ฉันยืนนิ่งทั้งช็อค ทั้งงง เธอยังจ้องหน้าฉันอยู่ ก่อนจะจับไหล่ฉันเบาๆ เหมือนเรียกสติ
“คะ ??? เอ่อ ค่ะ ...ละ แล้วมีธุระอะไรคะ”
“เข้าบ้านก่อนดีไหม จะยืนท้องกลมคุยอย่างนี้หรอ”
“อ๋อ... เอ่อ เชิญค่ะ”
ฉันผายมือให้คุณผู้หญิงคนนั้นเข้าบ้าน ก่อนจะเดินนำไปที่ห้องรับแขก
“เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำดื่มให้นะคะ..”
“ไม่ต้อง .. ฉันมาคุยธุระสำคัญแค่แป๊บเดียว เดี๋ยวจะบินกลับแล้ว”
“คะ? ... ค่ะ”
ฉันนั่งช้าๆ มือสั่นเพราะตื่นเต้นกับคนตรงหน้า เธอมองท้องฉัน แล้วถาม
“คลอดเมื่อไร”
“อีก 2 อาทิตย์..ค่ะ”
“อืม ดีใจด้วยนะ”
…เดี๋ยว เธอจะมาดีใจอะไรกับเมียน้อยอย่างฉันกัน สามีเธอทำคนอื่นท้องนะ เธอควรวิ่งเข้ามาตบฉันเหมือนในละครสิ ไม่ใช่มานั่งแสดงความยินดีอย่างนี้ … แถมฉัน ยังเป็สาเหตุให้เธอถูกขอหย่าอีกด้วย
“ขอเข้าเื่เลยละกัน ..”
“...”
“เธอคงรู้แล้วว่าฉันกับคุณเตชินแต่งงานกัน”
“ค่ะ ทราบค่ะ”
“เราแต่งเพราะธุรกิจ ...”
“...”
“ฉันต้องโอนย้ายหุ้น 80% ของฝั่งพ่อมาเป็ของตัวเอง ฝ่ายคุณเตชินถือหุ้นอีก 20% ของบริษัทฉัน ซึ่งถือว่าเป็รองผู้บริหาร เพราะฉันเป็มือใหม่ในวงการ ผู้ถือหุ้นคนอื่นเลยไม่ไว้ใจ ..”
“...”
“ฉันขอให้คุณเตชินจดทะเบียนสมรสเพื่อเป็หลักประกันให้ และรอจนกว่าจะถึง่เปลี่ยนถ่ายผู้บริหาร”
“....”
“ฉันไม่รู้ว่าอธิบายไปแล้วเธอจะเข้าใจไหม แต่ว่า มันเป็เื่ของธุรกิจ เงินเป็แสนล้านเข้ามาเกี่ยวข้องเพราะใบสมรสใบเดียว ยังไม่รวมเส้นสายอื่นๆ ทั้งในและต่างประเทศ....”
“..ละ แล้วคุณมาบอกฉันทำไมหรอคะ”
“เพราะฉันเป็คนขอหย่าเอง”
“!!!”
“ก็เราต่างคนต่างได้ประโยชน์แล้วน่ะ… คุณเตชินได้ทั้งส่วนแบ่งหุ้นในบริษัทฉันเกือบ 10 % เป็ค่าจ้าง และเส้นสายทางธุรกิจส่วนตัวของเขาอีก “
“คะ?”
“...ที่สำคัญ ฉันก็มีคนรักอยู่แล้วด้วย”
“!!!?”
“เพราะฉะนั้น ไปปลุกสติไอ้หมาบ้านั่นซะ เพราะมันเมาจนทิ้งการ ทิ้งงานบอร์ดบริหารประชุมจะปลดมันออกแล้ว”
“ดะ เดี๋ยว แล้วทำไมฉัน..”
“ก็เธอเป็เมียเขานิ นั่นก็ลูกเขา รวมๆ แล้วก็นี่คือสาเหตุที่ไอ้บ้านั่นขาดสติ”
อึก
‘คนนะยะ ไม่ใช่ยำรวมมิตร
แล้วทำไมต้องเป็ฉันด้วยล่ะ เราตัดขาดกันไปแล้วนะ’
“ฉันไม่ได้สนใจความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอหรอก ฉันสนแค่ธุรกิจฉัน เพราะไอ้บ้านั่นกำลังทำหุ้นของฉันสั่นคลอนอยู่”
“คือฉันตัดขาดกับเขาแล้วค่ะ คงไม่....”
“ไม่ขาดหรอก … ฉันจะบอกเธอในฐานะที่ฉันโตกว่า ผ่านโลกมาเยอะกว่า”
“...”
“แววตาเธอที่ยอมนั่งฟังเื่ของคุณเตชิน จนถึงตอนนี้ มันมีแต่สายตาของคนที่ยังรัก ยังห่วงอยู่เต็มไปหมด”
“...”
