re zombie world โลกซอมบี้อีกครั้ง

ตอนที่47 มังกรจากฟากฟ้า

ใบไม้รอยสักสองใบได้เติบโตขึ้นมาจนเต็มที่แล้วใบหนึ่งเป็นความสามารถ [ปีกแห่งความตาย B] ส่วนอีกใบหนึ่งเป็นความสามารถ[ร่างไททัน B] ทั้งสองความสามารถคือสิ่งที่ได้จากการกินซอมบี้ปีกและซอมบี้ไททันซึ่งเป็นความสามารถประเภทกลายร่าง

ถึงแบบนั้นมันก็เป็นระดับ B ต่างจากความสามารถที่ได้จากซอมบี้สติปัญญาที่เป็นความสามารถแค่ระดับ F

แต่มันก็ไม่แปลกเพราะความสามารถของซอมบี้สติปัญญานั้นเป็นประเภทจิตใจ ที่มีความน่ากลัวและอันตรายกว่ามากเพราะการควบคุมและโจมตีจิตวิญญาณนั้นมันคือสิ่งที่เหนือกว่าร่างกายมากนัก

นอกจากสองใบไม้รอยสักที่เสร็จสมบูรณ์แล้วมันกับมีอีกหนึ่งใบที่ยังก่อตัวไม่เสร็จนั้นก็คือใบไม้รอยสักของซอมบี้เงาเนื่องจากว่าจำนวนของซอมบี้เงามันน้อยเกินไป

แต่ใบไม้รอยสักมันไม่ใช่ทั้งหมดที่ได้ในครั้งนี้เพราะสิ่งที่ได้คือพลังงานที่อาจจะมากกว่าการกินแก่นพลังงานทั้ง 6ชิ้นไปตอนที่เร่งการเจริญเติบโตของต้นคริสตัลวิวัฒนาการซะอีก

พลังงานที่อยู่ภายในที่แม้แต่เซลล์ของเขาก็ดูดซับไม่ทันมันเริ่มที่จะปะทุขึ้นมาเรื่อย ๆ

คำราม!

ไนเรลร้องคำรามออกมาด้วยความอัดอั้นของพลังมันเหมือนจะไปขยายทุกส่วน ทุกอารมณ์รวมถึงความบ้าคลั่งด้วย

ตอนนี้จิ้งจกหางหอกหายจากอาการปวดหัวที่ถูกโจมตีจากซอมบี้สติปัญญาแล้วมันมองไปที่ไนเรลที่ร้องคำรามอยู่

จิ้งจกหางหอกคิดว่านี่คือการท้าทายมันโดยตรงจึงใช้หอกกระดูกของมันโจมตีไปที่ไนเรลในทันที หมายจะใช้โอกาสนี้ในการฆ่าไนเรลเพราะผิวหนังบางส่วนของไนเรลหลุดออกมาเลยให้เห็นเนื้อสีแดงฉานดังโลหิต

ฉึบ!

หอกกระดูกปักเข้าไปที่บาดแผลเหล่านั้นในทันที

“อ๊าก!!!”

ไนเรลร้องออกมาด้วยความโกรธที่ถูกลอบโจมตีจากข้างหลังความบ้าคลั่งที่อยู่ในดวงตาของเขาเพิ่มมากขึ้นราวกับจะก่อตัวเป็นวัตถุขึ้นมาในทันทีเลือดที่ไหลออกมามันไม่ได้ลดความบ้าคลั่งของเขาลงเลยแต่มันกับเพิ่มขึ้นไปอีก

ไนเรลหันมามองจิ้งจกหางหอกกลายพันธุ์ด้วยดวงตาที่ดุร้ายจิ้งจกหางหอกที่เห็นแบบนั้น เซลล์ทั้งหมดในร่างกายของมันก็ร้องเตือนซึ่งอันตรายและสัญชาตญาณมันบอกให้หนีไปไม่งั้นตายแน่

จิ้งจกหางหอกวิ่งหนีทันที มันเคยมีบทเรียนจากตอนสู้ที่น้ำตกแล้วที่คู่ของมันไม่ยอมเชื่อสัญชาตญาณจนนำไปสู่ความตาย

ถึงแม้มันต้องการจะแก้แค้นแต่ถ้าตายก็ไม่ต้องพูดถึงการแก้แค้นอีกเลย มันคิดว่าต้องให้ตัวเองแข็งแกร่งกว่านี้ก่อนเมื่อถึงตอนนี้มันจะกลับมาแก้แค้น

แต่มันหารู้ไม่ว่าโอกาสนั้นมันได้หายไปตั้งแต่ที่มันยิงหอกกระดูกใส่ไนเรลแล้ว

ไนเรลใช้ขาหน้าทั้งสองข้างดึงหอกกระดูกที่แทงอยู่ตามบาดแผลออกเลือดที่ไหลออกมาตามบาดแผลเยอะมากขึ้นจนดูน่ากลัวแต่เขาไม่ได้สนใจกลับมองไปที่จิ้งจกหางหอกที่วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

