ความเงียบงันคือสิ่งแรกที่ต้อนรับเขากลับสู่ถิ่นฐานเดิม... มันเป็ความเงียบที่หนักอึ้ง ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แตกต่างจากเสียงอึกทึกครึกโครมของเครื่องจักรในโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ที่เขาคุ้นชินมาตลอดหลายปี
'นนท์' หรือ 'ชานนท์' ชายหนุ่มวัยยี่สิบสามปี ยืนทอดถอนหายใจพิงราวระเบียงไม้ชั้นสองของบ้านสวนหลังเก่าของปู่ สองมือผอมเกร็งกุมราวไม้เนื้อแข็งที่ผิวััหยาบกร้านและแห้งกรอบจากการกรำแดดกรำฝนมานานปีจนเนื้อไม้ขึ้นลายเสี้ยนสีเทาซีด ลมเอื่อยยามเย็นพัดผ่านร่างของเขาไป หอบนำเอาความเย็นชื้นและกลิ่นดินโคลนลอยมาแตะจมูก แต่มันกลับไม่ได้ช่วยพัดพาความอึดอัดคับข้องใจที่สะสมอยู่ในอกของเขาออกไปได้เลยแม้แต่น้อย
สายตาของชายหนุ่มกวาดมองออกไปเบื้องหน้า สภาพสวนผลไม้และสวนยางพาราของปู่รกร้างว่างเปล่าจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม แนวต้นยางพาราที่ยืนต้นเรียงรายเป็แถวเป็แนวอย่างเป็ระเบียบในอดีต บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์และวัชพืชรกเรื้อ ใบของพวกมันหนาทึบจนแสงแดดแทบจะส่องลงไปไม่ถึงพื้นดินเบื้องล่าง สวนผลไม้ที่เคยมีต้นเงาะ โรงเรือนเพาะชำเล็กๆ และต้นทุเรียนสายพันธุ์ท้องถิ่นที่ปู่ภาคภูมิใจ บัดนี้หลงเหลือเพียงความเสื่อมโทรม ต้นไม้หลายต้นหักโค่นเพราะขาดการดูแล หญ้าคาและสาบเสือขึ้นรกชันท่วมเข่า บดบังเส้นทางเดินเล็กๆ จนหมดสิ้น บ้านสองชั้นครึ่งตึกครึ่งไม้ที่ตั้งอยู่ใจกลางพื้นที่รกร้างนี้ จึงไม่ต่างอะไรจากเกาะร้างที่ถูกทิ้งร้างให้ผุพังไปตามกาลเวลา
นนท์พรูลมหายใจยาวเหยียดออกทางปาก ความคิดแล่นย้อนกลับไปยังความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งเผชิญในกรุงเทพมหานคร... เมืองหลวงที่เขาคิดว่าจะช่วยให้เขาตั้งตัวและส่งเงินกลับมาบูรณะบ้านสวนหลังนี้ได้ แต่แล้วฝันร้ายก็เริ่มต้นขึ้นเมื่อโรงงานผลิตชิ้นส่วนยานยนต์ที่เขาทำงานในแผนกสายการผลิตประกาศปิดตัวลงอย่างกะทันหันในเช้าวันหนึ่ง ชี้แจงสั้นๆ เพียงว่าแบกรับภาวะขาดทุนไม่ไหว คนงานหลายร้อยชีวิตรวมถึงเขาถูกลอยแพทันที เงินชดเชยที่ได้รับเพียงน้อยนิดหมดไปกับค่าเช่าห้องพักเดือนสุดท้าย