แฟนครับ ไม่ใช่พ่อ

วินนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงหลังจากซักผ้าและทำความสะอาดห้องเสร็จ หมดไปแล้วกับวันเสาร์ที่เป็๲วันหยุด แต่อย่างน้อยยังเหลือวันอาทิตย์อยู่อีก 1 วัน

"เลิกคิดถึงเขาสักที เขามีเมียแล้ว มึงต้องตัดใจได้แล้วไอ้วิน" พูดง่าย แต่ทำยาก ใครมันจะตัดใจได้ รักเขามาตั้งนาน แถมทำงานต้องเจอกันทุกวันอีก ถึงแม้จะไม่ได้ร้องไห้แล้ว แต่ก็ยังจุกที่อกอยู่ดีเมื่อนึกถึง

"รักไม่ได้~ บอกกับตัวเอง~" จู่ ๆ ก็ร้องเพลงขึ้น มันช่างตรงกับเขา๰่๥๹นี้ซะเหลือเกิน

 ณ ห้องริว

ครืด~

ติ๊ด!

[มึงว่างมั้ย?] เสียงใสจากวา เพื่อนสนิท

"อืม...ว่าง มีไร?" ริวละมือจากคีย์บอร์ด ขณะเล่นเกมอยู่ ขอแค่วาโทรมา เขาพร้อมจะทิ้งทุกอย่างตรงหน้าทันที

[มึงช่วยขับรถไปส่งกูที่ร้านXX หน่อยสิ รถกูมันยางรั่วว่ะ]

"มึงอกหักเหรอ? อกหักจากใครวะ?" ริวรีบรัวคำถาม 

[ใจเย็น กูไม่ได้อกหักเว้ย กูแค่จะไปหาเบล] เสียงปลายสายหัวเราะเบา ๆ

"เบลไหน?" เสียงกดต่ำ พร้อมกับสีหน้าที่บ่งบอกว่าไม่ค่อยถูกใจกับสิ่งที่ปลายสายพูด

[ก็คนที่ให้เพื่อนมาขอ IG กูคืนนั่นอะ]

ริวนึกย้อนไปถึงคืนนั้น เพราะมันเป็๞คืนล่าสุดที่พวกเขาไป ตอนที่ไปดื่มเป็๞เพื่อนวิน 

"มึงคบกับเขาแล้วเหรอ" 

[ยัง...แต่คุย ๆ กันอยู่ เขาน่ารักดี]

ริวเริ่มกำหมัดแน่น นี่เป็๲อีกครั้งที่ต้องทนดูคนที่ชอบไปชอบคนอื่น

[สรุปมึงจะไปส่งกูมั้ยเนี่ย!] ปลายสายเร่งเร้าคำตอบ

ใจก็ไม่อยากไป แต่.."อื้ม เดี๋ยวกูไปส่ง"

ริวขับรถเก๋งมารับวา ซึ่งหอพักไม่ได้อยู่ไกลกันมาก 

วันนี้วาใส่เสื้อกล้ามสีดำรัดรูปคอกว้างจนเห็นเนินอก แถมเป็๞เอวลอยอีกต่างหาก พร้อมกับกางเกงยีนทรงกระบอกสีซีดตัวโปรดขัดกับผิวของเธอได้ดีมาก

ริวมองคนข้าง ๆ ด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจกับชุดที่อีกฝ่ายใส่ มันเซ็กซี่เกินไป

บรืน....เอี๊ยด!!! 

รถแล่นเข้ามาถึงหน้าร้าน ผู้คนที่ชอบท่องราตรีกำลังทยอยเดินเข้าไปในร้าน

"กูไปแล้วนะ ขอบใจมากเว้ย" วากำลังจะเปิดประตูเพื่อลงจากรถ

"เดี๋ยว!" ริวเรียกเอาไว้ก่อน

"ว่า?" วาหันมาเลิกคิ้วสงสัย

"กูว่าชุดนี้ไม่ค่อยเข้ากับมึงเท่าไหร่"

"เหรอวะ?" วาก้มมองชุดของตัวเอง

ริวเอื้อมมือไปหยิบเสื้อยีนแขนยาวของตัวเองมาจากหลังเบาะ ดีนะที่พกมาด้วย เพราะรู้สึกสังหารใจแปลก ๆ

"อะ! ใส่ตัวนี่เสริม กูว่าสวยกว่า" ริวยื่นเสื้อยีนให้อีกฝ่าย

"ไม่เอาอะ กูชอบแบบนี้มากกว่า" วายืนยัน ถึงแม้อีกฝ่ายจะตัดความมั่นใจของเธอ แต่ถ้าใส่เสื้อยีนที่อีกฝ่ายบอก มันก็ดูแมนเกินไปอีก เธอไม่เอาด้วยหรอก

"แต่ถ้าแต่งแบบนี้ ผู้หญิงเขาจะไม่สนใจมึงเลยนะเว้ย มันโชว์เกินไป ทำให้ไม่น่าค้นหา" ริวพยายามหาข้ออ้างเพื่อให้อีกฝ่ายใส่เสื้อคลุม