ในตอนนั้นเองที่แผ่นหลังของเขาค่อย ๆ มีกล้ามเนื้อและกระดูกงอกออกมาจนผ่านไปไม่กี่วินาที ปีกที่ใหญ่กว่า 200 เมตรทั้งสองข้างก็งอกออกมามันเหมือนดังปีกของมังกร รวมทั้งสองข้างปกคลุมพื้นที่กว่า 500 เมตร

นี่คือการใช้สองความสามารถกลายร่าง[กิ้งก่ายักษ์ B] และ [ปีกแห่งความตาย B] พร้อมกันครั้งแรกของเขา ไม่สิต้องของโลกใบนี้เพราะไม่เคยมีใครคอบครองความสามารถมากกว่าหนึ่งมาก่อนเหมือนกับไหนเรล

เพียงแค่การกระพือปีก 1ครั้งก็สร้างลมพายุหมุวนพัดซอมบี้ธรรมดาจนพวกมันปลิวไปคนละทิศคนละทางแรงลมพายุก็ยังสั่งไปถึงผู้คนที่อยู่บนกำแพงจนผู้คนต้องหาที่หลบกันในทันที

พวกเขาพยายามลืมตามองไปที่ใจกลางของพายุซึ่งมีมักกรที่กำลังกลางปีกบิน ทุกคนได้แต่อ้าปากค้างไปอีกจนพวกเขาเริ่มเชื่อแล้วว่าไหนเรลต้องเป็นคนที่มีสายเลือดมังกรแน่นอน

“มังกร!!!”

“พระเจ้ามังกร นี่ นี่มันคือมังกรจริง ๆ”

“บุตรแห่งมังกร....”

ไนเรลลอยขึ้นจากพื้นดินอย่างช้า ๆ เพียงแค่การกระพือปีกครั้งเดียวและการกระพือปีกครั้งที่สองตัวของเขาก็หายไปจากจุดเดิมไปโผล่อยู่บนหัวของจิ้งจกหางหอกในทันที

คำราม!!!

เขาทิ้งตัวลงเหยียบไปที่จิ้งจกหางหอกซึ่งทำให้มันร้องคำรามออกมาด้วยความหวาดกลัว

มันไม่เข้าใจว่าทำไมไนเรลที่เป็นแค่ขั้น 3ถึงได้มีพลังมากขนาดนี้ มันไม่ยอมรับที่สิ่งมีชีวิตที่มีระดับกว่ามันถึงกล้าทำกับมันแบบนี้เยียบมันไว้แทบเท้า มันพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิตเพื่อที่จะหลุดออกมาให้ได้

ไนเรลมองไปที่มันด้วยดวงตาที่แดงก่ำตอนนี้สติของเขาแทบจะหลงเหลืออยู่สิ่งเดียวนั้นก็คือ ฆ่าเจ้าจิ้งจกนี้ซะ

ทันใดนั้นตัวของเขาก็ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น จาก200 เมตร ไป 300 เมตร ไป 400 เมตร จนกระทั่งมันหยุดลงที่ 600 เมตร

แรงที่กดไปที่ร่างของจิ้งจกหากหอกก็มากกว่าเดิมตอนนี้นี่คือร่างที่ใช้ความสามารถ [กิ้งก่ายักษ์ B] [ปีกแห่งความตายB] [ร่างไททัน B] [พละกำลัง 50 เท่า B]4 ความสามารถระดับ B หลอมรวมกันมันทำให้เขามีความสามารถต่อสู้ข้ามขึ้นไปได้ไกลมากซึ่งเข้าไม่ได้ต่างจากมังกรยักษ์ที่แท้จริงในตำนานเลย

พลังที่เออล้นออกมามันเหมือนกับว่าเขาสามารถพิชิตได้ทั้งท้องฟ้าและผืนดิน

คำราม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ไนเรลกลางปีกที่กลางกว่า 1กิโลเมตรและบินขึ้นสู่ท้องฟ้าในทันทีเพียงแค่กระพือปีกไม่กี่ครั้งทั้งตัวเขาและจิ้งจกหางหอกที่ถูกกรงเล็บของเขาจับขึ้นมาด้วยมันร้องออกมาด้วยความกลัว

จากความสูงกว่า 3กิโลเมตรถ้ามันตงลงไปจะต้องตายอย่างแน่นอน และแล้วสิ่งที่มันกลัวก็เกิดขึ้นไนเรลปล่อยตัวมันลงไปในทันจิ้งจกหางหอกร่วงหล่นจากท้องฟ้าแต่มันยังไม่หมดแค่นั้นเพราะไนเรลได้ทิ้งตัวดิ่งตามมันลงมาจากนั้นก็จับไปที่หัวของมันให้หม่งโลก

