บทที่ 25 ลาล่อให้ลาโง่กลิ้ง!
ทว่าจ้าวซู่อวิ๋นคนนี้กลับเป็คนที่ไม่ยอมรับฟังใคร ไม่รู้จักหยุดเมื่อได้ดี การที่คนอื่นเตือนเธอกลับเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟ เธอไม่ยอมฟังแม้แต่คำเดียว
"เื่ในครอบครัวของพวกเราไม่จำเป็ต้องให้เธอมายุ่ง!"
"ถ้าให้เย่เส้าของบ้านคุณรู้ว่าคุณรังแกภรรยาของเขาแบบนี้ เขากลับมาจะไม่มาเอาเื่คุณหรอกหรือ?"
แม้ว่าทุกคนจะรู้ว่าซูหลีขี้ขลาด ถูกจ้าวซู่อวิ๋นรังแกทุกวัน แต่ถ้าเย่เส้าอยู่บ้าน เขาก็คอยปกป้องภรรยาของเขา จ้าวซู่อวิ๋นไม่กล้าทำแบบนี้เลย
แต่เดิมซูหลีเห็นแม่สามีแสดงแบบนี้ ก็รู้สึกโมโหอยู่บ้าง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปาก เพื่อนบ้านก็เข้ามาช่วยเหลือเธอ ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจจริง ๆ
คนที่มีความสุขที่สุดคงไม่พ้นเสี่ยวเย่ปิง เมื่อเห็นย่าแสดงแบบนั้น เขาก็เลียนแบบโดยหยิบอ่างเคลือบมาใบหนึ่ง ถอดรองเท้าข้างหนึ่งออก แล้วเคาะเลียนแบบย่า เขารู้สึกว่ามันสนุกมาก!
ซูหลีเห็นแล้วก็โมโห เธอไม่สามารถควบคุมแม่สามีได้ แต่ยังสามารถจัดการกับเ้าตัวเล็กนี่ได้ เธอเดินเข้าไปแย่งรองเท้ากลับมาทันที "เสี่ยวเย่ปิง ลูกกำลังทำอะไร?"
"ก็เลียนแบบย่าร้องเพลงงิ้วไงล่ะ แม่ดูสิ ย่าถืออ่างล้างหน้าด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือก็ถือรองเท้าแตะ มันสนุกจะตายไป!" เสี่ยวเย่ปิงไม่รู้สึกอับอายเลยกับสิ่งที่คุณย่าทำ เขากลับรู้สึกว่ามันสนุกมาก
ซูหลีฉวยโอกาสพูดกับทุกคนว่า "เขาว่ากันว่าคนเป็แม่ไม่ดี ลูกก็จะเสียคน ปกติแม่สามีฉันก็เลี้ยงเสี่ยวปิงแบบนี้แหละ ดูสิว่าเสี่ยวปิงได้เรียนรู้อะไรจากเธอบ้าง"
พูดตามตรง แม้จะเป็คนในหมู่บ้านเดียวกัน ทุกคนก็รังเกียจพฤติกรรมการด่าทอกลางถนนแบบแม่ค้าตลาดของจ้าวซู่อวิ๋น
ใครจะอยากมาตีฆ้องร้องป่าวทำให้ตัวเองขายหน้าแบบนี้โดยไม่มีเหตุผลกันล่ะ?
แม้ว่าจ้าวซู่อวิ๋นจะไม่รู้สึกอายเลย แต่เด็กที่เรียนแบบเธอจะเป็ยังไง?
หลี่ซิวหลานที่อยู่บ้านตรงข้ามกำลังพยายามเกลี้ยกล่อมเธอ "ซู่อวิ๋น เธอดูสิว่าเด็กเลียนแบบเธอจนเป็แบบไหนแล้ว? รีบเก็บของซะ เธออาจจะไม่กลัวเป็ตัวตลก แต่ลูกหลานที่ทำตามเธอก็พลอยอับอายไปด้วยนะ"
"ฉันทำอะไรให้อับอาย? ลูกสะใภ้ของฉันเองอกตัญญู ฉันจะด่าสักหน่อยก็ไม่ได้เหรอ?"
"จ้าวซู่อวิ๋นเริ่มหาเื่อีกแล้ว ต้องทำให้บ้านวุ่นวายถึงจะพอใจ แถมยังให้เด็ก ๆ เอาอย่างเธออีก... ถ้าฉันเป็ซูหลีฉันก็คงไม่อยากให้เธอเลี้ยงลูกเหมือนกัน"
"ใช่เลย คุณลองคิดดูสิ แม่สามีแบบนี้จะเลี้ยงเด็กได้ดีได้ยังไง?"
เพื่อนบ้านทนไม่ไหว ต่างคนต่างพูดขึ้นมา จนทำให้จ้าวซู่อวิ๋นโกรธจนตัวสั่น เธอไม่เพียงแต่ตีฆ้องร้องป่าว แต่ยังกลิ้งเกลือกกับพื้นอีกด้วย
เพียงแค่ฉากนี้ก็ทำให้ซูหลีตกตะลึง ในใจของเธอพลันนึกถึงคำหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ลาล่อให้ลาโง่กลิ้ง!
จ้าวซู่อวิ๋นสร้างความใให้กับเธอมากมายในวันนี้ สิ่งเหล่านี้ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน วันนี้เธอได้เรียนรู้ทั้งหมดแล้ว
ทุกคนพยายามห้ามปรามแต่ก็ไม่เป็ผล ได้แต่มองดูจ้าวซู่อวิ๋นอาละวาดอยู่ตรงนั้น เสี่ยวเย่ปิงเห็นย่ากลิ้งสนุก ก็เลียนแบบเธอโดยกลิ้งไปมาบนพื้นอย่างบ้าคลั่ง พลางหัวเราะไปด้วย...