ค่ากินอยู่ในเมืองกรุงที่แสนโหดร้าย และค่าตั๋วรถทัวร์สายยาวที่พาเขากลับคืนสู่บ้านนอกอันห่างไกลความเจริญแห่งนี้ เงินในบัญชีธนาคารของเขาเหลืออยู่ไม่ถึงห้าร้อยบาท ไม่มีทุนรอนสำหรับเริ่มต้นใหม่ ไม่มีงานรองรับ และไม่มีแม้แต่ที่พึ่งพิงใดๆ เนื่องจากปู่ซึ่งเป็ญาติสนิทเพียงคนเดียวของเขาได้เสียชีวิตไปเมื่อปีก่อนด้วยโรคชรา
เขารู้สึกเหมือนคนจนตรอกที่ต้องซมซานกลับมาซุกหัวนอนในรังเก่าที่ใกล้พังล่มสลาย ความว่างเปล่าและความกังวลในอนาคตหล่อหลอมเป็หยดน้ำตาจางๆ ที่รื้นขึ้นมาคลอเบ้าตาช้าๆ ชายหนุ่มยกหลังมือขยี้ตาตัวเองแรงๆ ไล่ความอ่อนแอที่ไม่มีประโยชน์ออกไปจากใจ สูดลมหายใจลึกๆ รับเอากลิ่นอายดิบของผืนป่ารอบตัวเข้าไปในปอดเพื่อเตือนตัวเองว่าเขาต้องอยู่รอดให้ได้ ทว่าลึกๆ ลงไปในจิติญญา ความหวาดกลัวและสิ้นหวังกลับทวีความรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่มองดูใบไม้ยางพาราที่ค่อยๆ ร่วงหล่นสู่ผืนดิน
วันเวลาเก่าๆ ที่เคยมีปู่คอยพร่ำสอน คอยเล่าเื่ราวการทำสวนในอดีตยามที่เขากลับมาเยี่ยมเยือน่วันหยุดสงกรานต์ลอยย้อนเข้ามาในความทรงจำ ปู่อดีตนายทหารพรานผู้แกร่งกร้าวและมีระเบียบวินัย มักจะพาเขาเดินทัวร์สวนยางพาราชี้ชวนให้ดูร่องรอยการกรีดหน้ายางที่ประณีต ปู่สอนเขาลับมีดกรีดหน้ายางและมีดพร้าใช้งานในบ้านอย่างพิถีพิถันเสมอ "ไอ้นนท์เอ๊ย... คมมีดน่ะ ลับแล้วต้องดูแลให้ดี ถ้าปล่อยให้มันขึ้นสนิม มันจะหมดค่าเอาได้ง่ายๆ เหมือนกับใจคนเรานั่นแหละ ถ้าท้อถอยเมื่อไหร่ก็หมดราคาเมื่อนั้น" คำพูดของปู่ยังคงดังแว่วเด่นชัดในความเงียบงัน แต่วันนี้ปู่จากไปแล้ว และสวนที่ไร้คนดูแลก็เริ่มกลืนกินร่องรอยของความพยายามในอดีตไปทีละน้อยจนหมดสิ้น
เขายกมือขยี้ใบหน้าลูบสลัดเอาความหดหู่ใจออกไป สูดหายใจลึกเพื่อกระตุ้นให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่าขึ้น แต่กระนั้น ในหัวใจของนนท์ก็รู้ดีว่าการปรับตัวเข้ากับวิถีชาวบ้านในสวนที่ห่างไกลไฟฟ้าและน้ำประปาที่สะดวกสบายเช่นนี้ไม่ใช่เื่ง่าย ยิ่งเมื่อเผชิญกับสถานการณ์ตกงานเฉียบพลัน ความตื่นตระหนกที่แอบแฝงอยู่ลึกๆ ก็แทบทำให้เขาเป็บ้าได้ทุกเวลา
...
บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วและประหลาดล้ำ แสงตะวันรอนยามเย็นที่ควรจะทอแสงสีส้มทองอบอุ่นสาดส่องผืนป่า กลับค่อยๆ จางหายไปอย่างรวดเร็วราวกับมีมือมืดดึงม่านสีดำลงมาปิดกั้น ผืนฟ้าทิศตะวันตกที่เคยเป็สีฟ้าหม่นปนชมพูอ่อนแปรเปลี่ยนเป็สีแดงเข้มข้น แดงฉานราวกับโลหิตที่ถูกเทราดชโลมบนแผ่นฟ้า เมฆดำม้วนตัวต่ำลงมาลอยเลียดเหนือยอดไม้ยางพารา ดูอึดอัดและบดบังจนทัศนียภาพรอบด้านมืดสลัวลงอย่างรวดเร็ว
สายลมยามเย็นที่เคยโชยพัดเบาๆ พลันนิ่งสงบลงชั่วขณะ ความเงียบสงัดจนน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ นนท์รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาฉับพลัน ทันใดนั้น ลมพายุหมุนกรรโชกแรงแปลกๆ ก็ะเิขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ลมพายุหอบเอาเศษฝุ่นละออง ใบยางพาราแห้งกรอบ และกิ่งไม้ผุพังพัดหมุนคว้างขึ้นกลางอากาศ เสียงลมปะทะยอดไม้เสียงดังซู่ซ่าคล้ายเสียงกรีดร้องโหยหวนแสนเ็ป ลมกระโชกแรงกระทบหน้าต่างไม้บานเกล็ดเก่าๆ ของบ้านสั่นกะพือเสียงดังแกรกกราก
สิ่งที่ตามมากับกระแสลมคือกลิ่นอายอันวิปริต มันไม่ใช่กลิ่นไอฝนอันเย็นชื้นที่คุ้นเคยในต่างจังหวัด ทว่ามันกลับเป็กลิ่นคาวชื้นแฉะของสนิมเหล็กเข้มข้นปนกลิ่นเืสดๆ กลิ่นคาวเืที่คละคลุ้งหนาแน่นจนนนท์รู้สึกระคายลำคอและเริ่มวิงเวียนศีรษะ ชายหนุ่มรีบยกมือขึ้นมาป้องจมูกแต่กลิ่นอายคาวนั้นก็ยังทะลวงผ่านร่องนิ้วเข้าสู่ประสาทรับกลิ่นของเขาอย่างไม่ลดละ รสชาติเฝื่อนฝาดขมในปากทำให้เขาอยากจะขย้อนสิ่งที่มีอยู่ในกระเพาะออกมา
ท่ามกลางความปั่นป่วนของอากาศ ม่านหมอกสีชมพูอมแดงทึบแสงของหมอกโลหิต เริ่มลอยแผ่ซ่านคืบคลานออกมาจากชายป่าด้านหลังสวนและซอกต้นยางพารารกชัฏ หมอกสีเืลอยต่ำเรี่ยดินบนผืนหญ้าและครอบคลุมต้นยางพาราทีละต้นๆ อย่างรวดเร็วดุจดั่งสัตว์ร้ายขนาดั์ที่กำลังกางกรงเล็บตะปบพื้นที่รอบบ้านปู่ ทัศนียภาพรอบด้านถูกม่านหมอกสีแดงนี้บดบังจนมืดมิดและหลอนตาอย่างรุนแรง แสงสว่างจากโลกภายนอกดับหายไป เหลือเพียงแสงสีส้มแดงสลัวรางที่สะท้อนผ่านไอหมอกหนาทึบ บรรยากาศกลายเป็ห้องจำลองสีเืที่บีบคั้นประสาทอย่างรุนแรง
หมอกเหล่านี้ดูหนาทึบและหนักหน่วงจนเกือบจะคล้ายกับเนื้อััของของเหลวบางเบา มันแผ่ซ่านโอบล้อมระเบียงชั้นสองที่นนท์ยืนอยู่ ละอองหมอกที่ััผิวแก้มของเขามีความเหนียวเหนอะหนะและทิ้งกลิ่นคาวคล้ายเกล็ดคราบเืสด ชายหนุ่มรู้สึกขนลุกชันไปทั่วสรรพางค์กาย ความเหน็บหนาวประหลาดไหลเวียนผ่านไขกระดูกแทนที่ความอบอุ่นสุดท้ายของฤดูกาล
นนท์ใจสั่นรัวด้วยความกังวล เขารู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่อันตรายอย่างยิ่งยวด เหตุการณ์ตรงหน้าช่างแปลกประหลาดเกินกว่าจะเป็เพียงแค่พายุฤดูร้อนหรือปรากฏการณ์ธรรมชาติทั่วๆ ไป มันเหมือนลางบอกเหตุร้ายที่พร้อมจะกลืนกินชีวิตของมนุษย์ทุกคนที่ตกอยู่ใต้ร่มเงาหมอกโลหิตนี้
...