ด้วยน้ำหนักตัวของไนเรลที่หนักมากกว่า 3000ตันที่ดิ่งลงมาพร้อมกับจิ้งจกหางหอกกลายพันธุ์ แรกปะทะมันไม่ได้ต่ำกว่าอุกกาบาตที่หล่นลงจากท้องฟ้าเลย

ผู้คนที่อยู่ทั้งในและนอกกำแพงจากมองขึ้นไปบนต้องฟ้าด้วยความหวาดกลัวถ้าเจ้าสิ่งนั้นตกลงมาที่พวกเขาละก็คงจะไม่เหลือแม้แต่กระดูกไว้ดูต่างหน้าแน่นอน

ทุกคนได้แต่หมอบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว

บูม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหวและแรงสั่นสะเทือนที่ส่งมาตามพื้นดินอากาศพัดเขาทั้งพื้นดินและต้นไม้ปลิวกระจายออกเป็นวงกว้างในทันทีมันรุนแรงมากแม้แต่กำแพงเหล็กสูงกว่า 5เมตรก็ยังแทบจะไม่สามารถต้านได้

กำแพงสั่นสะเทือนและเริ่มล้มลงในทันที

“หนีเร็ว ถอยออกไปจากตรงนี้”

“ระวังกำแพง หลบเร็ว”

“นี่คือภัยพิบัติ เทพเจ้ามังกรลงโทษพวกเราเทพเจ้าลงโทษพวกเรา”

“ฮือ ๆ งือ ๆ แม่จ๋า แม่หนูกลัว”

แรงสั่นสะเทือนนั้นกระทบต่อทุกสิ่งที่อยู่ในระยะ100 กิโลเมตรทุกคนสามารถรู้สึกได้ถึงมัน

ตัวอาคารที่สั่นสะเทือน ถึงแม้พวกมันจะไม่ถล่มลงมาแต่ก็เกิดรอยแตกราวจำนวนมาก

ผู้คนวิ่งหนีตายกันในทันทีไม่ว่าจะเด็กและผู้ใหญ่ คนแก่ที่ได้แต่สวดอ้อนวอนต่อทุกสิ่งที่พวกเขาเชื่อแต่แล้วหลังจากแรงสั่นสะเทือนนั้นทุกอย่างก็เงียบสงบลงในทันที

เอวาและผู้พิทักษ์สมาพันธ์รวมทั้งนักล่าทุกคนพวกเขาไม่มีใครที่ได้รับบาดเจ็บมากนัก ต่างก็พากันลุกขึ้นมาทุกคนต่างนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นมันน่าเหลือเชื่อเกินไปจนแม้แต่พวกเขาก็คิดว่านี่คือความฝัน

แต่ดูเหมือนพวกเขาจะนึกถึงบางอย่างได้

“ไนเรล!”

“ท่านประธาน”

ทุกคนนึกขึ้นได้ว่าไนเรลเป็นอย่างไรบ้างแล้วทุกคนรีบพากันวิ่งออกไปตรงจุดที่ไนเรลร่วงหล่นลงมา

เอวาที่ตอนนี้รีบวิ่งออกไปในทันทีผู้พิทักษ์และคนของสมาพันธุ์ก็เช่นเดียวกัน นักล่า ทหาร พลตรีและประชาชนคนอื่น ๆที่อยู่ตรงประตูตะวันออก ไม่ว่าใครก็ตามที่ยังสามารถขยับตัวได้พวกเขาต่างก็วิ่งออกไปดูไนเรลเช่นกัน

ด้านนอกมันมีหลุมขนาดใหญ่และซากศพของซอมบี้จำนวนมหาศาลตรงกลางยังคงมีฝุ่นที่ปกคลุมอยู่ เอวาสไลด์ตัวลงไปตามเนินที่กว้างกว่า 1 กิโลเมตร

พลตรีที่ตามมาก็ต้องตกใจและคิดว่าโชคดีที่ไนเรลและจิ้งจกหางหอกกลายพันธุ์ตกห่างจากค่ายลี้ภัย 101ไปไกลพอสมควรไม่อย่างนั้นเข้าไปอยากจะคิดถึงผลที่ตามมา

เมื่อฝุ่นเริ่มเบาบางลงทุกคนก็เห็นซากของจิ้งจกหางหอกกลายพันธุ์ที่ตอนนี้อยู่ในสภาพแหลกเหลวจนไม่สามารถจำมันได้เลยแม้แต่น้อย

“นี่คือจิ้งจกนั้นหรือ”

“ดูกระดูกที่แตกละเอียดของมันสิ”

“แล้วท่านประธานอยู่ไหน”

“อยู่นั้น”