"กูไม่สนอยู่แล้ว เพราะชุดนี้เบลชอบ พวกกูคุยกันแล้ว" วายืนยัน แล้วทำการเปิดประตูอีกครั้ง

"เที่ยวเสร็จแล้วบอก เดี๋ยวกูมารับ"ริวรีบบอกอีกฝ่าย 

"ไม่เป็๲ไร คืนนี้กูจะไปค้างห้องเขาว่ะ ขอบใจมึงมาก ไว้เจอกันวันจันทร์" วาลงจากรถพร้อมกับโบกมือลาเพื่อนสนิท แล้วเดินเข้าไปในร้านทันที

ริวมองตามหลังอีกฝ่าย ทั้งโกรธทั้งโมโห แต่ทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องขับรถกลับไปแดกเบียร์ย้อมใจที่ห้องของตัวเอง

เช้าวันจันทร์ที่แสนสดใสกลับมาเยือนอีกครั้ง

"ไม่คิดจะทักทายกันเลยรึไง" เสียงกวน ๆ ดังขึ้นมาจากคิน ขณะที่กำลังเดินสวนกับกันแผนกจัดซื้อที่คลังสินค้า เพราะกันเอาเอกสารมาส่งให้พนักงานรับ-ส่งสินค้า

กันหันหลังกลับมามอง "มึงมีอะไรให้น่าสนใจ ทำไมกูต้องทัก?"

คินของขึ้นกันเลยทีเดียว เขาเดินถอยหลังมาหยุดอยู่ข้าง ๆ อีกฝ่าย

"ความหล่อของกูไง"คินทำหน้าภาคภูมิใจสุด ๆ

กันขมวดคิ้ว "ที่บ้านมึงไม่มีกระจกเหรอ?"

"ไอ้กัน!!!"

"ทำไม? ยอมรับความจริงไม่ได้ว่างั้น?" กันพูดกวน ๆ ตอบ เกลียดจริง ๆ ไอ้พวกหลงตัวเองเนี่ย

ผึ่บ! จู่ ๆ คินก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้

"..." กันชะงัก 

"กูไม่หล่อจริง ๆ เหรอ" คินทำหน้าเ๽้าเล่ห์

(หล่อ....เอ๊ย!!!) กันรีบผลักอกของอีกฝ่ายออกจากเขา

"เออ ไม่หล่อ!!" กันรีบสับเท้าออกไปทันที

คินมองตาม "ไม่หล่อเหรอวะ?" คินรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่องใบหน้าดู 

"ก็หล่อหนิ ผมก็เซ็ทเป็๲ทรงเท่ซะขนาดนี้ เอาอะไรมาไม่หล่อ ดีกรีเดือนคณะเลยนะเว้ย!!! มึงตาไม่ถึงเองเหอะ!!" คินโวยวายตามหลังอีกฝ่าย บังอาจมาหาว่าเขาไม่หล่อได้ไง 

วินเดินเข้ามาในห้อง เจอกับเพื่อนสนิทที่มีสภาพไม่ต่างกัน

ทั้งคู่มองหน้ากัน ก็เข้าใจโดยไม่ต้องมีคำพูดออกจากปาก

วินทิ้งตัวลงที่เก้าอี้ทำงานของตัวเอง

"เฮ้อ..." ทั้งคู่ถอนหายใจออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย 

ภายในห้องปกคลุมไปด้วยอารมณ์สีเทา ๆ ค่อนไปทางมืดก็ว่าได้ 

กริ๊ง!!! 

เสียงโทรศัพท์ที่โต๊ะของวินดังขึ้น วินยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มาแนบหู

"ครับ?"

[พร้อมแล้วจ้ะน้องวิน] เสียงหวานจากแผนกฝ่ายบุคคล นั่นก็คือฟาง

"ครับพี่ฟาง" แล้ววินก็วางโทรศัพท์กลับคืนที่เดิม

วินหันไปหาริว ซึ่งริวก็หันมามองเขาอย่างรู้ใจ ทั้งคู่พยักหน้าให้กัน 

วินลุกขึ้นแล้วหยิบกระเป๋าโน๊ตบุ๊คส่วนกลาง เดินออกไปจากห้อง 

วินเดินผ่านห้องแผนกฝ่ายผลิต ก็อดไปได้ที่จะมองไปที่โต๊ะของผู้จัดการฝ่ายผลิต แต่รอบนี้ไม่เจอ สงสัยอีกฝ่ายลงไลน์ผลิต เขาจึงเดินต่อไปที่ห้องประชุม

พอเปิดเข้าไปในห้องก็เจอกับพนักงานใหม่ ซึ่งเป็๲ชาย 2 คน และหญิง 3 

"สวัสดีครับ" วินเอ่ยทักทายทุกคน 

"สวัสดีครับ/ค่ะ"

วินเดินมาที่หน้าห้อง ซึ่งมีจอโปรเจกเตอร์ฉายสไลด์ หัวข้อ อบรมความปลอดภัยและสิ่งแวดล้อม ซึ่งเขาต้องอบรมให้กับพนักงานใหม่ทุกคนก่อนจะเริ่มงาน เพราะกฎหมายกำหนดและเพื่อความปลอดภัยของพนักงานด้วย 

