กรุ้งกริ้ง
“ไว้มาอุดหนุนใหม่นะคร้าบ!”
น้ำเสียงอันสดใสะโขึ้นไล่หลังลูกค้าที่เพิ่งเดินจากไปพร้อมเสียงประตูพร้อมกับที่เด็กหนุ่มอายุอานามไม่เกินสิบห้าปีโค้งเก้าสิบองศาให้กับลูกค้าที่เพิ่งเดินออกไปแม้ลูกค้าจะดูไม่สนใจบริการทุกระดับประทับใจนี้เลยก็ตามแต่เด็กหนุ่มก็หาได้แยแสไม่
“ลูกค้าคนที่ห้าั้แ่สิบโมงเช้าวันนี้ต้องเป็วันที่ดีแน่”
เด็กหนุ่มพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มร่าเริงดวงตาสีทับทิมเปี่ยมไปด้วยพลังงานทอแสงขึ้นก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมสีดำที่ชุ่มด้วยเหงื่อไปด้านหลังแล้วโยนเหรียญทองหนึ่งเหรียญที่เพิ่งได้รับมาจากลูกค้าเมื่อซักครู่เข้าไปในเครื่องเก็บเงินที่ลงอาคมกันขโมยเอาไว้อย่างแ่า
แม้ภายในร้านขนาดหนึ่งร้อยตารางเมตรนี้นอกจากโต๊ะยาวที่เป็ที่วางเครื่องเก็บเงินแล้วจะไม่มีเฟอร์นิเจอร์ชิ้นอื่นเลยนั่นก็เพราะลูกค้ามักจะเข้ามาใช้บริการไม่ถึงห้านาทีแล้วจากไปน้อยคนนักจะเต็มใจอยู่ร่วมสนทนากับเด็กกำพร้าแบบเขา
เอเลนแค่เอเลนเท่านั้นที่อาศัยอยู่ในโรงตีเหล็กหลังนี้มาั้แ่จำความได้ส่วนบิดามารดาล้วนหายตัวไปนานมากจนเขาจำหน้าตาของพวกท่านไม่ได้แม้แต่น้อย แต่พวกท่านก็ไม่ได้ใจร้ายไปเสียทีเดียวเพราะอย่างน้อยพวกท่านก็ยังเหลือโรงเหล็กหลังนี้เอาไว้ให้ซุกหัวนอนที่ลำบากจริงๆคงจะเป็่เวลาประมาณห้าปีก่อนมากกว่า
อาณาจักรเอกแห่งแดนมนุษย์มหาจักรวรรดิโนว่าคือชื่อของดินแดนที่เอเลนได้ถือกำเนิดขึ้นมามหานครลูมินัสเมืองหลวงของจักรวรรดิคือศูนย์กลางการปกครองกว่าหนึ่งพันปีบนทวีปอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ทุกๆสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาจะได้รับการคุ้มครองจากเหล่าเทพเพื่อให้พวกเขาและเธอไม่เสียชีวิตก่อนวัยอันควรจนกว่าจะอายุสิบปี
แต่กับเอเลนที่เป็เด็กกำพร้าไม่สามารถหาเลี้ยงตนเองได้การคุ้มครองจากเทพนั้นไม่ต่างอะไรจากคำสาปแม้จะหิวโหยแค่ไหนก็ไม่อาจตายได้เื่ราวอันน่าขมขื่นเริ่มต้นั้แ่เขาอายุได้ห้าขวบใน่เวลาที่จู่ๆพ่อแม่ของเขาหายตัวไปอย่างลึกลับ
เขาต้องอดทนนานถึงห้าปีขายสมบัติจำนวนหนึ่งเพื่อให้มีเงินสำหรับการดำรงชีวิตจนกระทั่งอายุครบสิบปีถึงจะสามารถทำสิ่งที่เรียกว่าการรับอาชีพซึ่งจะเป็ตัวกำหนดอนาคตอันสดใสของแต่ละบุคคลเอเลนเฝ้ารอวันนี้อย่างใจจดใจจ่อทันทีที่เสียงนาฬิกาดังขึ้นเป็สัญญาณว่าเขาอายุครบสิบห้าปีก็มีเสียงดังขึ้นในหัว
[ขอแสดงความยินดี นับจากนี้เป็ต้นไปเสียงของโลกจะคอยรับใช้ท่านตลอดไป]
[ท่านได้รับหน้าต่างสถานะ]
[โลกกำลังตรสจสอบคลาสที่เหมาะสมกับท่าน]
[ท่านได้รับคลาสช่างฝีมือ]
!