ชายหนุ่มพยายามควบคุมสติตนเอง มือขวายื่นสั่นสะท้านเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์เก่าๆ ดึงเอาโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่หน้าจอร้าวเป็ใยแมงมุมออกมา หวังจะตรวจสอบสัญญาณมือถือเพื่อเช็กข่าวสารบนโซเชียลมีเดียหรือโทรหาเพื่อนบ้านเพื่อสอบถามถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น
แต่เมื่อหน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น สิ่งที่เขาเห็นคือหน้าจอแสดงผลช่องสัญญาณที่ว่างเปล่า สัญลักษณ์เสาสัญญาณเครือข่ายมือถือขึ้นเป็ขีดว่างไร้สัญญาณโดยสิ้นเชิง หน้าจอปรากฏข้อความสีขาวตัวเล็กๆ ภาษาอังกฤษแจ้งว่าไม่มีสัญญาณบริการ เขาลองกดรีสตาร์ตเครื่องใหม่ด้วยความร้อนใจ สองตาเพ่งมองวงกลมสัญลักษณ์โหลดข้อมูลที่หมุนวนอยู่บนหน้าจออย่างคาดหวัง แต่เมื่อเครื่องเปิดขึ้นมาอีกครั้ง ผลลัพธ์กลับยังคงเดิม หน้าจอโทรศัพท์มือถือถูกตัดขาดการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตและการโทรออกโดยสิ้นเชิง
"บ้าเอ๊ย... มาไม่มีสัญญาณอะไรตอนนี้วะ" นนท์สบถเบาๆ ในลำคอที่แห้งผาก พยายามเปิดระบบค้นหาสัญญาณไวไฟที่อาจจะมีคลื่นเล็ดลอดมาจากบ้านหลังอื่นในหมู่บ้าน แต่เครื่องก็แสดงเพียงหน้าจอว่างเปล่า ความวิตกกังวลกระตุกกล้ามเนื้อใบหน้าของเขาจนบิดเบี้ยว
ทันใดนั้นเอง แสงสว่างจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์หลอดเก่าสีขาวหม่นที่ติดอยู่ตรงระเบียงไม้เริ่มกะพริบติดๆ ดับๆ ถี่รัว *ฟึบ... ฟับ... ฟึบ...* ส่งเสียงสั่นเครือระงมดั่งเสียงแมลงบินตอมไฟ ก่อนที่จะมีเสียงดังเปรี๊ยะคล้ายไฟช็อตและดับสนิทลงไปในที่สุด พร้อมๆ กับดวงไฟดวงอื่นๆ ภายในบ้านพัก ทั้งห้องโถงชั้นสองและชั้นล่างก็ดับพรึบลงตามกันไปโดยไม่มีข้อยกเว้น พื้นที่ทั้งหมดจมลงสู่ความมืดสนิททันที
ในเวลาเดียวกัน ลำโพงโบราณเครื่องขยายเสียงในห้องโถงของปู่ที่นนท์เปิดทิ้งไว้เพื่อฟังเพลงแก้เหงาในวันแรกที่กลับมา พลันส่งเสียงหวีดร้องแหลมสูงยาวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "วี๊ดดดดด..." เสียงนั้นแหลมคมบีบคั้นประสาทหูจนนนท์ต้องยกมืออุดหูไว้แน่น เสียงดังกังวานก้องสะท้อนอยู่ในอกเพียงชั่วครู่ก่อนจะเงียบเสียงดับสนิทลงไปอย่างน่าใจหาย
ความมืดคืบคลานเข้ามาปกคลุมบ้าน ทิ้งไว้เพียงแสงสลัวสีส้มแดงที่ลอดฝ่าละอองหมอกโลหิตภายนอกผ่านรอยแยกของไม้ฝาผนังบ้านและหน้าต่างบานเกล็ดเก่าๆ เข้ามาทาบทับห้องโถงให้ดูสลัวและบิดเบี้ยว ความเงียบงันที่เย็นเยือกแผ่ซ่านเข้ามาจับหัวใจ ความมืดมัวที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวชื้นแฉะของสนิมเหล็กและเศษเืฟุ้งกระจายในชั้นบรรยากาศทำให้นนท์ได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นรัวกระหน่ำในทรวงอก
มืดสนิท... เงียบกริบจนได้ยินเสียงหยดน้ำค้างสีส้มแดงที่ตกกระทบใบยางเบื้องล่าง ความเงียบที่ไม่มีเสียงแมลงกลางคืนหรือเสียงนกร้องหาคู่เหมือนเคย ความเงียบที่บ่งบอกชัดเจนว่าสรวง์ได้ละทิ้งแผ่นดินผืนนี้ไปเสียแล้ว
...