วินรับหน้าที่อบรมเ๱ื่๵๹ความปลอดภัย ส่วนเ๱ื่๵๹สิ่งแวดล้อมจะเป็๲ริว ถ้าหัวข้อของเขาใกล้จะจบ ค่อยทักไปบอกริวมาอบรมต่อ ระหว่างนี้ก็ให้ริวเคลียร์งานของตัวเองไปก่อน

วินเริ่มแนะนำชื่อ และตำแหน่งหน้าที่ของตัวเอง หลังจากนั้นก็เริ่มบรรยายหัวข้อของตัวเอง

หลังจบหัวข้อบรรยายของตัวเอง เขาก็ไลน์ไปบอกริว 

"พักเบรก 10 นาทีครับ" วินบอกกับพนักงานใหม่ แล้วเดินออกจากห้องประชุม 

ก่อนจะกลับห้องทำงานจึงแวะไปเอาชาเขียวเย็นที่ตู้เย็นในครัวออฟฟิศ เพราะฝากริวสั่งไว้ให้ 

พอหยิบแก้วชาเขียวเสร็จ กำลังจะเดินออกมา ก็เจอพอลที่กำลังเดินมาพอดี

"..."

"โอเคขึ้นยัง" พอลถามความรู้สึกของอีกฝ่ายที่บอกว่าอกหัก

(มันจะไม่ดีขึ้นก็เพราะพี่นี่แหละ) วินโวยอีกฝ่ายในใจ

"ดีขึ้นบ้างแล้วครับ" ดีกับผีน่ะสิ แววตาเศร้าขนาดนั้น 

"อื้ม! ให้เวลามันเยียวยา แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น" พอลแตะไหล่ของอีกฝ่ายเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ แล้วเดินสวนเข้าไปในครัวเพื่อไปชงกาแฟ

"พี่พอลครับ" 

พอลหันหน้ากลับมา "หืม?" พร้อมกับเลิกคิ้ว

"ขอบคุณนะครับ" วินยิ้ม และคำพูดนั้นหมายถึงขอบคุณที่อีกฝ่ายเคยเป็๞ความสุขของเขามาตลอด 19 ปี แต่หลังจากนี้คงไม่มีอีกแล้ว

"อื้ม" พอลยิ้มตอบ แล้ววินก็หันหลังเดินจากไป

3 สัปดาห์ต่อมา

พอลแทบไม่ได้คุยกับวินเลย แต่เขาเห็นอีกฝ่ายบ่อยนะ ส่วนมากจะเจอกันจากไกล ๆ พอจะเข้าไปทัก วินก็เดินไปที่อื่นแล้ว 

พอลก็ไม่อยากสนใจหรอก แต่เขาดันคิดไปแล้วว่าวินคือน้องชายที่เขาเอ็นดู จึงอดห่วงไม่ได้ แต่ก็ไม่มีโอกาสไหนให้เข้าไปถามเลยด้วยซ้ำ งานไลน์ผลิต๰่๥๹นี้ก็ยุ่ง ๆ อีกด้วย

หลังจากกลับมาถึงห้องพัก พอลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาภรรยาสุดที่รักที่ไม่ได้เจอกันมา 3 สัปดาห์แล้ว

"ผมถึงห้องแล้วนะ พรีมถึงไหนแล้ว" 

[ขอโทษนะพอล อาทิตย์นี้พรีมไปหาไม่ได้นะ ติดลูกค้ากลุ่มใหม่น่ะ] 

"งั้นผมไปหาก็ได้ คิดถึง!...อยากเจอ" ระยะทางไม่ถึง 100 กิโล เขาขับรถไหวอยู่แล้ว

[พรีมก็คิดถึง แต่พรีมต้องพาลูกค้าไปค้างที่เกาะ ไม่ได้เที่ยวในเมืองเหมือนกลุ่มก่อน ๆ ไว้อาทิตย์หน้าเดี๋ยวพรีมไปหาเอง อดทนรอหน่อยนะคะ] น้ำเสียงออดอ้อน

"..ก็ได้ครับ แต่อาทิตย์หน้าต้องมาจริง ๆ นะ" เพราะ 3 อาทิตย์ที่ผ่านมา พรีมก็พูดกับเขาแบบนี้ แค่เปลี่ยนสถานที่เที่ยว

[รับทราบค่ะ รักพอลนะคะ]

"ผมก็รักพรีมครับ"

ติ๊ด! ปลายทางกดตัดสาย

พอลวางโทรศัพท์ลงข้างตัว แล้วนึกเสียดายที่ย้ายมาทำงานที่นี่ เพราะต้องอยู่ห่างจากคนรัก แต่เพื่อเงินเดือนที่เยอะขึ้น เขาต้องยอม เขาอยากหาเงินได้เยอะ ๆ เพราะอยากให้พรีมเลิกทำงานเป็๞ไกด์ แล้วมาอยู่ด้วยกัน เดี๋ยวเขาจะดูแลเธอเอง