ด้วยความตื่นเต้นเด็กหนุ่มไม่รอช้ารีบตรวจสอบสิ่งที่เขารอคอยมากว่าห้าปีในทันที
ชริ้ง!
ชื่อ เอเลน
เลเวล 1
พลังชีวิต 100 / 100
มานา 100 / 100
คลาส ช่างฝีมือ(A)
ฉายา ไม่มี
พละกำลัง 10
ความว่องไว 12
สติปัญญา 25
ความอดทน 15
โชค 5
ค่าความชำนาญ 0
ทักษะติดตัวที่ 0
ทักษะเรียกใช้ที่ 1
“ไม่เลว”
เอเลนในวัยสิบขวบเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ยินดียินร้ายตรงข้ามเขากลับสงบเยือกเย็นประสบการณ์ใช้ชีวิตคนเดียวกว่าห้าปีช่วยหล่อหลอมให้เขาเติบโตเกินไวไปมากดวงตาสีทับทิบเลื่อนไปยังอาชีพที่เขาได้รับแล้วกระพริบตาทีหนึ่งหน้าต่างสถานะพลันหายไปแล้วรายละเอียดเกี่ยวกับอาชีพพลันปรากฏขึ้นมาแทน
ข้อมูลคลาส ช่างฝีมือ
แรงค์ A
ช่างฝีมือ คือคลาสของผู้ชำนาญงานฝีมือที่เก่งกาจที่สุดผู้ที่รวมทักษะของคลาสสายผลิตยุทธภัณฑ์ไม่ว่าจะเป็ช่างตีเหล็ก ช่างทอผ้า และช่างทำเครื่องประดับ นอกจากนี้ช่างฝีมือยังมีความสามารถในการหาวัสดุด้วยตนเองรวมไปถึงการตระเตรียมวัตถุดิบหรือสกัดแร่แบบเดียวกับนักขุดแร่ และยังสามารถร่างแบบแปลนเพื่อใช้ในการผลิตได้ด้วยตนเองของคลาสช่างเขียนแบบ แต่ถึงจะมีข้อดีของทุกคลาสที่กล่าวมาก็ต้องและมาด้วยข้อเสียที่ใหญ่หลวงในการผลิตยุทธภัณฑ์ทุกชิ้นคราฟแมนจะต้องผลิตขึ้นมาด้วยมือเท่านั้นโดยคุณภาพของชิ้นงานจะขึ้นอยู่กับระดับของยุทธภัณ์และค่าสถานะพิเศษความชำนาญแต่ถึงจะมีข้อเสียร้ายแรงแต่คุณภาพของยุทธภัณฑ์ที่คราฟแมนเป็ผู้ผลิตจะสูงกว่าคลาสทั่วไปโดยที่ไม่อาจจินตนาการได้
ความสามารถ : ผลิตยุทธภัณฑ์ได้ทุกประเภท
อาวุธที่เชี่ยวชาญ : ไม่จำกัด
เอเลนแอบทอดถอนหายใจด้วยความผิดหวังใจจริงเขาหวังว่าตนเองจะได้รรับคลาสที่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้อย่างคลาสนักรบหรือนักธนูกลับกลายเป้นว่าเขาดันได้รับคลาสสายผลิตที่มีความสามารถครอบจักรวาลอย่างช่างฝีมือเสียนี่ถึงจะเป็คลาสที่ดีแต่กว่าจะเรียนรู้จนสร้างยุทธภัณฑ์ได้ทุกอย่างคงจะใช้เวลาหลายปีไม่เหมือนพวกคลาสสายต่อสู้ที่สามารถเห็นผลได้ทันทีเพียงแค่ออกไปล่ามอนสเตอร์
กรุ้งกริ้ง
ระหว่างที่กำลังนึกถึงอดีตเพลินๆเสียงกระดิ่งหน้าประตูร้านก็ปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์เป็นักรบสาวที่มาพร้อมกับดาบหักๆในมือและชุดเกราะในสภาพยับเยินเอเลนรีบปั้นยิ้มการค้าแล้วแสร้งถามขึ้น
“มีอะไรให้รับใช้ครับ”
“ด ดาบของฉันแล้วก็ชุดเกราะ”