ท่ามกลางความเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจสั่นเครือของตนเอง นนท์ยืนเบียดแผ่นหลังเข้ากับเสาไม้หลักของบ้านปู้อย่างระแวดระวัง ทันใดนั้น หูของเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างฝ่าสายหมอกสีแดงฉานขึ้นมาจากทางถนนลูกรังหน้าสวนยางพาราด้านล่าง
มันคือเสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้ชายคนหนึ่ง น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเ็ปทรมานอย่างแสนสาหัส "อย่าเข้ามา! อ๊ากกก! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยกูด้วย! อ๊อก..." เสียงร้องนั้นแสนคุ้นหู นนท์จำได้ทันทีว่าเป็น้ำเสียงของ 'ลุงพร' เพื่อนบ้านวัยกลางคนที่ปลูกกระท่อมทำสวนผลไม้อยู่ถัดไปไม่ไกลนัก เสียงดิ้นรนทุรนทุรายของลุงพรแว่วผ่านสายลมชื้นคาวมากระทบประสาทหูของนนท์ก่อนจะขาดห้วงไปอย่างสยดสยอง
ชายหนุ่มขนลุกซู่ไปทั้งตัว สัญชาตญาณดิบที่คอยเตือนเขาว่ามีบางอย่างที่เลวร้ายอย่างที่สุดกำลังเกิดขึ้นเบื้องล่าง นนท์รีบขยับตัวด้วยความระมัดระวัง มือควานหาปัดป่ายบนหลังตู้ไม้เก่าแก่ข้างประตูระเบียงจนพบกับวัตถุทรงกระบอกยาวที่เป็มรดกตกทอดจากปู่ มันคือไฟฉายกระบอกอลูมิเนียมขนาดใหญ่สีดำที่ปู่เคยใช้สำหรับออกตรวจสวนยางยามค่ำคืน
นนท์กำด้ามไฟฉายหนาแน่น ค่อยๆ ใช้นิ้วโป้งกดปุ่มสวิตช์ แสงสีเหลืองนวลอบอุ่นพุ่งวาบฝ่าม่านหมอกสีส้มแดงอันหนาทึบลงไปยังพื้นที่ด้านล่าง ชายหนุ่มสาดส่องลำแสงกวาดผ่านกิ่งก้านใบยางพาราและแนวพุ่มไม้ผลที่ปกคลุมหนาทึบเพื่อพยายามค้นหาลุงพร
