ในคฤหาสน์ใหญ่ในกลางเมืองหลวงที่เป็ของในคฤหาสน์ใหญ่ใจกลางเมืองหลวงที่เป็ของตระกูลเฟิ่น ตอนนี้กำลังเกิดการโต้เถียงระหว่างผู้นำตระกูลและเ้าพ่อมาเฟียเฟิ่นต้าไห่ เื่เฟิ่นหยางชิน บุตรสาวอายุ 23 ปีที่เกิดจากภรรยาคนแรกที่จากไปหลังจากคลอดบุตรสาวได้เพียง 7 ปี หลังภรรยาเสียชีวิต เขาก็พาหญิงสาวพร้อมเด็กชายหยิง 2 คนเข้ามาอยู่ในบ้าน และอายุของเด็กหญิงยังมากกว่าหยางชิงถึง 2 ปี บิดาให้หยางชิงเรียกหญิงสาวที่เข้ามาอยู่ในบ้านว่าน้าเฉียนเย่ว
ตอนแรกหยางชินยังไม่เข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้คือใครจนคนรับใช้ในบ้านบอกผู้หญิงคนนี้คือคนรักของนายท่านที่ทางบ้านกีดกันไม่ยอมให้แต่งงาน เพราะทางตระกูลได้หมั่นหมายหญิงสาวอีกคนไว้ให้คือแม่ของหยางชินเพื่อผลทางธุรกิจ นายท่านจึงแอบเลี้ยงเฉียนเย่วเป็บ้านเล็กโดยที่ภรรยาเอกไม่รู้
พอหยางชินรู้เื่เธอก็อาละวาดไม่ยอมรับภรรยาน้อยของบิดาและเกิดปากเสียงั้แ่เด็กจนตอนนี้หญิงสาวอายุ23 ในสายตาคนอื่นหยางชินเป็เด็กสาวที่เอาแต่ใจ นิสัยเสีย แถมชอบรังแกพี่สาวเฟิ่นหลินหลินอายุ25เพียงเพราะชายหนุ่มที่คบหาด้วยหันไปชอบหลินหลินที่มีนิสัยอ่อนหวาน เรียบร้อย เื่นี้ทำให้หยางชินโกรธมาก วันนี้เป็วันประกาศหมั่นของเฟิ่นหลินหลินกับอดีตคนรักของเธอ หยางชินเลยอาละวาดจนงานพังแเื่หนีกลับหมด นายท่านเฟิ่นจึงโกรธมากและให้หยางชินขอโทษพี่สาว แต่ไหนเลยเธอจะสนใจ หญิงสาวเดินออกจากบ้านอย่างไม่สนใจเพราะเธอได้พังงานหมั้นตามที่ตั้งใจแล้ว ที่ผ่านมาเธอมักถูกเปรียบเทียบกับหลินหลินตลอด เธอเกลียดเื่นี้มาก แถมบิดาก็ยังจะคอยแต่รักและเอาใจลูกเมียน้อยนั้นส่วนเธอทำอะไรก็ไม่เคยดีในสายตาท่าน
หยางชินขับรถมาร้านค้าของคุณตาคุณยายของเธอและตอนนี้ได้ตกทอดเป็ของเธอแล้วหลังพวกท่านได้เสียชีวิตลงส่วนกิจการอื่นก็เป็ของลุงๆเธอ ร้านนี้เป็ที่แห่งเดียวที่หญิงสาวชอบมาอยู่เพราะมันคือสมบัติที่คุณตาคุณยายทิ้งไว้ให้ แรกๆมีแต่ของกินของใช้แบบร้านสะดวกซื้อทั่วไป แต่ตอนนี้เธอจัดให้ดูเหมือนร้านค้าครบวงจร ด้านหน้าก็จัดให้เป็ซุปเปอร์ของสดมีพนักงานคอยช่วยจัดเรียงสิ้นค้า เมื่อลูกค้าถามหาอะไรถ้าไม่มีเธอก็จะหามาวางขายให้ลูกค้าได้พอใจ ส่วนธุรกิจของบิดาเธอไม่เคยสนใจเพราะท่านไม่เคยคิดจะยกให้ลูกสาวคนนี้อยู่แล้วเธอเลยทุ่มเทความใส่ใจทั้งหมดให้ร้านค้าแห่งนี้แถมยังจัดชั้นบนของร้านเป็ที่พักอีกด้วยเธอจะอาศัยอยู่ที่นี้สะเป็ส่วนใหญ่ถ้าคุณปู่คุณย่าไม่เรียกหาเธอจะไม่กลับตระกูลเฟิ่นเป็เด็ดขาดเธอเกลียด3แม่ลูกนั้น