เด็กสาวตรงหน้าทำท่าราวกับจะร้องไห้แม้จะอายุเท่ากันแต่เอเลนก็อดสงสารเธอไม่ได้ระหว่างที่นักรบสาวก้าวเข้ามาในร้านเอเลนก็ส่องส่องลูกค้าั้แ่หัวจรดเท้าเอาไว้เรียบร้อย
นักผจญภัยมือใหม่สินะ
เอเลนประเมินอีกฝ่ายในใจก่อนจะพูดขึ้น
“ขอดูดาบหน่อยได้ไหมครับ”
เอเลนรับดาบที่หักครึ่งมาจากนักรบสาว ดวงตาสีทับทิมไล่ดูตามรอยหักของดาบสลับกับหน้าต่างแสดงข้อมูลของมัน
ดาบตรงมาตรฐาน
แรงค์ D
พลังโจมตีกายภาพ 250
ความทนทาน 0 / 120
ดาบตรงที่มีคุณภาพสูงกว่าของทั่วไปเล็กน้อยสร้างจากเหล็กกล้าชั้นดีด้วยฝืมือของช่างตีเหล็กฝึกหัดที่บังเอิญสร้างออกมาได้จนกลายเป็ดาบเล่มนี้
ลูกค้ารายนี้รวยเหมือนกันแฮะ
เอเลนลอบยินดีในใจแต่สีหน้ากลับแสดงออกมาเหมือนกำลังหนักใจสร้างความหวาดหวั่นให้กับนักรบสาวไม่น้อย
“ซ ซ่อมได้รึเปล่า”
“ครับคุณลูกค้าสบายใจได้ราคาค่าซ่อมดาบและชุดเกราะอยู่ที่ชิ้นละหนึ่งเหรียญทอง”
“ไม่แพงไปหน่อยเหรอ”
นักรบสาวอดไม่ได้ที่จะท้วงขึ้นเพราะหนึ่งเหรียญทองเป็มูลค่าที่ไม่น้อยเลยสำหรับนักผจญภัยมือใหม่อย่างเธอแต่ราคาของดาบเล่มใหม่มีมูลค่ามากถึงห้าสิบเหรียญทองนักรบสาวหวังเป็อย่างยิ่งว่าเอเลนจะไม่รับรู้เื่ราคาตลาด
เอเลนลอบแค่นเสียงในใจยัยผู้หญิงคนนี้คิดว่าเขาทำงานมากี่ปีมือหรือที่เขาจะไม่ทราบราคาของยุทธภัณฑ์มือหนึ่งแต่ถึงอยางนั้นเขาก็ไม่โกรธเธอแม้แต่น้อยเพราะเขาเคยเจอลูกค้าที่เคี้ยวยากกว่านี้มาแล้ว
“ไม่เลยครับเมื่อเทียบกับราคาของยุทธภัณฑ์ในตอนนี้ เชื่อเถอะว่าการซ่อมย่อมดีกว่าการซื้อดาบเล่มใหม่เป็ไหนๆไม่ใช่ว่าที่คุณเลือกใช้บริการร้านของผมเพราะคุณรู้ว่าผมสามารถซ่อมแซมมันได้?”
“ใช่ ชั้นได้ยินมาจากเพื่อนมาแบบนั้นจริงๆ”
นักรบสาวพยักหน้ารับ
“แต่ชั้นเองก็ต้องประหยัดเงินให้ได้มากที่สุดเช่นกันลดให้มากกว่านี้ไม่ได้จริงๆเหรอ?”
“ด้วยความเคารพผมเองก็ต้องกินต้องใช้เหมือนกันแล้วราคาที่ผมให้ลูกค้าทุกคนคือหนึ่งเหรียญทองต่อชิ้น”
เอเลนยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่นตลอดมาไม่ว่างานซ่อมแซมยุทธภัณฑ์จะยากเย็นแค่ไหนเขาก็เรียกเงินจากลูกค้าแค่หนึ่งเหรียญทองเท่านั้นนักรบสาวยังคงมีท่าทีลังเลแต่เมื่อคิดว่าตนต้องซื้อดาบเล่มใหม่ในราคาที่แสนแพงในที่สุดเธอก็ยื่นสองเหรียญทองให้เอเลน
“ขอบคุณที่ใช้บริการระหว่างที่ผมซ่อมดาบรบกวนคุณลูกค้าถอดเกราะวางไว้บนโต๊ะได้เลยครับ”
“ตกลง”
เอเลนดึงดาบที่หักครึ่งพร้อมเศษของมันมาใกล้ตัวก่อนที่จะยื่นมือทั้งสองไว้เหนือดาบแล้วเอ่ยบางสิ่ง
“ซ่อมแซม”
ซู่ว!