ภาพที่ปรากฏใต้ลำแสงไฟฉายทำให้นนท์ถึงกับยืนตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ... บนพื้นดินลูกรังแดงเปียกชื้นที่โคนต้นยางพารา ร่างของลุงพรกำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดคลานหนีด้วยสภาพโชกเื ทว่า้าของลุงพรกลับมีเงาร่างแปลกประหลาดที่เคลื่อนไหวรวดเร็วและคล่องแคล่วผิดมนุษย์ ร่างนั้นกึ่งนั่งกึ่งคลานคล้ายสัตว์ร้ายสี่เท้า ทว่ารูปทรงโครงสร้างกระดูกและสรีระกลับบิดเบี้ยวคล้ายมนุษย์ในสภาพพิการ
เงาน่าสยดสยองตัวนั้นกระโจนงุ้มตะครุบร่างลุงพรลงกับพื้นดินเลนสีส้มแดงอย่างแรง เสียงกระดูกหลังลุงพรหักดัง *กร๊อบ!* ชัดเจนแว่วขึ้นมาตามกระแสลมชื้น อสูรกายกระหายเืส่งเสียงขู่ครามแหลมแหบแห้ง ก่อนจะก้มลงฝังเขี้ยวและกรงเล็บแหลมคมลงบนิัลำคอและไหล่ของลุงพร แล้วทำการฉีกกระชากกินเนื้อสดๆ อย่างบ้าคลั่ง เืสีแดงสดพุ่งกระฉูดสาดเปรอะเปื้อนใบหญ้าและพรมละอองในสายหมอกโลหิตอย่างน่าขยะแขยง เสียงการเคี้ยวเนื้อสดและเสียงดิ้นรนที่ค่อยๆ เบาบางลงไปสะท้อนก้องในจิตใจของนนท์ราวกับจังหวะแห่งความตาย
ละอองเืสดคลุ้งลอยปะปนกับหมอกโลหิตหนาทึบ บดขยี้ประสาทการดมกลิ่นของนนท์จนรุนแรง กลิ่นสนิมเหล็กเข้มข้นปนเนื้อไหม้เน่าและน้ำหนองฟุ้งกระจายจนชายหนุ่มต้องพยายามกลั้นน้ำลายและข่มความคลื่นไส้ที่มีในอกลงไปเพื่อไม่ให้ส่งเสียงเล็ดลอดออกมา
ในจังหวะสั้นๆ ที่แสงไฟฉายปัดผ่านโฉมหน้าของสิ่งมีชีวิตตัวนั้น นนท์ได้เห็นเต็มสองตา... ใบหน้าของมันเน่าเฟะ ิัฉีกขาดจนเห็นเนื้อเยื่อและเส้นเอ็นด้านในสีแดงเข้มมีคราบน้ำหนองไหลเยิ้ม และสิ่งที่ทำให้นนท์เยือกแข็งไปทั้งร่างจนแผ่นหลังเย็นวาบคือ ดวงตาคู่โตเปล่งแสงประกายสีแดงฉานเข้มข้น ไร้ซึ่งแววตาแห่งความนึกคิดของมนุษย์ มีเพียงความกระหายเืบ้าคลั่งที่ส่องสว่างท่ามกลางหมอกสีแดงสลัว มันเงยหน้าขึ้นมาสบตากับนนท์บนระเบียงผ่านแสงไฟฉายทันที พร้อมกับอ้าปากคำรามเผยให้เห็นฟันแหลมคมสีเหลืองเขรอะเปื้อนเศษเนื้อและเืสีเข้ม
...
