EP : 12 ของในแหวนมิติ
“ข้ามั่นใจความหล่อเหลาของตัวเองมาตลอด แต่ข้าเพิ่งหมดความมั่นใจพวกนั้นเดี๋ยวนี้เอง” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยขึ้น เมื่อหญิงสาวไม่มีอาการตกใจเลยแม้แต่น้อยเมื่อเห็นความหล่อเหลาของเขา
“พี่ชายนางหล่อเหลากว่าเจ้านัก” ชายชรากล่าวบอกยิ้มๆ ก่อนจะเดินไปจัดแจงอาหารมาและเผื่อชายหนุ่มรุ่นหลานของตัวเองมาให้ด้วย
“ว่าแต่ท่านตา ท่านหมอมีคนรักหรือยัง” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยถามทันที เพราะตัวเขานั้นตอนแรกก็ไม่ได้คิดจะสนใจหญิงสาวหรอก แต่พอเห็นอาการเมื่อครู่แล้ว ทำให้เขาเกิดสนใจนางขึ้นมา
“อาจจะมีแล้วก็ได้ ไม่อย่างนั้นนางจะทำท่าทีเช่นนั้นกับเจ้าหรือ” ชายชรากล่าวบอกพลางนั่งทานอาหารไปเงียบๆ เพราะที่จริงแล้วพวกเขาก็ไม่ได้รู้จักกันขนาดต้องเล่าเรื่องราวของตัวเองให้อีกฝ่ายฟัง
เอาไว้สนิทกันมากกว่านี้ก่อนก็แล้วกัน จะว่าไปเขาก็ยังไม่รู้ชื่อนางแล้วนางก็ยังไม่รู้ชื่อของเขาเลย เดี๋ยวนะๆ เขาได้ยินหลานชายของเขาเรียกนางว่าลู่เซียน อืม ชื่อก็เพราะดี
“ท่านตา ท่านเหม่ออะไรหรือขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อที่เห็นชายชรานิ่งไปพร้อมกับทำท่าเหม่อๆ ก็เอ่ยถามทันที
“ไม่มีอะไร ทานต่อเถอะ” ชายชรากล่าวบอกก่อนจะนั่งทานอาหารต่อไป
“ท่านพี่ข้าว่าเราไปเยี่ยมลู่เซียนกันเถอะ ไหนๆ เราก็ต้องผ่านทางนั้นก่อนจะไปเมืองนภาอยู่ดี” เว่ยเหลียนฉางกล่าวเพราะเว่ยเฉินเทียนเพิ่งติดต่อมาแล้วบอกว่าไปเจอเว่ยลู่เซียนที่เมืองนภามาก็เลยอยากจะเจอน้องสาวของตัวเองขึ้นมาเหมือนกัน
“อืม ก็ดี ชวนพี่เซี่ยวป้อไปด้วย เห็นบอกว่าจะมาที่เมืองนภาเดือนหน้าเหมือนกัน” เว่ยหมิงหย่งพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยก่อนจะกล่าวบอกน้องชายตัวเอง
“เจ้าไปพักเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว” เว่ยหมิงหย่งเอ่ยบอกน้องชายตัวเองเพราะพรุ่งนี้เขาจะต้องทดสอบฝีมือลูกศิษย์ของเขาว่าพอจะมีใครได้ไปเมืองนภากับเขาบ้าง
“ขอรับ” เว่ยเหลียนฉางกล่าวตอบก่อนจะหายตัวไปทันที
เว่ยลู่เซียนที่ตื่นขึ้นมาก็เตรียมตัวหลอมโอสถทันที นางเอาหม้อหลอมโอสถระดับเซียนจักรพรรดิขึ้นมาวางกลางห้องจากนั้นก็เทน้ำลงไปก่อนจะจุดไฟโดยลมปราณ
จากนั้นนางก็มาแยกส่วนสมุนไพรที่ต้องใช้มันมีสามอย่างทั้งหมดมีว่านเพลิงแสงว่านพระอาทิตย์และว่านสายรุ้ง
เมื่อจัดการว่านแต่ละชนิดเสร็จแล้ว นางก็ใส่ลงไปในหม้อหลอมโอสถทันทีน้ำที่กำลังเดือดได้ทีก็พลันเปลี่ยนสีไปมาตามสีของว่านแต่ละชนิด
มันจะหมดแสงก็ต่อเมื่อหลอมโอสถเสร็จแล้ว นางเบาไฟลงหน่อย ก็ปล่อยให้มันทำหน้าที่ของมันไป เพราะเมื่อหลอมโอสถเสร็จแล้วไฟลมปราณก็จะดับไปเอง
“ไปหาอะไรทานแล้วอาบน้ำก่อนก็เสร็จพอดี” เว่ยลู่เซียนกล่าวพลางเดินออกไปนอกห้องหาอาหารทานนิดหน่อยก็เดินไปอาบน้ำ
ยังดีที่ทุกคนนอนหลับไปแล้ว นางจะได้ทำอะไรอย่างสบายใจ อันที่จริงนางไม่ชินที่ต้องมาใช้ชีวิตร่วมกับคนแปลกหน้าเท่าไร แต่มันก็ช่วยไม่ได้