พลังงานเอ่อออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มดวงตาสีทับทิมเพ่งมาไปที่ใบดาบก่อนที่มันจะค่อยๆประสานรอยเข้าหากันเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นกลางหน้าผากดวงตาสีทับทิมหนักแน่นไม่สั่นคลอนเฝ้ามองรอยร้าวค่อยๆเชื่อมประสานพร้อมกับที่ค่าความทนทานกลับมาเต็มอีกครั้ง
“เรียบร้อย”
เอเลนส่งดาบคืนให้นักรบสาวพลางปาดเหงื่อก่อนจะลงมือซ่อมเกราะของเธอต่อด้วยวิธีการเดิมกระบวนการทั้งหมดกินเวลาไม่กี่นาที นักรบสาวขอบคุณเอเลนหลายครั้งก่อนจะออกจากร้านไป
“ขอให้โชคดีนะคร้าบ”
เอเลนะโไล่หลังอีกเช่นเคยก่อนที่เสียงของโลกจะดังขึ้น
[ทักษะซ่อมแซม เพิ่มระดับเป็ 4]
[ท่านซ่อมแซมดาบตรงมาตรฐานครบ 100 ครั้ง]
[ท่านได้รับสูตรการผลิตดาบตรงมาตรฐาน]
“โอ้”
เอเลนเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจก่อนจะกระพริบตาหนึ่งครั้งหน้าต่างบานหนึ่งถึงผุดขึ้นมา
ซ่อมแซม
ประเภท ทักษะเรียกใช้
ระดับ 4
มานา 40 หน่วย
ระยะหน่วง 1 นาที
อัตราการซ่อมแซมบุทธภัณฑ์แรงค์ F สำเร็จ 100 %
อัตราการซ่อมแซมบุทธภัณฑ์แรงค์ E สำเร็จ 100 %
อัตราการซ่อมแซมบุทธภัณฑ์แรงค์ D สำเร็จ 100 %
อัตราการซ่อมแซมบุทธภัณฑ์แรงค์ C สำเร็จ 50 %
อัตราการซ่อมแซมบุทธภัณฑ์แรงค์ B สำเร็จ 20 %
ทักษะแรกที่ได้รับมาทันทีหลังจากการเปลี่ยนคลาสทั้งยังเป็ทักษะหากินประจำตัวของเขาอีกด้วยแม้่แรกจะสามารถซ่อมแซมได้เพียงยุทธภัณฑ์เกรดต่ำแต่นั่นก็มีเหตุผลมากพอที่ลูกค้าทั้งหลายจะยอมเสียเงินให้เอเลนจึงผุดไอเดียเปลี่ยนโรงตีเหล็กหลังนี้ให้กลายเป็ที่รับซ่อมอุปกรณ์
ธุรกิจสบายแถมไม่มีคู่แข่งจากการสำรวจของเอเลนภายในมหานครลูมินัสแห่งนี้ไม่มีช่างตีเหล็กหรือคลาสสายผลิตคนใดทักษะเช่นเดียวกันกับเขานั่นทำให้เขาสามารถดำเนินธุรกิจได้อย่างสบายใจโดยไม่มีใครก่อกวนพวกที่ลองดีๆไปครั้งล่าสุดถูกนักผจญภัยที่ขาประจำจับส่งไปนอนคุกเป็ที่เรียบร้อย
“วันนี้ดวงดีกว่าที่คิดแฮะได้สูตรการผลิตอาวุธมาด้วย”
เอเลนผิวปากหวืออย่างอารมณ์ดีครั้งแรกที่เขาเริ่มลงมือใช้ทักษะซ่อมอาวุธเขาก็ได้รับทักษะชนิดติดตัวชื่อสาระนุกรมช่างฝีมือหากกระทำการใดๆที่เข้าเงื่อนไขสารานุกรมจะทำการบันทึกข้อมูลของสิ่งต่างๆเอาไว้ไม่ว่าจะเป็ชนิดของแร่หรือแม้กระทั่งสูตรการผลิต