ความตื่นตระหนกและความกลัวจู่โจมจิตใจของนนท์จนแทบจะยืนไม่อยู่ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ สมองส่งสัญญาณอันตรายอย่างเร่งด่วนที่สุด นนท์รีบเอื้อมนิ้วสั่นระริกไปกดปิดไฟฉายในมือทันทีเพื่อหลีกเลี่ยงการเปิดเผยตำแหน่งตัวเองในเงามืด แสงสีเหลืองดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดสลัวที่มีไอสีส้มแดงภายนอกสะท้อนทาบทับ
เขารู้ทันทีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องล่างไม่ใช่เหตุฆาตกรรมของคนบ้าหรือสัตว์ป่า แต่มันคือภัยพิบัติวันสิ้นโลกอย่างแท้จริง! ซอมบี้กระหายเืหรือสัตว์ประหลาดกินคนที่เขาเคยเห็นในภาพยนตร์ไซไฟวันสิ้นโลกกำลังอุบัติขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา และมันกำลังกัดกินเพื่อนบ้านของเขาในสวนยางห่างไกลความเจริญแห่งนี้ ซึ่งไม่มีโทรศัพท์สำหรับติดต่อตำรวจหรือหน่วยกู้ภัยใดๆ เลย
"มันคือวันสิ้นโลกจริงๆ หรือวะ... แล้วกูจะทำยังไงดี" คำถามที่ไร้คำตอบดังก้องในโสตประสาท ความคิดกระเจิดกระเจิงลนลานจนเกือบจะสิ้นสติ นนท์หยิกเนื้อตัวเองแรงๆ จนรู้สึกเจ็บจี๊ดเพื่อกระตุ้นให้ร่างกายตื่นตัวและรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความฝันอันโหดร้าย แต่เป็ชีวิตจริงที่ความตายกำลังคืบคลานเข้าประชิดตัว
ชายหนุ่มฝืนความอ่อนแอของหัวเข่าที่สั่นพั่ ย่อตัวลงต่ำแล้วรีบคลานกลับเข้าสู่ตัวบ้านชั้นสอง ย่างเท้าอย่างระมัดระวังลงบันไดไม้ลงมายังชั้นล่างพยายามจำกัดเสียงไม้ลั่นะเืให้น้อยที่สุด นนท์รีบตรงไปยังหน้าต่างบานเกล็ดและบานประตูไม้เก่าของบ้านปู่ทีละบาน ลงมือปิดหน้าต่างและสับกลอนประตูหน้าต่างอย่างเบามือแต่แ่าที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาระวังทุกการก้าวเดินในเงามืดที่มีเพียงแสงสีแดงเล็ดลอดเข้ามาตามช่องว่างระหว่างรอยต่อของบ้านไม้พ่นสีที่ซีดจาง
ทุกแผ่นไม้ลั่นกระซิบคำรามยามที่เขาก้าวเดิน นนท์ต้องเอามือยันกำแพงและก้าวเท้าอย่างช้าๆ ค่อยๆ บังคับกลอนสลักบานประตูไม้ชำรุดให้อยู่ในรอยบากอย่างประณีต ความหนาวเหน็บจับขั้วกระดูกทวีคูณเมื่อเขาลงกลอนหน้าต่างบานสุดท้ายที่ด้านหลังบ้านสำเร็จ บ้านทั้งหลังตกอยู่ภายใต้การปิดสลักแ่าท่ามกลางความมืดมิด
เพื่อป้องกันตัวเองจากภัยคุกคามภายนอกที่อาจจะบุกเข้ามาในบ้านได้ทุกเมื่อ นนท์จำต้องหาอาวุธที่ใช้งานได้จริง ชายหนุ่มเร่งฝีเท้าที่สั่นเทาเดินเข้าไปในห้องครัวชั้นล่างซึ่งสร้างด้วยปูนเปลือยขัดหยาบและมีความแข็งแรงมากกว่าส่วนชั้นสองที่เป็ไม้ สายตากวาดมองท่ามกลางความสลัวรางของสีส้มแดงปนมืดมิด ไปยังซอกมุมวางเครื่องมือทำสวนของปู่ปะปนกับกระสอบปุ๋ยและข้าวของรกๆ
