ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 152 ยืมมือคนอื่นเลี้ยงไก่

        เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน ท่าทางและน้ำเสียงนั้นช่างสง่างามและสูงส่ง หากไม่รู้มาก่อนว่าหานชีเยวี่ยเป็นสาวชาวบ้าน เลขานุการเสี่ยวต้วนคงคิดว่าเธอเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่โต

        "ผู้จัดการต้องการจัดระเบียบวินัยของทุกคน นี่เป็นเรื่องที่ดี เราควรสนับสนุนอย่างเต็มที่ เพราะมีแต่วินัยที่ดีเท่านั้น ถึงจะได้ผลลัพธ์ที่ดี"

        เลขานุการเสี่ยวต้วนที่ถูกความสง่างามของหานชีเยวี่ยสะกดอยู่นั้น จู่ๆ ก็ถูกคำพูดของเธอทำให้ตกใจ

        ทำไมหานชีเยวี่ยถึงพูดแบบนั้น? เธอรู้หรือไม่ว่าถ้าเรื่องนี้บานปลาย มันจะส่งผลเสียต่อตัวเธอเองด้วย? แต่เลขานุการเสี่ยวต้วนไม่รู้เลยว่า สำหรับหานชีเยวี่ยแล้ว เรื่องนี้ไม่สำคัญเลย

        เป้าหมายสูงสุดของเธอคือการเข้ามหาวิทยาลัย

        เธอแค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในช่วงสองสามเดือนนี้ และไม่ถูกเอาเปรียบก็พอ และแน่นอนว่า หานชีเยวี่ยไม่ต้องการถูกเอาเปรียบ เธอย่อมมีวิธีของเธอ เธอจะไม่ยอมนั่งเฉยๆ และจะตอบโต้เมื่อจำเป็น

        เลขานุการเสี่ยวต้วนทำอะไรไม่ได้ ได้แต่มองหานชีเยวี่ยเดินเข้าไปในห้องทำงานของผู้จัดการ หลังจากนั้นเขาก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ทำไมเขาถึงลืมรายงานผู้จัดการก่อนล่ะ?

        ช่างเถอะ คิดว่าผู้จัดการคงชอบหานชีเยวี่ยอยู่แล้ว แม้เธอจะเข้าไปโดยไม่รายงาน คงไม่โกรธหรอกมั้ง?

        จริงๆ แล้ว ในใจของเลขานุการเสี่ยวต้วนยังมีความคิดที่ไม่บริสุทธิ์อยู่บ้าง

        ถ้าผู้จัดการโกรธก็ดีสิ สหายเสี่ยวหานคนนี้ เพิ่งมาใหม่ก็ได้รับความสำคัญขนาดนี้ สักวันอาจจะมาขัดขวางตัวเขาด้วยก็เป็นได้ เลขานุการเสี่ยวต้วนไม่ต้องการให้มีคนหนุ่มสาวคนอื่นในโรงงานได้รับความสำคัญจากผู้จัดการมากกว่าเขา และกลายเป็นคู่แข่งที่ล้มยาก

        ตอนที่หานชีเยวี่ยเดินเข้าไป ผู้จัดการมีสีหน้าไม่พอใจอยู่แวบหนึ่ง แต่เพราะเป็นหานชีเยวี่ย สีหน้าของเขาก็กลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง

        "สหายเสี่ยวหาน มาแล้วเหรอ?"

        ผู้จัดการคิดว่าหานชีเยวี่ยมาฟ้อง คำพูดจึงสุภาพมาก และกำลังคิดอย่างรวดเร็วว่าจะปลอบเธอยังไง

        "ผู้จัดการ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณค่ะ"

        หานชีเยวี่ยยิ้มแย้ม ผู้จัดการยิ่งรู้สึกไม่แน่ใจ คิดถึงคนพวกนั้นในโรงงานที่ไม่รู้ถึงคุณค่าของหานชีเยวี่ย ผู้จัดการก็อดโมโหไม่ได้

        "สหายเสี่ยวหาน มาได้จังหวะพอดีเลย ฉันก็มีเรื่องจะคุยกับเธอเหมือนกัน"

        "ผู้จัดการคะ คุณพูดก่อนเลยค่ะ" หานชีเยวี่ยทำท่าทางเหมือนยอมรับฟังได้ทุกอย่าง ทำให้ผู้จัดการยิ่งไม่มีความมั่นใจ