“ไปทำตามเสียงหัวใจของตัวเองซะ ก่อนที่อะไรๆ มันจะสายไปกว่านี้”
“...”
“อีกอย่าง เธอน่ะ เอาความรู้สึกตัวเองเป็ที่ตั้ง ..ถามลูกหรือยัง ว่าอยากเกิดมาโดยไม่มีพ่อหรือเปล่า”
“!!!”
ฉึก!!
คำถามนี้ทำให้ฉันตาสว่าง เหมือนพึ่งบรรลุธรรมได้
‘…นั่นสินะ ฉันเอาความรู้สึกของตัวเอง มาตัดสินชีวิตลูกได้ยังไง’
เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย แล้วทำไม ฉันถึงทำให้เขาไม่มีพ่อ ไม่มีครอบครัวที่อบอุ่น เหมือนคนอื่นๆ
จู่ๆ น้ำตาฉันก็ไหล มือสั่นๆ ยกขึ้นลูบท้อง ในใจร้องก้องขอโทษลูกซ้ำๆ
“ไปกันเถอะ…”
ผู้หญิงคนนั้น ลุกขึ้นแล้วยื่นมือมาหาฉัน
“ฮึก…ปะ ไปไหนคะ”
“ไปปลุกสติไอ้หมานั่นกัน”
สิ้นคำชวน ฉันลุกขึ้นเช็ดน้ำตา แล้วฮึบไปเก็บของจำเป็ ดิ่งขึ้นเครื่องบินส่วนตัวไปกับเจ๊พี่สาวคนนี้ทันที ใช้เวลาไม่นานก็ถึงประเทศจีนแบบงงๆ
ด้วยเส้นสายของเจ๊พี่สาว ฉันก็ไม่ได้ถูกตรวจสอบอะไรมาก แถมยังถูกต้อนรับประคบประหงมเป็อย่างดี
รถรีมูซีนคันหรูจอดอยู่ที่หน้าโรงบ่มไวน์ขนาดใหญ่ เจ๊พี่สาวลงไปคุยกับพนักงานชาวจีน แล้วเดินมาหาฉันที่รถ
“ป่ะ เดี๋ยวพาไปดูหมา”
เอ่อ
ฉันงงไปหมดแล้วว่าที่พูดคือหมาจริง หรือหมายถึงเฮียเตกันแน่
หลังเดินท่าแพนกวิ้น ผ่านสายตาพนักงานนับร้อย ที่ยืนซุบซิบ อ้าปากพะงาบๆ โค้งหัวคำนับเป็แถวนั้นมาแล้ว เราก็หยุดอยู่ที่หน้าห้องบ่มห้องสุดท้ายของตึก
แกร้ก
เจ๊พี่สาวบิดลูกบิดเข้าไป ก่อนจะจูงมือฉันผ่านถังไวน์นับร้อยที่ตั้งเรียงรายเป็แถวทางยาว จนท้ายสุดก็เจอ ‘หมา’ ที่พี่สาวว่า
“คุณเตชิน … มีคนมาหา”
พี่สาวคุยกับเฮียเตเป็ภาษาไทย เขายังนอนหลับบนพื้นไม่ได้สติ
ขวดไวน์ หลายแบรนด์ หลายสี หลายปีบ่ม เกลื่อนกราด ชายร่างโต นอนพับไร้สติ ผมเผ้ายุ่งเหยิงเป็ก้อนรังนก เสื้อผ้าหลุดลุ่ย เปื้อนคราบอ้วก คราบไวน์ รองเท้า ถุงเท้า กระเด็นไปคนละทิศ ละทาง … สภาพเหมือนหมาจริงๆ แฮะ
“ไส …อึก หัวไป”
เฮียเตพูดเสียงเบาๆ แล้วคว้าเศษต้นฟางบนพื้นมาขว้างใส่ฉันกับเจ๊พี่สาว
“ดูมัน… ถ้าไม่ติดว่ามีหุ้นด้วยกัน ฉันสั่งเผาสดไปพร้อมโกดังนี้แล้ว”
อึก
ดะ เดี๋ยวสิ เจ๊มาพูดว่า จะฆ่าเขา ต่อหน้าลูกเมียเขาไม่ด้ายยย !!!
“ฉันมาส่งแค่นี้ ที่เหลือเธอจัดการนะ”
“อ้ะ ..ดะ เดี๋ยว คุณจะไปไหนคะ”
“ฉันไม่ได้ว่างมานั่งดูละครน้ำเน่าของพวกเธอ .. ฉันต้องไปประชุมต่อ”
เจ๊พี่สาวว่า พลางยกดูนาฬิกาข้อมือ
“เอ่อ ค่ะ”
ฉันปล่อยแขนพี่สาวออก แล้วหันไปหาหมาบ้าบนพื้น
“เฮ้อออ ฉันจะทำยังไงต่อดีล่ะ”
91