“ได้ดื่มน้ำชาก่อนนอนคงจะดี” หลังอาบน้ำเสร็จเว่ยลู่เซียนก็เดินไปยังห้องครัวพลางจัดการต้มน้ำทันที ก่อนจะถือกาน้ำชาและแก้วเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง
“เสร็จพอดีเลย” เมื่อเข้ามาในห้องโอสถแก้พิษว่านเหมันต์ก็เสร็จพอดีนางตรวจดูก็พบว่ามีความบริสุทธิ์เต็มสิบพอดีแถมยังน่าจะได้สักแปดขวดแก้วเสียด้วยซ้ำ ซึ่งมันดีมากๆ สำหรับนาง
นางโบกมือไปมาโอสถพวกนั้นก็ลงไปอยู่ในขวดแก้วทันที จากนั้นก็ปิดฝาขวดแล้วเอาไว้ในแหวนมิติทันที จะว่าไปนางยังไม่ได้ตรวจดูของในแหวนมิติที่ชายหนุ่มให้นางเลย
“นี่มัน!” เว่ยลู่เซียนร้องอย่างตกใจเมื่อตรวจพบของด้านใน ของมีค่ามากมายแถมยังมีหีบอีกสิบหีบ ซึ่งนางไม่รู้ว่าอะไรอยู่ด้านใน พอนางเอาหีบทั้งหมดออกมาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่าทุกหีบนั้นมีทองคำแท่งเต็มไปหมด
และหีบใหญ่ขนาดนี้มันบรรจุได้เป็นหนึ่งร้อยทองคำแท่งเลยนะ
ไม่อยากจะเชื่อว่าชายคนนั้นจะเอาของพวกนี้มาให้กับนางโดยไม่คิดอะไรเป็นแน่ คงไม่ใช่ค่าสินสอดใช่หรือไม่ แถมยังมีหีบตั้งสิบใบแบบนี้ คนพวกนี้เป็นใครกันแน่ ทำไมถึงได้รวยขนาดนี้
ตอนนี้นางรวยกว่าคนในเมืองนภาอีกล่ะมั้ง ให้ตายเถอะ หวังว่าชายคนนั้นคงไม่ได้เอาของพวกนี้ให้เป็นค่าสินสอดของนางหรอกนะ
ทางที่ดีอย่าเพิ่งใช้ของในนี้จะดีกว่า เพราะไม่อย่างนั้นทางนั้นอาจจะใช้เหตุผลนี้มาบังคับให้นางแต่งงานด้วยเป็นแน่
“นี่ของเจ้า” ในตอนเช้าเว่ยลู่เซียนก็ตื่นแต่เช้า พลางคิดว่าวันหยุดจะทำการปลูกสมุนไพรแล้วก็พวกผักนิดหน่อย
“ขอบคุณท่านหมอมากขอรับ” ชายหนุ่มกล่าวบอกด้วยรอยยิ้มกว้างก่อนจะได้รับการพยักหน้าตอบกลับมาเพียงเท่านั้น
“ข้าจะไปโรงหมอก่อน รู้สึกว่าวันนี้จะมีคนเข้ามาที่โรงหมอเยอะกว่าเดิมเป็นแน่” เว่ยลู่เซียนกล่าวบอกเพราะความรู้สึกของนางมันบอกเช่นนั้น
“เจ้าไม่ทานอาหารก่อนหรือ” ชายชรากล่าวถาม
“ไปหาทานที่โรงเตี๊ยมข้าขี้เกียจทำนะท่านตา” เว่ยลู่เซียนกล่าวตอบ ก่อนจะหายตัวไปทันที
“ท่านตา เราก็ตามนางไปกันเถอะ” หลิ่วหมิงจื่อกล่าวบอกด้วยความตื่นเต้นเพราะอยากจะตามหญิงสาวไปเร็วๆ
“เจ้าไม่ดื่มโอสถนั้นก่อนละ ถ้าเกิดหายขึ้นมาจะทำอย่างไร” ชายชรากล่าวบอกเมื่ออีกฝ่ายยังไม่ดื่มโอสถ
“จริงด้วย!” หลิ่วหมิงจื่อกล่าวขึ้นเมื่อเพิ่งนึกขึ้นได้ จากนั้นก็เปิดฝาขวดแล้วดื่มโอสถทันทีเพียงแค่ดื่มโอสถเข้าไป
เขาก็ต้องล้มไปนอนกับพื้นทันทีเมื่อร่างกายเขามันร้อนผ่าวราวกับว่าร่างกายมันจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ
หลิ่วหมิงจื่อดิ้นไปมากับพื้น ของเหลวสีดำก็ไหลออกมาจากร่างกาย ก่อนที่เขาจะสำลักเลือดออกมาจากสีดำจนเป็นสีแดงถึงได้หยุด
“แฮ่ก ข้านึกว่าจะตายเสียแล้ว” หลิ่วหมิงจื่อกล่าวก่อนจะสลบไป
“ข้าคงต้องเป็นคนดูแลสินะ” ชายชรากล่าวพร้อมโบกมือไปมาคราบของเหลวสีดำก็หายไป จากนั้นก็พาหลิ่วหมิงจื่อเข้าไปยังห้องนอน
93K