        นี่มันความเงียบสงบก่อนพายุฝน [1] รึเปล่าเนี่ย

        "เรามาคุยกันเรื่องแผนงานประชุมแลกเปลี่ยนกันก่อน เช้านี้ฉันได้รายงานให้ผู้นำหลักๆ ในเมืองแล้ว เหล่าผู้นำในเมืองล้วนก็ให้ความสนใจในเรื่องนี้อย่างมาก บอกว่าจะส่งรองผู้จัดการลงมาดูแล"

        หานชีเยวี่ยไม่ได้รู้สึกแปลกใจที่ได้ยินว่าจะมีรองผู้จัดการลงมาดูแล ถึงจะเป็นแค่การประชุมแลกเปลี่ยนเล็กๆ แต่ก็เป็นเรื่องใหม่ ในยุคที่กำลังจะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ผู้นำที่มีวิสัยทัศน์ก็เริ่มลงมือกันแล้ว

        "ผู้จัดการ วางใจได้ค่ะ ฉันจะทำให้ดีที่สุด ถึงจะไม่กล้ารับประกันว่าจะสมบูรณ์แบบ แต่ฉันจะพยายามไม่ให้มีข้อบกพร่อง"

        เมื่อได้ยินคำรับประกันของหานชีเยวี่ย ผู้จัดการก็โล่งใจขึ้นมาก มีคำพูดนี้ ก็มั่นใจได้ว่าหานชีเยวี่ยจะไม่ลาออกไป

        "ฉันไว้ใจเธอ ทำเต็มที่เลย"

        "ขอบคุณผู้จัดการที่สนับสนุน แต่ที่ฉันมาวันนี้ ฉันมีเรื่องอื่นจะรายงานค่ะ"

        เมื่อได้ยินว่ามีเรื่องอื่นจะรายงาน รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้จัดการก็จางลงเล็กน้อย

        มาแล้ว มาแล้ว ในที่สุดก็มา

        คิดว่าเด็กสาวอาจจะโกรธ และอาจจะให้เขาตัดสิน ในใจผู้จัดการก็รู้สึกหงุดหงิด

        ที่บ้านผู้จัดการมีลูกสาวคนเล็ก ทุกครั้งที่ลูกสาวโกรธ เขาต้องเสียเงินมากมายเพื่อเอาใจเธอ ผู้จัดการคิดถึงเรื่องนี้ก็ปวดหัว

        "สหายเสี่ยวหาน มีอะไรก็พูดมาเถอะ ตราบใดที่ความต้องการของคุณสมเหตุสมผล ทางโรงงานจะพยายามทำให้เต็มที่"

        ผู้จัดการพูดกับหานชีเยวี่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังง้อลูกสาวโดยไม่รู้ตัว

        หานชีเยวี่ยรู้สึกว่าน้ำเสียงและท่าทางของผู้จัดการแปลกๆ แต่วันนี้มีเรื่องสำคัญจริงๆ ดังนั้นเธอจึงไม่สนใจเรื่องท่าทางของผู้จัดการอีก

        จากนั้น ผู้จัดการก็เห็นหานชีเยวี่ยหยิบกระดาษปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า

        ใช่แล้ว เป็นกระดาษปึกหนึ่งที่เขียนตัวอักษรเต็มไปหมด

        "ผู้จัดการ ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้การพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ของโรงงานเรากำลังประสบปัญหา ในนี้มีข้อมูลส่วนหนึ่งที่ฉันรวบรวมมา คุณลองดูสักหน่อย ถ้าใช้ได้ ก็ถือว่าฉันได้ช่วยโรงงานแล้วค่ะ"

        หานชีเยวี่ยวางข้อมูลที่คัดลอกด้วยลายมือไว้บนโต๊ะทำงานของผู้จัดการอย่างสุภาพ

        ผู้จัดการหยิบข้อมูลขึ้นมาดูด้วยความสงสัย เขาทำงานในโรงงานมานานหลายปี เริ่มต้นจากการเป็นช่างเทคนิค แค่กวาดสายตาดูคร่าวๆ เขาก็เข้าใจว่าหานชีเยวี่ยให้ข้อมูลอะไรมา

        "สหายเสี่ยวหาน นี่เธอเป็นคนรวบรวมข้อมูลเหล่านี้เองเหรอ มาได้จังหวะพอดีเลย!"

