ตอนที่ 20
การสร้างปราณกระบี่
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วลู่หานนั้นมุ่งมั่นกับการฝึกฝนหลายอย่างแต่ตอนนี้สิ่งที่เขานั้นมุ่งเน้นมากที่สุดมันคือสิ่งที่มหาปราชญ์แห่งยุคผู้เป็อาจารย์สั่งสอนเขาล่าสุดคือการลอกเลียนปราณกระบี่
ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่บนยอดเขาหวนหลงร่างของบุรุษที่สวมใส่อาภรณ์สีน้ำเงินเข้มกำลังอยู่ในท่านั่งสมาธิพลางกับเรียกเร้นพลังบ่มเพาะออกมาทั่วทั้งร่างกายด้วยจุดประสงค์อันใดบางอย่าง
ยามบ่ายแก่ๆสายลมอ่อนๆพัดโชยผ่านร่างของบุรุษที่กำลังทำสมาธิอยู่ภายในต้นไม้ใหญ่ ยามนี้เหลือเวลาอีกเพียงแค่ไม่กี่วันเท่านั้นเหล่าศิษย์ทุกผู้ภายในสำนักอักษร์จะออกจากการบ่มเพาะแบบกลุ่ม
ตอนนี้ระดับพลังบ่มเพาะทักษะรากฐานของลู่หานสามารถรุกหน้าขึ้นไปจากกำเนิดพลังสีทองได้แล้ว ตอนนี้ทักษะบ่มเพาะรากฐานของลู่หานขึ้นสู่ระดับเส้นทางแห่งการบ่มเพาะสีขาวเรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างมันกำลังไปได้อย่างราบลื่นสำหรับลู่หานตอนนี้คัมภีร์ระดับ์ทั้งสองอย่างที่เขานั้นได้รับมาจากการที่ออกไปนอกสำนักอักษรกับผู้เป็อาจารย์ลู่หานเองก็สามารถอ่านจนตอนนี้เข้าใจหลายส่วนแล้ว
การปลูกสมุนไพรหยางไท่เองก็เช่นกันมันกำลังไปได้อย่างสวยงามและการเรียนทักษะการต่อสู้กับมหาปราชญ์เองก็เช่นกันแต่มีเพียงสิ่งเดียวที่ลู่หานยังหนักใจและยังไม่สามารถมันได้ตอนนี้นั้นคือการที่ใช้ปราณกระบี่ขึ้นมาด้วยพลังบ่มเพาะ
ตอนนี้เขาเองก็ลองผิดลองถูกในการสร้างปราณกระบี่มาไม่รู้ตั้งกี่สิบกี่ร้อยครั้งแต่ความสำเร็จนั้นมันก็ยังอยู่ไกลจากสายตามาก บุรุษหนุ่มนั้นยังไม่เห็นทางที่เขาจะสามารถใช้ปราณกระบี่ได้สำเร็จเลยสักนิด
ลู่หานที่ตอนนี้ที่กำลังนั่งเรียกเร้นพลังบ่มเพาะอยู่ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่บนพื้นที่ยอดเขาหวนหลงของเขา เมื่อรอบกายเงียบงันและสมาธิของ เขาถูกเรียกเร้นออกมาสูงสุดทำให้ตอนนี้พลังบ่มเพาะที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของลู่หาน เริ่มถักทอเป็รูปร่างอยู่ตรงด้านหน้า
พลังบ่มเพาะถักทอเป็ปราณกระบี่สีขาวอยู่เบื้องหน้าของลู่หาน พลังบ่มเพาะเริ่มสร้างรากฐานจากบริเวณด้ามของกระบี่ขึ้นไปสู่ปลายกระบี่ ปราณกระบี่ถักทอขึ้นมาอย่างละเอียดละออจนเสร็จทั้งเล่ม ดวงตาทั้งสองข้างของลู่หานที่กำลังพับปิดอยู่ได้เปิดขึ้นอย่างเพื่อมองปราณกระบี่สีขาวที่ตนเองสร้างอยู่ด้านหน้า
ลู่หานพยายามทำสมาธิของตนเองให้สงบนิ่งที่สุด ตอนนี้ถ้าเขานั้นเสียสมาธิเพียงแค่นิดเดียวปราณกระบี่ที่สามารถสร้างขึ้นได้มามันจะแตกสลายไปในทันที