ทุกคนรีบหาตัวไนเรลกันในทันทีและแล้วก็เจอเขาที่ตอนนี้สภาพบาดเจ็บหนักนอนตัวเปลือยเปล่าอยู่บนซากของจิ้งจกหางหอกเอวาที่มาถึงก่อนเป็นแรงรีบเข้าไปประคองศีรษะของไนเรลด้วยความเป็นห่วงในโดยไม่ได้สนใจว่าตอนนี้ไนเรลนอนตัวเปลือยอยู่ เพราะตอนนี้เธอเป็นห่วงไนเรลอย่างมาก

“ไม่ นายอย่าเป็นอะไรนะ” เธอพูดออกมา เพราะไนเรลไม่หายใจเอวาก็รีบก้มลงฟังเสียงเต้นของหัวใจไนเรลในทันที

“ท่านประธานเป็นอย่างไรบ้าง?” เซนที่เดินเข้ามาช่วยเอวาในทันทีพร้อมกับใช้ผ้าที่ไม่รู้ว่าเขาหามาจากไหนห่มไปที่ร่างเปลือยเปล่าของไนเรล

“เขายังไม่ตาย แต่เขาหายใจช้ามากมันเกิดอะไรขึ้น?” เธอพูดออกมา พร้อมกับมองไปที่หน้าอกของไนเรลด้วยความสงสัย

เพราะที่หน้าอกของเขามีคริสตัลที่เหมือนกับเมล็ดพันธุ์พืชขนาดเท่ากำปั้นอยู่มันล้อมรอบไปด้วยรอยสักใบไม้ที่สวยงามเป็นอย่างมาก

เธอจำได้ว่าตอนที่เจอไนเรลตอนที่ออกมาจากห้องอาบน้ำนั้นมันมีผ้าขนหนูที่อยู่บนไหล่ของเขาปิดไว้อยู่จึกมองไม่เห็นอีกอย่างตอนนั้นเธอก็ไม่ได้สังเกต

“สวยงาม” นี่คือสิ่งที่เอวาและเซนคิดมีแค่พวกเขาสองคนที่เห็น

“ผู้พิทักษ์ทั้งหมดกันพื้นที่รอบ ๆทันทีห้ามให้ใครเข้ามาใกล้” เซนหันไปสั่งผู้พทักษ์ทันทีเพราะเขาไม่ต้องการให้ใครเห็นสิ่งที่อยู่บนหน้าอกไนเรลอีกอย่างตอนนี้ไนเรลยังไม่รู้สึกตัวเขากลัวว่าจะมีคนรอบทำร้ายไนเรลได้เพราะถึงอย่างไรไนเรลก็แข็งแกร่งและเป็นภัยตัวคนบางกลุ่มแน่ซึ่งตอนนี้ก็เป็นโอกาสเหมาะในการจัดการกับภัยคุกคามนี้ทิ้ง

ผู้พิทักษ์ที่เลืออยู่แค่ 50คนกระจายตัวออกล้อมรอบไว้ในทันทีแม้แต่กำลังทหารพวกเขาก็ไม่ให้ผ่านเข้าไป

“พวกแกจะทำอะไรหลบไปนี่คนพลตรีนะ”

หนึ่งในร้อยเอกพูดออกมาในทันทีแต่แล้วพลตตรีก็ได้ยกมือห้ามเอาไว้

ในตอนนั้นเองที่ร่างของไนเรลก็ร้อนออกมามันเหมมือนกับมีพลังงานจำนวนมหาศาลกำลังปะทุอยู่ภายใน

“เกิดอะไรขึ้น” เอวาพูดออกมาด้วยความร้อนรนแต่หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที อยู่ ๆ รอบตัวของไนเรลก็มีต้นหญ้า ดอกไม้หรือแม้แต่ต้นไม่ที่หักโค้นเหลือแต่ตอก็พามกันเจริญเติบโตงอกขึ้นมาเป็นวงกว้าง

มันขยายออกเป็นเหมือนกับการกระเพื่อมของน้ำซากศพของซอมบี้ที่อยู่ตามพื้นเริ่มย่อยสลายและแห้งลงไปกลายเป็นฝุ่นผง

“เกิดอะไรขึ้น”

“ผืนป่า กำลังมีผืนป่าเกิดขึ้นมา”

“นี่มัน นี่มันปราฏิหารย์”

ทุกคนมองดูไปด้วยความเหลือเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นเพียงแค่ 1 วันนี้มันเกินกว่าที่คนธรรมดาอย่างพวกเขาจะรับไหวได้และแน่นอนพวกเขาก็รู้ว่าตัวการคือใครทุกคนมองไปที่ไนเรลที่สลบไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นซึ่งถูกห่อหุ้มด้วยผ้าและผืนป่ารอบข้างในทันที