"คุณหยางชินมาแล้ว"เสียงพนักงานทักอย่างอารมณ์ดี
"มีลูกค้าเยอะมั้ย..อ่ะ นี้ขนม ชั้นเอามาฝากทุกคนจ้ะ"เธอรู้ว่าเสี่ยวไห่ชอบกินขนมเลยแวะซื้อมาฝาก พนักงานของเธอมีทั้งหมด3คนและทั้ง3คอยช่วยเหลือดูแลร้านได้ดีมาก
"พอมีค่ะ..เต๊นตั้งแค้มป์ปิ้งที่สั่งไว้มาส่งแล้วค่ะ จัดไว้ในโซนเครื่องใช้ในสวนค่ะ"วันก่อนมีลูกค้ามาถามหาเพราะอาทิตย์หน้าจะไปตั้งแค้มป์ปิ้งกับเพื่อน พอหยางชินรู้เลยสั่งเอามาขายแถมอุปกรณ์สำหรับไว้ใช้ตั้งแค้มป์อีกหลายอย่างเพื่อให้ลูกค้ามาเลือกซื้อ
หยางชินเดินไปดูสิ้นค้าที่เข้าใหม่และถ่ายรูปหลายๆมุมก่อนจะมานั้งตรงเคาน์เตอร์เพื่อโพสสิ้นค้าลงโซเชียลว่าทางร้านมีสิ้นค้าใหม่ บิดาไม่เคยสนับสนุนให้เธอทำร้านนี้ต่อจากอดีตพ่อตาแม่ยายเพราะคิดว่ากระจอกเกินไปแทนที่จะให้มรดกที่สามารถทำกำไรได้มากกว่าทั้งโรงแรมและห้างสรรพสินค้า ส่วนร้านนี้เป็แค่ร้านเล็กๆที่ทั้งสองผู้เฒ่าซื้อเก็บไว้เฉยๆทำเลที่ตั้งก็ไม่ได้โดดเด่นอะไรมากอยู่ในซอยถ้าไม่ตั้งใจมาก็จะไม่เห็น แต่หยางชินกลับชอบและมาดูแลั้แ่พวกท่านยังอยู่ เธอบริหารขยันอัปลงโซเชี่ยวจนตอนนี้มีคนรู้จักและมีฐานลูกค้าอยู่พอสมควร แต่บิดาก็ยังไม่เห็นความสำเร็จนี้คอยแต่จะบอกแต่ว่าร้านเล็กๆแบบนี้จะทำเงินได้เท่าไร แถมยังบ่นว่าบุตรสาวไม่ฉลาดที่ประจบเอาสมบัติมาได้แค่นี้ ยิ่งทำให้พ่อลูกมีแต่ความห่างเหิน
และในขนาดที่ไถ่ฟีดไปเลื่อยๆก็เจอข่าวการหมั่นของเฟิ่นหลินหลินกับอู๋ต้าคุณอดีตคนรักของเธอ คู่นี้เหมือนสุภาษิตที่ว่า'ใกล้แดงก็แดง ใกล้ดำก็ดำ'(เมื่อคนชั่วอยู่ด้วยกัน)
หญิงสาวเลยวางมือถือแล้วเดินไปดูหน้าร้านและเอาอาหารหมาอาหารแมวไปเทใส่ที่ให้อาหารตั้งไว้หน้าร้านทั้ง2ฝั่ง ทำดีกับสัตว์ยังดีกว่ากับคนบางคนสะอีกเื่นี้ไม่เกินจริง
ส่วนทางตระกูลเฟิ่นก็กำลังโต้เถียงกันหนักเพราะผู้เฒ่าเฟิ่น้าให้หยางชินรับ่ต่อจากเฟิ่นต้าไห่เพราะเป็ทายาทสายตรงที่เกิดจากภรรยาถูกต้องตามกฎหมายแต่เฟิ่นต้าไห่้ายกให้บุตรชายที่เกิดจากคนรัก
"ผมจะยกให้เทียนหลงครับ หยางชินเป็ยผู้หญิงแถมยังทำอะไรไม่เป็อีกด้วย"
"แกมันลำเอียงมองไม่เห็นความสามารถของลูกสาว แกรู้มั้ยตอนนี้หยางชินบริหารร้านค้าจนมีคนรู้จักแถมฉันสืบมาแล้วว่าร้านนี้ทำกำไรให้หลานคนนี้ไม่ใช้น้อย แค่นี้ยังไม่พอที่ฉันจะเห็นความสามารถอีกเหรอ "ผู้เฒ่าเฟิ่นบอกบุตรชายอย่างโมโห
"ส่วนลูกของแกคนอื่นฉันไม่ให้อะไรทั้งนั้น"
"คุณพ่อครับ แต่นั้นก็หลานๆคุณพ่อนะครับ"