ด้วยพลังบ่มเพาะรากฐานที่ยังไม่ก้าวขึ้นสู่ระดับบรรลุพลังแห่งการบ่มเพาะมันเลยทำให้ลู่หานต้องใช้สมาธิในการสร้างปราณกระบี่มากกว่าปกติ เพราะว่าในยามนี้พลังบ่มเพาะของเขามันยังไม่มั่นคงเลยต้องใช้สมาธิในการสร้างมากกว่าทั่วไป
สมาธิของลู่หานพุ่งสูงขึ้นสุดจนแทบจะหยุดหายใจ มือทั้งสองข้างของเขาที่กำลังประสานอยู่ในท่านั่งสมาธิแยกออกจากกันแล้วยกขึ้นมาเพื่อยื่นไปด้านหน้าหวังจะพยายามัักับปราณกระบี่ที่ตนเองสร้างขึ้นมา
ทว่า…เมื่อนิ้วมือของลู่หานััเข้ากับปราณกระบี่ ปราณกระบี่เบื้องหน้าที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยพลังบ่มเพาะของลู่หานได้แตกสลายไปทันทีที่นิ้วมือของเขาััเข้าไปที่มัน
ครั้งนี้มันก็ไม่สำเร็จเช่นเดิมลู่หานหายใจถี่ระรัวทันทีที่ปราณกระบี่ของเขามันแตกสลายไป เขานั้นต้องใช้สมาธิและพลังบ่มเพาะอย่างมากในการสร้างปราณกระบี่ไปจะไม่ให้เขาเหนื่อยล้าได้เช่นไร
ตอนนี้การถักทอพลังบ่มเพาะขึ้นมาเป็รูปร่างของปราณกระบี่ลู่หานสามารถกระทำมันได้ั้แ่ห้าวันแรกในการเริ่มการฝึกฝน เขาสามารถถักทอพลังบ่มเพาะสร้างปราณกระบี่ขึ้นมาตั้งนานแล้วแต่ติดปัญหาอยู่ที่ว่าเขานั้นไม่สามารถใช้หรือััมันได้เลย
ใบหน้าของลู่หานทั้งเหนื่อยล้าและเจ็บใจตอนนี้เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงไม่สามารถััหรือใช้งานปราณกระบี่ได้ทั้งที่ทั้งสมาธิและการถักทอพลังบ่มเพาะเพื่อสร้างปราณกระบี่ขึ้นมาเขาก็ทำได้มันอย่างสมบูรณ์แล้วแท้ๆ
ลู่หานยกมือข้างขวาของตนเองขึ้นแล้วใช้มันทุบลงไปที่พื้นอย่างรุนแรง ตึง!!! เขากำลังระบายความโกรธเกรี้ยวออกมาจากการกระทำนั้น
เมื่อลู่หานใช้กำปั้นแห่งความโกรธทุบลงไปที่พื้นแล้วท่าทางของเขาก็กลับมาเป็เช่นเดิมทันที โดยทั่วไปเขาไม่ใช่คนใจร้อนแต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็มนุษย์ยังไม่สามารถตัดสิ่งที่เรียกว่าอารมณ์ออกไปได้ เพราะเช่นนั้นลู่หานเลยใช้กำปั้นนี้ระบายความโกรธออกไปทั้งหมดแล้วกลับมาเป็อย่างเดิมให้รวดเร็วที่สุด
“ เหตุใดข้าถึงยังไม่สามารถััมันได้สำเร็จ ” ลู่หานพึมพำออกมาพลันครุ่นคิดถึงเหตุผลต่างๆ จนกล่าวได้ว่าวิธิการนี้มันไม่สามารถทำได้ ก็ไม่ใช่ในเมื่อผู้ที่เป็ถึงมหาปราชญ์แห่งยุคกล่าวออกเองแล้วว่ามันสามารถทำได้มันก็ต้องทำได้
ถ้ามันสามารถทำได้แล้วเช่นนั้นเขาขาดตกอันใดกันละลู่หานนั้นครุ่นคิดไม่ตกถึงเหตุผลและสิ่งที่เขานั้นขาดหายไป
“ ดูเหมือนว่าเ้ายังขาดบางอย่างไปสินะเ้าแปด ” เสียงนั้นดังแว่วลอยมาตามสายลมมาจากด้านหลังของลู่หาน