“ไหนๆก็ดวงดีแล้วลองตีอาวุธออกมาซักเล่มก็แล้วกัน”
เอเลนเอ่ยอย่างฮึกเฮิมก่อนจะรีบตรงดิ่งไปยังหลังร้านด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขพื้นที่ส่วนนี้คือพื้นที่ส่วนตัวของเอเลนอย่างแท้จริง ภายในคือเตาหลอมขนาดใหญ่เครื่องไม้เครื่องมือสำหรับการตีเหล็กล้วนมีอยู่อย่างครบครันโดยไม่รอช้าเอเลนตรงไปยังโซนเก็บวัสดุแล้วเลือกแร่เหล็กออกมาหนึ่งก้อนก่อนจะโยนมันเข้าไปในเตาไฟ
ซู่ว
เตาหลอมที่มีความร้อนสูงอยู่แล้วมีปฏิกิริยาทันทีที่มีวัตถุแปลกปลอมเข้ามาแร่เหล็กค่อยๆเปลี่ยนเป็สีแดงก่อนจะกลายเป็ส้มเด็กหนุ่มรีบใช้คีมเหล็กยกแร่ก้อนนั้นออกมาวางบนทั่งเหล็กแล้วกระหน่ำทุบด้วยค้อนขนาดเหมาะมือ
เคร้ง เคร้ง
เสียงตีเหล็กดังก้องประหนึ่งเสียงระฆังเอเลนทุ่มเทจิติญญาลงในงานฝีมือที่ทำดวงตาสีทับทิมเปี่ยมไปด้วยความแน่วแน่ก้อนเหล็กค่อยๆเปลี่ยนรูปร่างอย่างช้าๆและเมื่อมันกลายเป็สีแดงเอเลนก็นำมันกลับเข้าไปในเตาหลอมแล้วตีซ้ำกระบวนการนี้กินเวลากว่าหลายชั่วโมงจนในที่สุด
ซ่า
เหล็กที่ถูกตีขึ้นรูปจนกลายเป็มีดถูกแช่ลงในน้ำสะอาดไอน้ำสีขาวลอยผ่านหน้าเด็กหนุ่มไปเมื่อใบมีดเย็นตัวลงเขาก็รีบนำส่วนที่เป็ด้ามมาประกอบจนกลายเป็มีดเล่มหนึ่ง
“ฮุๆ คราวนี้เหมือนโชคจะเข้าข้างชั้นนะ”
เอเลนหัวเราะอย่างอารมณ์ดีเพราะการตีเหล็กได้ดำเนินมาถึงขั้นตอนสุดท้ายเสียงของโลกจะประเมินคุณภาพของงานที่ทำ เด็กหนุ่มตั้งตารออย่างใจจดใจจ่อแต่แล้ว
ครึ่กๆๆ
มีดเล่มงามตรงหน้ากลับสั่นประหนึ่งผีเข้าส่งผลให้เอเลนเริ่มกระวนกระวาย
“บ้าจริง ไม่เอานะ”
เอเลนพึมพำด้วยใบหน้าซีดเผือดเพราะสิ่งที่เขากลัวกำลังจะเกิดขึ้น
แคร่ก!
มีดเล่มงามพลันกลายเป็สีเทาก่อนจะแตกสลายกลายเป็เศษฝุ่นเอเลนพลันทรุดร่างลงคุกเข่าทั้งน้ำตาพร้อมกับที่เสียงของโลกดังขึ้นซ้ำเติม
[ท่านสร้างยุทธภัณฑ์ล้มเหลว]
[ท่านสร้างยุทธภัณฑ์ล้มเหลวติดต่อกัน 1000 ครั้ง]
[ท่านได้รับฉายาช่างฝีมือผู้ล้มเหลว]
[ค่าความชำนาญเพิ่มขึ้น 10 แต้ม]
“ขอบใจที่ซ้ำเติม”
เอเลนแค่นเสียงประชดก่อนจะมองมีดที่เหลือแต่ด้ามด้วยความเสียดายเขาถอนหายใจแล้วลุกไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดมีเก็บกวาดพื้นที่อารมณ์ฮึกเฮิมตอนแรกสลายไปสิ้นกระทั่งงานประจำเขายังไม่มีอารมณ์จะทำ
“เห้อ....”