        ผู้จัดการตื่นเต้นจนลุกขึ้นยืน ถ้าไม่คิดว่าหานชีเยวี่ยเป็นสหายสาววัยรุ่นแล้วล่ะก็ เขาคงจะเข้าไปกอดเธอแน่นๆ แล้ว คิดไม่ถึงว่า สหายเสี่ยวหานเพิ่งเข้าโรงงาน ก็สามารถให้ข้อมูลทางเทคนิคที่มีค่าเช่นนี้ได้

        คุ้มแล้ว คุ้มมาก

        หานชีเยวี่ยเห็นผู้จัดการตื่นเต้น เธอก็ยังคงยิ้มแย้ม

        เดิมทีเธอคิดว่าจะเอาข้อมูลนี้ออกมาอีกสองสามวัน แต่ในเมื่อมีคนจ้องเล่นงานเธอ หานชีเยวี่ยจึงคิดว่าต้องให้คนในโรงงานเห็นคุณค่าของเธอ นอกจากนี้ ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง หานชีเยวี่ยคิดว่าข้อมูลนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอ

        หากนักวิจัยสามารถทำการวิจัยต่อไปในทิศทางนี้ อุตสาหกรรมสิ่งทอจะต้องมีความก้าวหน้าอย่างมาก

        "ผู้จัดการ ข้อมูลสามารถใช้ได้ก็ดีแล้วค่ะ" หานชีเยวี่ยพูดอย่างใจเย็นเช่นเคย "ฉันยังมีเรื่องอยากคุยกับผู้จัดการอีกเรื่องค่ะ"

        เหยื่อถูกปล่อยไปแล้ว จะปล่อยไปเฉยๆ ได้ยังไง

        หานชีเยวี่ยคิดว่าถึงเวลาแก้ปัญหาให้กับชุมชนแล้ว แค่ซื้อสินค้าสวัสดิการ แน่นอนว่าได้กำไรบ้าง แต่ไม่ใช่แผนระยะยาว ยิ่งไปกว่านั้น สินค้าเกษตรมีราคาต่ำ คิดไปคิดมาก็ไม่คุ้ม!

        ตอนนี้ผู้จัดการกำลังอารมณ์ดี จึงโบกมือทันทีแล้วบอกว่า "มีอะไรก็พูดมาเถอะ"

        "ผู้จัดการ สบู่ที่โรงงานเราต้องการ ซื้อมาจากอำเภอข้างๆ ใช่ไหมคะ"

        โรงงานทอฝ้ายมีความต้องการสบู่ค่อนข้างมาก แต่เนื่องจากในอำเภอไม่มีโรงงานสบู่ จึงต้องซื้อจากอำเภอข้างๆ พูดถึงเรื่องนี้ ผู้จัดการก็รู้สึกหงุดหงิด ครั้งที่แล้วไปซื้อของ โรงงานสบู่ก็พูดจาเหมือนกับว่าโรงงานทอฝ้ายของเขาได้เปรียบ ต้องขึ้นราคา

        หึ คิดว่าเขาไม่รู้ราคาสบู่หรือ? ถ้าไม่ใช่เพราะมีความต้องการมาก เขาคงไปซื้อที่สหกรณ์แล้ว

        "ใช่ สหายเสี่ยวหานมีข้อเสนอแนะอะไรไหม?"

        ผู้จัดการพบกับหานชีเยวี่ยไม่บ่อยนัก แต่เขารู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้เป็นคนที่พูดอะไรก็มีเหตุผล

        "ฉันคิดว่าโรงงานเราสามารถสร้างโรงผลิตสบู่เองได้"

        หานชีเยวี่ยพูดตรงประเด็นเช่นเคย

        ผู้จัดการยิ้มแห้งๆ แล้วส่ายหัว "โรงงานของเรารักษาขนาดเท่านี้ก็ดีมากแล้ว เธอเพิ่งให้ข้อมูลฉัน เดี๋ยวส่งให้แผนกวิจัย เร็วๆ นี้ก็จะมีสินค้าใหม่ออกมา ตอนนั้นอาจต้องทำงานล่วงเวลาเพื่อผลิต ถ้าจะสร้างโรงงานสบู่อีก คงไม่ไหวหรอก"

        "ผู้จัดการ กรรมวิธีในการผลิตสบู่ไม่ซับซ้อนค่ะ เราสามารถยืมไก่คนอื่นมาออกไข่ได้ ให้คนอื่นมาผลิตในโรงงานของเราได้"

        เชิงอรรถ

        [1] ความเงียบสงบก่อนพายุฝน暴风雨前的宁静 ความหมายคือความรู้สึกนิ่งสงบก่อนจะระเบิดอารมณ์