"หลานที่ฉันไม่ยอมรับนะหรอ..แกมันขัดคำสั่งฉันเื่เลี้ยงคนรักก็ถือว่าน่าจะพอใจแล้ว ส่วนเื่มรดกถ้าอยากให้แกก็หาให้เองแล้วกัน แต่ของตระกูลเฟิ่นต้องเป็ของเฟิ่นหยางชินแต่เพียงคนเดียว แค่นี้แหละแกออกไปได้ฉันพูดธุระจบแล้ว"ผู่เฒ่าฟิ่นพูดจบก็ไล่บุตรชายออกไป
ทางด้านเฉียนเย่วเมื่อรู้ว่าพ่อสามีจะยกมรดกทั้งหมดให้หยางชินก็รู้สึกโกรธ เธออุส่ายอมสงบเสงียมไม่มีปากเสียงก็เพื่อให้เธอและลูกๆมาถึงจุดที่ทุกคนยอมรับและลูกชายได้เป็ทายามรับ่ต่อจากเฟิ่นต้าไห่ แต่อยู่ๆนังลูกเมียแต่งจะมาแย่งตำแหน่งนี้ไปเหรอ ไม่มีทาง เธอต้องจัดการให้เด็ดขาดจะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้
"แม่ แบบนี้เราก็ไม่ได้อะไรนะสิ สมบัติส่วนตัวของพ่อมีแต่ร้านอาหาร ผมอยากได้คาสิโนมากกว่า"กิจการของตระกูลเฟิ่นคือคาสิโนที่เปิดมาั้แ่รุ่นผู้เฒ่าเฟิ่นยังหนุ่มจนตอนนี้ให้เฟิ่นต้าไห่ดูแล ถ้าไม่เพราะบุตรชายขัดคำสั่งเื่คนรัก คาสิโนแห่งนี้จะตกเป็ของเขาอย่างแนนอนแต่พอผู้เฒ่าเฟิ่นรู้เื่ว่าบุตรชายแอบเลี้ยงอดีตคนรักแถมยังมีลูกนอกสมรสด้วยกันอีก2คนอายุยังมากกว่าลูกเมียแต่ง ท่านเลยโกรธเรียกอำนาจคืน ต้าไห่จึงมีหน้าที่แค่ดูแลกิจการเท่านั้น
"แม่จะโทรให้ลุงเถียนจัดการขั้นเด็ดขาด จริงๆน่าจะจัดการไปพร้อมกับแม่มันในครั้งนั้นได้จบเื่"
หยางชินที่เดินดูความเรียบร้อยที่หน้าร้านก็รู้สึกเหมือนถูกจ้องมอง พอหันไปก็เจอแมวน้อยที่มาขออาหารที่ร้านกินบ่อยๆ เธอเลยก้มลงไปลูบตัวมันอย่างเอ็นดู
"หิวหรือยังเ้าตัวเล็ก ชั้นเพิ่งเทอาหารใส่ให้นะ ไปกินสิ"แมวน้อยเดินเอาตัวมาถูมือหญิงสาวที่ใจดีวางอาหารให้มันกินทุกวันจากตอนแรกมันผอมจากความหิวไม่มีใครเมตตาจนมาเจอหญิงสาวใจดีที่คอยให้อาหารมันตลอด ตอนกลางคืนอากาศหนาวก็ใจดีให้มันเข้าไปนอนในร้านอีกด้วย
หยางชิงอุ้มเ้าแมวน้อยเพื่อจะพามันไปกินอาหาร แต่ขนาดนั้นก็มีรถมาจอดข้างถนนหน้าร้านพอดี หญิงสาวเลยหันไปมองแบบไม่ได้คิดอะไร แต่กลับมีคนเปิดกระจกและเล็งปืนมาที่เธอแล้วยิงใส่เธอแบบไม่ทันให้ตั้งตัวถึง3นัด นัดแรกโดนไหล่นัดที่สองโดนท้องและนัดที่สามโดน่อกที่หญิงสาวอุ้มแมวไว้ทำให้แมวรับะุไปด้วยก่อนที่มันจะทะลุุมาโดนตัวเธอ
หญิงสาวเดินเซเข้าไปของความช่วยเหลือภายในร้าน
"ว้าย...คุณหยางชินโดนยิง"เธอได้ยินเสียงของพนักงานในร้าน แต่สายตาตอนนี้เริ่มพล่ามัว แล้วความรู้สึกก็ดำมืดลง
"พี่ใหญ่...ตื่นสิ อื่ออออ "เสียงเล็กของเด็กน้อยลอยเข้ามาให้หยางชินได้ยิน