บุรุษที่มีใบหน้าหล่อเหลาเป็ทุนเดิมที่สวมใส่อาภรณ์สีน้ำเงินเข้มที่กำลังครุ่นคิดอยู่ปรายตามองไปด้านหลังของตนเองทิศทางที่ต้นเสียงนั้นดังขึ้นมา ลู่หานรู้ดีว่าเ้าของเสียงนั้นเป็ผู้ใด
ชายชราที่สวมใส่อาภรณ์สีดำทมิฬประหนึ่งขนของอีกายืนอยู่ด้านหลังของลู่หานด้วยท่าทางองอาจผ่าเผย ลู่หานที่กำลังนั่งอยู่กับพื้นก็พากายของตนเองลุกขึ้นมาให้อยู่ในระดับเดียวกับผู้เป็อาจารย์
“ ท่านอาจารย์รู้งั้นรึขอรับว่าศิษย์ขาดอันใด ” ลู่หานเอ่ยถามออกไปจากที่เขาได้ฟังจากคำพูดของผู้เป็อาจารย์เมื่อครู่มันทำให้เขาล่วงรู้ได้ว่าผู้เป็อาจารย์ของตนเองต้องรู้ถึงสิ่งที่เขานั้นขาดหายไปอย่างแน่นอน
ตอนนี้ลู่หานรู้ดีว่าสิ่งที่ตนเองนั้นขาดหายไม่ใช่ความละเอียดละออในการถักทอพลังบ่มเพาะเพื่อสร้างปราณกระบี่แล้วเื่สมาธิมันก็ไม่น่าจะใช่ด้วย ตอนนี้มีบางอย่างที่เขานั้นยังขาดไปสำหรับการใช้ปราณกระบี่
“ เข้าใจแล้วข้าจะช่วยบอกเ้าเองก็แล้วกัน ” หวังเซียนฉิงกล่าวกับศิษย์ของตนเองพลางพยักหน้าขึ้นลงด้วยความเข้าใจ เื่นี้แม้แต่มหาปราชญ์แห่งยุคเองก็พอจะเข้าใจได้เกี่ยวกับเื่บางเื่ที่มีแต่ผู้ที่เฝ้ามองเท่านั้นที่จะเห็นว่าคนผู้นี้ขาดอันใด
“ เ้ารอข้าอยู่ตรงนี้สักพักเ้าแปด ” หวังเซียนฉิงเดินตรงกลับไปที่เรือนไม้ของลู่หานที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลมากนัก
ลู่หานทำตามคำสั่งของผู้เป็อาจารย์เขานั้นได้ยืนเฝ้ารอผู้เป็อาจารย์อยู่ตรงนั้นจนกระทั่งผู้เป็อาจารย์ของเขานั้นเดินกลับมาพร้อมตำราสองเล่ม ลู่หานมองเห็นั้แ่ไกลๆว่าตำราสองเล่มในมือของผู้เป็อาจารย์ของเขามันคือคัมภีร์สองดาราเคียงฟ้าและคัมภีร์ค่ายกลจ้าวพฤกษา
เมื่อชายชราที่สวมใส่อาภรณ์สีดำประหนึ่งขนของอีกาเดินมาหยุดเท้าลงตรงหน้าของลู่หานก่อนส่งตำราทั้งสองเล่มภายในมือของตนเองไปให้กับศิษย์คนเล็ก
ลู่หานก็ประหลาดใจอยู่ไม่น้อยแต่เขาก็รับตำราทั้งสองเล่มที่ผู้เป็อาจารย์ยื่นมาให้เอาไว้ภายในมือ ใบหน้าหล่อเหลาเป็ทุนเดิมของบุรุษที่สวมใส่อาภรณ์สีน้ำเงินเข้มก็มองผู้เป็อาจารย์ด้วยความฉงน
“ เก็บมันไว้ภายในเสื้อของเ้า ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นลู่หานเองก็ปฏิบัติตามอย่างไม่ถามเขารีบนำตำราทั้งสองเล่มเก็บเข้าไปภายในอาภรณ์ของตนเอง
เมื่อลู่หานนำตำราทั้งสองเล่มเก็บเข้าไปในอาภรณ์เสร็จเรียบร้อยชายชราที่สวมใส่อาภรณ์สีดำทมิฬประหนึ่งขนของอีกาที่ยืนอยู่เบื้องหน้าก็ไม่รีรอที่จะคว้าจับคอเสื้อของศิษย์ตนเองแล้วพุ่งทะยานมุ่งตรงไปทางทิศเหนือ
“ เฮ้ย!!! ” ลู่หานอุทานออกมาเพราะความตื่นตระหนกอยู่ดีๆเขาก็ถูกหิ้วลอยไปตามสายลมอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว
หนึ่งศิษย์หนึ่งอาจารย์มุ่งตรงไปยังสะพานทางเชื่อมต่อไปยังยอดเขาอักษรที่ตั้งอยู่บริเวณใจกลาง สะพานขนาดใหญ่ยาวเหยียดปรากฏอยู่เบื้องหน้าของมหาปราชญ์แห่งยุค
กระนั้นสถานที่ที่หวังเซียนฉิงตั้งใจจะเดินทางมาไม่ใช่สะพานที่เป็ตัวเชื่อมต่อของยอดเขาหวนหลงและยอดเขาอักษร เมื่อไปถึงบริเวณสะพานเท้าทั้งสองข้างของชายชราก็หยุดลงพาให้ลู่หานใจหาย
เขาไม่ได้ถูกหิ้วลอยไปตามสายลมเช่นนี้มานานมากแล้ว และเพราะถูกหิ้วลอยไปตามสายลมแบบไม่ตั้งตัวเช่นนี้ก็พลันให้หัวใจเต้นรัวไม่ได้
ยังไม่ทันตั้งตัวได้ชายชราที่สวมใส่อาภรณ์สีดำทมิฬก็ะโลงไปด้านใต้ของทางเชื่อมของยอดเขาทั้งสองทันที ร่างของทั้งสองดำดิ่งลึกลงไปจากความสูงหลายร้อยหลายพันลี้ ลู่หานที่ถูกพาะโลงไปการอยากจะส่งเสียงร้องออกมาอย่างสุดเสียงแต่ก็กลัวเกรงว่าผู้เป็อาจารย์จะเอาไปล้อเลียนในยามหลัง
ร่างของทั้งมุ่งตรงลึกลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็วก่อนที่จะถึงด้านใต้ดวงตาของหลิงเฉินก็สังเกตุเห็นว่ามันคือทะเลสาบขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านใต้ของูเาอักษรที่เป็ที่ตั้งของสำนักอักษร์
เมื่อลงมาถึงด้านล่างเท้าทั้งสองข้างของมหาปราชญ์แห่งยุคได้ััลงที่ผิวน้ำอย่างนุ่มนวลราวกับไร้แรงกระแทก มันไม่มีการปะทะหรือแรงโต้ตอบจากผิวน้ำเลยสักนิดจนทำให้ลู่หานเองประหลาดใจ
ใบหน้าของลู่หานแสดงความตื่นตระหนกออกมาแต่เขาก็ยังใช้สายตาทั้งสองข้างมองสำรวจรอบกายของตนเองอย่างละเอียด
นี่คือทะเลสาบที่ล้อมรอบูเาอักษรอยู่ ทะเลสาบเงียบงันสายน้ำนิ่งสนิทโดยมีแสงอาทิตย์ยามบ่ายแก่ๆส่องประกายแสงลงมากระทบกับผิวน้ำเป็ประกายระยิบระยับงดงาม
ลู่หานยังคงตื่นตระหนกผู้เป็อาจารย์จะนำพาเขาลงมาด้านล่างนี้ด้วยเหตุอันใดกันแน่ มหาปราชญ์แห่งยุคผู้เป็อาจารย์กวาดสายตามองเพื่อหาบางอย่าง
และแล้วไม่นานนักชายชราผู้นั้นก็ได้พบเจอเข้ากับสิ่งที่ตนเอง้า มันคือโขดหินขนาดไม่ใหญ่มากนักที่ปรากฏขึ้นมาเหนือผิวน้ำอยู่เพียงนิด มันพอที่จะเป็ที่ยืนหรือนั่งให้กับคนจำนวนประมาณสองคนได้
มหาปราชญ์แห่งยุคเคลื่อนกายบนผิวน้ำอย่างนุ่มนวล ในขณะนั้นเองดวงตาของลู่หานก็สังเกตเห็นว่าเท้าของผู้เป็อาจารย์ไม่ัักับผิวน้ำเลยสักนิด เมื่อคืนกลายไปถึงบริเวณโขดหินที่โผล่ขึ้นมากลางน้ำชายชราก็พาร่างของศิษย์ตนเองหิ้วเอาไว้อยู่ขึ้นไปอยู่บนโขดหินนั้น
เมื่อเขาทั้งสองข้างของลู่หานััลงบนพื้นหินก็มองผู้เป็อาจารย์เบื้องหน้าอย่างฉงน ตอนนี้ใบหน้าของลู่หานเต็มไปด้วยคำถาม
“ เอาล่ะเ้าแปด เ้าอยู่ที่แห่งนี้ไปจนถึงวันที่จะมีการทดสอบก็แล้วกัน ”
“ ว่าเยี่ยงไรนะขอรับ!!!! ” ลู่หานเอ่ยกลับด้วยความตื่นตระหนกทันที
จบตอน
โดนปล่อยเกาะ
932
