยุ่งกับผู้ชายคนนั้นเถอะ ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาเป็ใคร แต่เขาเป็คนที่อันตรายมาก อย่ายุ่งเกี่ยวกับเขาเลยนะ ฉันขอร้อง” ธาราเป็ห่วงต้นหอม
“อื้อ ก็ได้ ว่าแต่เธอส่งรูปเขามาให้ฉันหน่อยสิ ฉันอยากเห็นหน้าเขาเป็ครั้งสุดท้ายน่ะ” ต้นหอมยังอาลัย
“ชายคนนั้นลบรูปไปแล้วล่ะ เขาไม่้าให้ใครรู้จักเขาทั้งนั้น นี่ฉันก็เกือบโดนชายคนนั้นทำร้ายแล้วนะ” ธารารีบขู่
“แล้วปากเธอไปโดนอะไรมา ทำไมเจ่อแบบนั้น หรือว่าเขาจูบเธอด้วยล่ะ” ต้นหอมสงสัย
“บ้าหรอ เขาผลักฉันล้ม ปากเลยไปกระแทกกับพื้นน่ะ” ธารารีบแต่งเื่
“เออๆ ฉันไม่ยุ่งกับเขาก็ได้ เขาน่ากลัวจริงๆ นั่นแหละ กล้าทำร้ายผู้หญิงด้วย งั้นพวกเรากลับบ้านกันเถอะ” ต้นหอมกล่าว
**********************************************
ธาราเลยได้ไปนอนที่บ้านของต้นหอมที่ชานเมือง แต่เธอก็ยังสงสัยว่าชายคนนั้นเป็ใคร หรือว่าจะเป็ศัตรูของอินทรเพชรกันแน่ ในคืนนั้นธารานอนไม่หลับเพราะเธอหลับตาทีไรก็นึกถึงจูบแรกของเธอทุกที
วันถัดมาต้นหอมกับธาราต้องตื่นั้แ่ตีสี่เพื่อรีบเดินทางมาทำงานที่โรงงาน ตลอดทางที่ธารานั่งรถไฟฟ้า ธาราก็บ่นตลอดทาง
“โอ๊ย ไม่เอาอีกแล้วนะต้นหอม ฉันนอนไม่พอเลยเนี่ย จะมีแรงทำงานได้ยังไง” ธาราบ่น
“อื้อ ฉันขอโทษ ต่อไปจะลดสเป๊กผู้ชายลงก็แล้วกันนะ” ต้นหอมกล่าว
“ห๊า นี่ยังไม่เข็ด จะมีคนต่อไปอีกหรือนี่” ธาราใ
“อย่าทำลายฝันของเพื่อนสิ บางครั้งก็ต้องมีผู้ชายมาเพิ่มชีวิตชีวาให้กับตัวเองบ้าง” ต้นหอมกล่าว
“โอ๊ย ขอร้องล่ะ เธอลองเปิดใจให้ผู้ชายใกล้ตัวบ้างก็ดีนะ จะได้ไม่ต้องเดินทางไกลแบบนี้” ธารารีบแนะนำเพื่อน
“ก็ผู้ชายในโรงงานไม่มีใครหล่อแบบนี้นี่” ต้นหอมกล่าว
“อะ อะ แล้วแต่เธอก็แล้วกัน ขอให้เจอผู้ชายในฝันเร็วๆ ก็แล้วกัน” ธารากล่าว
ทั้งคู่เข้าไปในโรงงานเพื่อทำงาน แต่พอถึงกลางวัน ธาราเริ่มแอบเห็นความผิดปกติของผู้ชายคู่หนึ่ง เธอเลยติดตามผู้ชายที่ทำตัวลับๆ ล่อๆ และก็เป็ไปตามคาด พวกเขาแอบส่งยาให้กันจริงๆ ด้วย ธาราแอบถ่ายรูปแล้วรีบส่งให้อินทรเพชรทันที
ธารารีบหลบไปที่หลังห้องน้ำแล้วรีบติดต่ออินทรเพชร
“พวกเขาแอบส่งยาให้กันงั้นหรอมณีดิน” อินทรเพชรกล่าว
“ใช่แล้วล่ะ คนส่งยาชื่อ เบิ้ม เป็นักเลงประจำโรงงานที่นี่ด้วย” มณีดินรายงาน
“อื้อ เข้าใจแล้ว ถ้ามีอะไรคืบหน้าหรือ้าความช่วยเหลือก็รีบบอกนะ” อินทรเพชรกล่าว
“เอ้อ นายมีศัตรูที่ไหนหรือเปล่าน่ะ” มณีดินถาม
“ฉันอัธยาศัยดีจะตาย แถมน่าคบด้วย ไม่มีหรอก” อินทรเพชรกล่าว
“ดีจริงจริ๊ง แต่ยังไงฉันก็จะไม่ยอมยกน้องสาวให้นายหรอกจะบอกให้ และฉันก็บอกทางบ้านแล้วว่านายเป็แฟนฉัน ดังนั้นนายตัดใจจากน้องสาวฉันเถอะ” มณีดินหวงน้องสาวมาก
“ทำไมเธอไม่เห็นแก่เพื่อนบ้าง เธอก็รู้ว่าฉันแอบชอบฟ้าใสมานานแล้วน่ะ” อินทรเพชรกล่าว
“ก็ความอัธยาศัยดีของนาย มันทำให้ผู้หญิงติดพันนายเยอะแยะไปหมด แล้วใครจะกล้ายกน้องสาวให้ล่ะ” มณีดินกล่าว
“เธอรีบไปทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวมีคนสงสัยหรอก” อินทรเพชรไม่อยากพูดด้วยแล้ว
“อื้อ แล้วอย่าแอบไปยุ่งกับน้องสาวฉันล่ะ” มณีดินยังคงกีดกัน
“อื้อ รู้แล้ว ยัยพี่จอมขี้หวง” อินทรเพชรกล่าว
107
![หมื่นอสูรก้มกราบ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1620879063_83193514.webp)