'เด็กที่ไหนมาร้องไห้อยู่ข้างๆกัน'และหญิงสาวก็ค่อยๆลืมตา ที่นี้ที่ไหน โรงพยาบาลหรือ แต่พอมองดีๆ ไม่ใช้นี้ โรงพยาบาลอะไรจะมีสภาพเก่าแบบนี้ พอมองดีๆ ก็มีเด็กน้อยนั่งมองอยู่ข้างๆ
'เด็กที่ไหนมานั้งมองเรากัน' แต่พอจะถามว่าเ้าเด็กนี้มาไหนก็รู้สึกมีภาพมากมายผ่านเข้ามาในหัว
ภาพที่เห็นเป็ภาพของร่างนี้ั้แ่เกิดจนถึงตอนนี้
ร่างนี้มีชื่อว่าเฮอหยางชินอายุ15หนาวที่มีชื่อเดียวกับเธอ เป็บุตรสาวคนโตของเฮอิฟงอายุ34ปี มีน้องสาวอีกสองคนคือเฮอหลินหลานอายุ8หนาวกับไป๋ิอายุ2หนาวและในท้องมารดาอีกคน เฮอิฟงเป็บุตรชายคนที่สามของของพ่อเฒ่าและแม่เฒ่าเฮอ ิฟงมีอาชีพคือเป็พรานป่าเพราะมีรูปร่างที่สูงใหญ่ ส่วนคนอื่นยึดอาชีพทำไร่ทำนา จนเมื่อ6เดือนที่แล้วิฟงเกิดอุบัติเหตุจนทำให้เขาาเ็สาหัสไม่สามารถลุกขยับตัวลงจากเตียงได้ต้องนอนเป็คนพิการให้ภรรยาไป๋ชูเม่ยอายุ30เลี้ยงดู และด้วยบ้านสามที่เหลือแรงงานแค่สตรีและคนท้องทำให้ผู้เฒ่าเฮอที่ไม่ชอบหลานสาวเพราะถือว่าเป็ตัวขาดทุน จับแยกบ้านโดยไม่คิดแบ่งอะไรให้ ไป๋ชูเม่ยเลยเข็นสามีและบุตรสาวทั้งสามและในท้องอีก1ไปอยู่บ้านเก่าของบิดามารดาเพราะเธอเป็บุตรสาวคนเดียวพอบิดามารดาเสียชีวิตบ้านก็ร้างไม่มีคนอยู่ พอโดนแยกบ้านเลยพอมีที่ให้ซุกหัวนอนได้บ้าง เมื่อสามวันก่อนหยางชินเกิดไม่สบายตัวร้อน และด้วยภายในบ้านไม่มีตำลึงชูเม่ยเลยคิดจะไปขอความช่วยเหลือจากบ้านใหญ่ แต่ก็ถูกปฏิเสธและยังถูกด่าทอกลับมา ชูเม่ยเลยต้องจำใจกลับบ้านมาหาสมุนไพรต้มให้บุตรสาว ส่วนตัวนางก็ออกไปวางกับดักหาผักป่าเอามาเลี้ยงบุตรสาวและสามีที่นอนป่วย
ส่วนหยางชินพอไม่ได้รับการรักษานางก็อาการทรุดและจากไปในที่สุดจนเฟิ่นหยางชินในอีกภพเข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน
"ชินเอ๋อฟื้นแล้วเหรอลูก"เสียงชูเม่ยที่จะมาเรียกบุตรสาวคนเล็กไปกินข้าว หยางชินหันไปมองสตรีท้องใหญ่ใกล้คลอดที่เป็มารดาของร่างนี้ ไป๋ชูเม่ยเป็สตรีหน้าตาไม่ถือว่าสวยมากแต่นางมีนิสัยอ่อนหวานทำงานบ้านงานเรือนเก่งแม่เฒ่าเฮอถึงเลือกมาแต่งกับบุตรชายคนนี้ แต่พอสะใภ้คนนี้คลอดออกมาแต่ตัวขาดทุนนางเลยไม่ชอบสะใภ้สาม ยิ่งพอบุตรชายเกิดาเ็หนักจนไม่สามารถรักษาได้นางเลยให้แยกบ้านเพื่อลดภาระของครอบครัว
"ท่านแม่"
"พี่ใหญ่ตื่นแย้ว"ไป๋ิเห็นพี่สาวตื่นก็ดีใจเข้าไปกอด
"ิิอย่าไปกอดพี่ใหญ่ลูก เดี๋ยวพี่ใหญ่หายใจไม่ออก"ชูเม่ยห้ามบุตรสาวคนเล็ก
"ลุกไหวมั้ยลูก ได้กินโจ๊กรองท้องก่อนจะกินยา"
3K