เด็กหนุ่มถอนหายพลางโยนแร่เหล็กเข้าไปในเตาหลอมอีกครั้งก่อนจะลงมือกระหน่ำค้อนทุกแร่ก้อนนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่างจากเมื่อครู่ตรงที่เขขาไม่ได้ขึ้นรูปมันเป็อาวุธแต่เปลี่ยนจากแร่ดิบเป็แท่งแร่สีเงินสว่าง
[ท่านเสริมแกร่งโลหะสำเร็จ]
[ท่านได้รับแร่โลหะที่ถูกเสริมแกร่ง จำนวน 1 ก้อน]
[ทักษะเสริมแกร่งวัสดุเพิ่มระดับเป็ 5]
[ค่าความชำนาญเพิ่มขึ้น 25 แต้ม]
[ค่าพละกำลังเพิ่มขึ้น 2 แต้ม]
ตรงข้ามกับการสร้างอาวุธเอเลนกลับเสริมแกร่งโลหะได้อย่างไร้ที่ติซึ่งมีช่างเหล็กน้อยคนนักที่มีความสามารถระดับนี้การขายแร่เหล็กแสริมแกร่งจึงเป็รายได้อีกทางหนึ่งที่มั่นคงเพราะแร่เสริมแกร่งพวกนี้ไม่ว่าจะขายกี่ครั้งก็ยังมีราคาสูงและเป็ที่้าตลอด
เมื่อแท่งเหล็กเย็นตัวเอเลนก็นำมันไปใส่ตะกร้าด้วยค่าพละกำลังของเขาตอนนี้มีมากกว่า 70แต้มทำให้แร่เหล็กก้อนเดียวไม่เป็ปัญหาสักเท่าไหร่แน่นอนเหล็กก้อนนี้ไม่ได้เอาไว้ขายแร่สำหรับขายของสัปดาห์นี้ถูกตีเสร็จั้แ่เมื่อสองวันก่อน
“ถึงเวลาปิดร้านแล้ว”
เอเลนพึมพำขณะที่ดูนาฬิกาพกที่เป็สมบัติชิ้นสำคัญที่พ่อแม่ทิ้งเอาไว้ให้นอกจากความทนทานแล้วข้อดีอีกอย่างหนึ่งของมันคือการบอกเวลาที่แม่นยำ ตอนนี้เวลาบ่ายสามแล้วแม้จะปิดร้านเร็วกว่าปกติแต่ก็แค่สัปดาห์ละวันเท่านั้นเพราะเขามีที่ที่ต้องไป
เด็กหนุ่มเดินฮัมเพลงไปตามถนนพร้ะกร้าสานในมือระหว่างทางเขาก็แวะซื้อของทานเล่นเป็รางวัลให้ตัวเองเล็กน้อยมีนักผจญภัยบางคนที่จำหน้าเขาได้ก็เข้ามาทักทายกันตามประสาหลังจากเดินมาได้ชั่วโมงนึงในที่สุดเขาก็ถึงที่หมาย
“ให้ตายสิ รกเหมือนเดิมเลยแฮะ”
เอเลนเกาแก้มดวงตาสีทับทิมทอดยาวไปตามวิหารเก่าแก่หลังหนึ่งซึ่งจะดูศักดิ์ศิทธิ์กว่านี้หากตัววิหารไม่เต็มไปด้วยซากขยะมากมายทั้งจากธรรมชาติและน้ำมืุ์
โชคดีมากที่แถวนั้นมีไม้กวาดและถังขยะใหม่เอี่ยมวางอยู่เด็กหนุ่มจึงถือวิสาสะนำของเขามาใช้ชั่วคราวทำความสะอาดลานหน้าวิหารอย่างขะมักเขม้นขยะทั้งหลายถูกจัดการอย่างรวดเร็วก่อนที่ดวงตาสีทับทิมจะเหลือไปเห็นป้ายวิหารที่ถูกสีทาทับจนอ่านไม่ออก
“เฮ้อ ให้ตายสิฝีมือใครกันหนอ”
เด็กหนุ่มบ่นเบาๆแต่ก็ไม่ได้รังเกียจงานที่ต้องทำไหนๆเขาก็คงเป็คนเดียวในลูมินัสที่เดินทางมาสักการะยังวิหารแห่งนี้ครั้นจะปล่อยให้สกปรกก็ใช่ที่เมื่อคิดได้ดังนั้นผ้าขี้ริ้วใหม่เอี่ยมกับถังบรรจุน้ำก็วางอยู่ข้างเขาั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ
ความจริงเหตุการณ์อุปกรณ์ทำความสะอาดใหม่เอี่ยมวางอยู่ใกล้ตัวไม่ใช่เื่ที่เพิ่งเคยเกิดแต่อย่างใดคงต้องย้อนไปราวสี่ปีก่อนหลังจากที่เขาได้รับอาชีพมาตอนนั้นเขายังไม่ฉลาดสักเท่าไหร่ทำให้ไม่อาจหารายได้ด้ยตนเองจนเกือบหิวตายอยู่หนึ่งหนโชคดีที่เมื่อเขาคลานมาถึงวิหารแห่งนี้กลับมีนมอุ่นๆและขนมปังโผล่ออกมาโยไร้ที่มาทำให้เขาสามารถรอดชีวิตไปได้อีกวัน
วิหารเซเลสเทียร์
หลังจากขัดถูๆอยู่นานป้ายวิหารก็ถูกทำความสะอาดคราบบต่างๆล้วนหายไปเกลี้ยงด้วยฝีมือของเอเลนที่มีค่าความชำนาญสูงกว่าค่าสถานะใดๆทั้งหมดเมื่อซักผ้าที่ใช้จนถึงเมื่อครู่จนสะอาดเด็กหนุ่มก็หอบเอาอุปกรณ์ทำความสะอาดทั้งหมดตรงดิ่งเข้าไปยังวิหาร
แอ๊ด
“แค่ก บ้าจริงฝุ่นเยอะไปไหนเนี่ย”
เอเลนเอ็ดพลางเอามือปิดจมูกวางอุปกรณ์ทั้งหมดแล้วรีบไปเปิดหน้าต่างทุกบานในระยะสายตาเพื่อให้อากาศถ่ายเทก่อนจะลงมือทำความสะอาดครั้งใหญ่จนวิหารกลับมาสง่างามอีกคราภายในวิหารนอกจากตัววิหารอันว่างเปล่าแล้วสิ่งเดียวที่ยังคงอยู่คู่กับมันก็คือรูปปั้นเทพธิดาเซเลสเทียร์ที่มีรูปลักษ์เป็สตรีรูปงามสวมเกราะเบาและมงกุฏสีทองสองมือล้วนกุมดาบคู่หนึ่งแต่นั่นไม่สำคัญเพราะทุกครั้งที่เอเลนมาสักการะอาวุธในมือของเทพธิดาจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
น่าอัศจรรย์โดยแท้
นอกจากศาสตราเทพที่เปลี่ยนไปมาไม่รู้จบแล้วรูปปั้นของพระนางยังเป็สิ่งเดียวในวิหารที่ต่อให้จะทิ้งไว้นานแค่ไหนก็ไม่มีฝุ่นจับสักเม็ด
เอเลนนำเอาอุปกรณ์ทำความสะอาดทั้งหมดไปกองไว้ข้างประตูทางเข้าวิหารก่อนจะเดินกลับมาพร้ะกร้าสานทที่ภายในบรรจุแร่โลหะเสริมแกร่งเอาไว้จำนวนหนึ่งเขาคุกเข่าลงหน้าแท่นบูชาก่อนจะนำแท่งโลหะเสริมแกร่งทั้งห้าก้อนวางบนแท่นบูชาก่อนจะเริ่มสวดภาวนา
“ข้าแต่เทพธิดาแห่งการต่อสู้และศาสตราวุธทั้งมวลขอพระนางอำนวยพรให้ข้าประสบพบเจอแต่เื่ดีๆด้วยเทอญ”
การกล่าวถึงเทพธิดาและกลล่าวคำอธิฐานถือเป็ขั้นตอนมาตรฐานในการสักการะที่ใครๆก็รู้กันสิ้นเสียงสวดภาวนาเปลวไฟสีขาวพลันลุกพรึ่บแผดเผาของสักการะบนแท่นบูชาจนไม่เหลือแม้แต่ถุลีพร้อมกับที่เสียงของโลกจะดังแว่วขึ้น
[ท่านสักการะสำเร็จ]
[เทพธิดาเซเลสเทียร์พึงพอใจกับการสักการะของท่าน]
ขอบใจเ้ามากสหายตัวน้อยที่ดูแลวิหารของเราเสมอมา
ไม่น่าแปลกใจที่ทุกครั้งที่มีการสักการะเทพหรือเทพธิดาอาจจะลดตัวมาพูดกับสาวกของตนสักคราในกรณีของเซเลสเทียร์นั้นเอเลนคือผู้ศรัทธาเพียงหนึ่งเดียวไม่แปลกที่พระนางจะให้ความสำคัญกับเขามากอย่างเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปนี้
ศรัทธาของเ้าแน่วแน่และไม่งมงายเราพึงพอใจอย่างมากที่ตลอดระยะเวลาห้าปีที่มีเ้าคอยดูและศาสนสถานของเราเพื่อตอบแทนความแน่วแน่นั้นเราจักช่วยอำนวยความสะดวกให้แก่เ้าเล็กๆน้อยๆ
[เทพธิดาเซเลสเทียร์กำลังอวยพร]
[ท่านได้รับพรแห่งเทพ]
!
การที่เทพธิดาพูดกับสาวกมากกว่าหนึ่งประโยคนั้นนับว่าแปลกแล้วการอวยพรให้กับสาวกนั้นกลับหายากยิ่งกว่างมเข็มกลางทะเลทรายแน่นอนว่านี่มีแต่ได้ไม่มีเสียเอเลนจึงน้อมรับเอาไว้ด้วยรอยยิ้ม
“ขอบพระคุณท่านเซเลสเทียร์สำหรับความเมตตา”
เ้าปรารถนาสิ่งใด
“...ได้โปรดทำอะไรสักอย่างกับทักษะการตีเหล็กของผมที”
เมื่อสบโอกาสเอเลนก็ร้องขอสิ่งที่ตน้ามาตลอดในทันทีช่างฝีมือประสาอะไรแค่มีดแรงค์ F เล่มเดียวยังตีขึ้นมาไม่ได้แม้เอเลนจะคิดมาตลอดว่าพร์ของตนมีเท่าหางอึ่งแต่พอล้มเหลวนานวันเข้าเขาก็อดคิดไม่ได้ว่าตนเองอับโชคจนเกินไปไหม
....นี่ต้องเป็เื่ผิดพลาดพร์ในการผลิตของเ้ามิใช้ต่ำทรามเลย
“ฮะๆ ผมไม่กล้าล้อเล่นต่อหน้าท่านตลอดห้าปีที่ผ่านมาแค่มีดระดับต่ำเล่มเดียวยังกลายเป็ฝุ่นทั้งที่ยังผลิตไม่เสร็จเลย”
กลายเป็ฝุ่นงั้นรึ?
“ครับ”
...
เทพธิดาเซเลสเทียร์หยุดครุ่นคิดไปครู่หนึ่งทำเอาเอเลนลนลานทำอะไรไม่ถูกไม่นานนักเสียงเทพธิดาเซเลสเทียร์ก็ดังขึ้น
เรารับรู้พร์ของเ้าได้ในวินาทีแรกที่เ้าเริ่มสักการะเราเราขอเอานามแห่งเทพเป็เดิมพันเลยว่าตัวเ้าไม่ด้อยไปกว่าเทพเลย...พอมาคิดดูดีๆแล้วไม่ใช่เพราะเ้าอับโชคแต่เพราะมีคนบงการอยู่เื้ั
“บงการ?”
รอสักครู่เรามีธุระที่ต้องสะสางเล็กน้อย
น้ำเสียงของพระองค์กลายเป็เ็าจนเอเลนอดขนลุกไม่ได้เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายเหนียวลงคอพร้อมกันนั้นบรรยากาศรอบกายของเขาพลันบิดเบี้ยวเอเลนเริ่มไม่สบายใจเขาเหลียวซ้ายเหลียวขวาทีเมื่อภาพการมองเห็นเริ่มมืดลงอย่างช้าๆ
[ท่านได้รับการปกป้องการเทพธิดาเซเลสเทียร์เป็เวลา1 นาที]
ปกป้อง จากอะไร?
เอเลนงุนงงสุดขีดก่อนที่เขาจะได้รับคำตอบในไม่ช้า
[เทพธิดาเซเลสเทียร์กำลังพิโรธ]
[โปรดระวัง]
พี่ชายบัดซบไสหัวออกมาพบข้าเดี๋ยวนี้!
857
![ทะลุมิติไปเป็นแม่ของวายร้ายทั้งสาม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646647397_12654974.webp)