และแล้ว... สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับสิ่งหนึ่งที่วางพิงอยู่กับเสาปูน มันคือ "มีดพร้าถางป่า/ถางหญ้า" ใบมีดถางขนาดยาวทำจากเหล็กแหนบแท้หนาหนัก สีดำมะเมื่อมขัดเงาเรียบตรงรอยคมกริบ ด้ามมีดทำจากไม้เนื้อแข็งเก่าๆ พันด้วยเทปยางพันสายไฟสีดำปนเทาที่เปื่อยลอกตามสภาพการใช้งาน ซึ่งปู่เคยใช้งานมันอย่างทนุถนอมและลับคมกริบไว้เสมอจนเนื้อเหล็กแวววาวน่าเกรงขาม
มันเป็มีดพร้าคู่กายที่ปู่รักที่สุด นนท์เคยเห็นปู่ใช้ถางป่ารกชัฏและตัดไม้ไผ่หนาๆ ได้เพียงการฟันทีเดียวได้อย่างง่ายดาย ความน่าเกรงขามและคมที่เปล่งประกายสีเงินเงาวาวสะท้อนแสงสลัวสีส้มแดงช่วยบรรเทาความกลัวในจิตใจของเขาลงไปทีละน้อย
นนท์ก้าวเท้าเข้าไปหาแล้วเอื้อมมืออันเปียกชุ่มด้วยเหงื่อเย็นคว้ากระชับด้ามมีดพร้าเล่มนั้นขึ้นมาถือไว้มั่น ความหนาหนักและความเย็นเยียบของเนื้อเหล็กแหนบััฝ่ามือช่วยปลุกสติที่เตลิดเปิดเปิงของเขากลับมาได้บางส่วน นนท์กระชับด้ามมีดแน่นจนข้อนิ้วสองข้างซีดขาว หันหลังพิงกำแพงปูนชั้นล่างที่มืดมิด ท่ามกลางความตื่นตระหนกที่แสนบีบคั้น หัวใจเต้นตูมตามะเิอยู่ในทรวงอก และหยาดเหงื่อกาฬเย็นเยือกไหลโซมเต็มแผ่นหลังพยายามกลั้นเสียงลมหายใจในความมืดที่สลัวสีเื
...
ความเงียบงันปกคลุมบ้านปู้อีกครั้ง ทว่าความเงียบในครั้งนี้แฝงไปด้วยความรู้สึกหวาดผวาที่คอยทิ่มแทงหัวใจของนนท์ทุกลมหายใจ กลิ่นคาวชื้นแฉะของหมอกสีแดงภายนอกเริ่มเล็ดลอดผ่านร่องขอบประตูไม้ชั้นล่างเข้ามาปะทะจมูกและลำคอของเขาจนแห้งผาก รสชาติของสนิมเหล็กเข้มข้นยิ่งเพิ่มความเครียดเกร็งให้ร่างของเขาจนสั่นเทา
เวลาดูคล้ายจะหยุดเดินไปชั่วนิรันดร์ ทุกวินาทีที่เคลื่อนผ่านเต็มไปด้วยความทรมานทางจิตใจ นนท์เงี่ยหูฟังเสียงภายนอกอย่างเอาเป็ตาย หวังลึกๆ ว่าความมืดมิดและหมอกสีโลหิตภายนอกนั้นจะจางหายไปและให้ท้องฟ้ายามเช้ากลับคืนมา แต่ความจริงกลับตอกย้ำว่าราตรีกาลอันโหดร้ายพึ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
ทันใดนั้นเอง... นนท์เบิกตาโพล่งขึ้นในเงามืด หูของเขาจับสัญญาณเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ย่ำเหยียบลงบนเศษใบยางพาราและยอดหญ้ารกชื้นภายนอกตัวบ้านปู่ ฝีเท้านั้นค่อนข้างรวดเร็วและทิ้งน้ำหนักลงส้นเท้าอย่างบ้าคลั่งคล้ายคนวิ่งสะเปะสะปะแต่มีทิศทางเป้าหมายชัดเจน เสียงฝีเท้านั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ... จากชายป่า... เข้ามายังบริเวณลานดิน... ก่อนจะหยุดกึกที่หน้าทางเข้าประตูไม้ชั้นล่างของบ้านปู่ในระยะห่างเพียงแผ่นไม้กั้น
ความเงียบสงัดเข้าแทนที่ชั่วขณะ ลมหายใจของนนท์แทบจะหยุดนิ่งไปพร้อมกัน เขากลั้นใจกระชับมีดพร้าถางป่าแน่นจนเหงื่อซึมท่วมด้ามจับที่พันผ้าเทป
*ครูด... ครูด... แกรก... แกรกกกก...*
เสียงเล็บหนาแข็งเกร็งหรือกรงเล็บแหลมคมขูดข่วนลากยาวสะเปะสะปะลงบนผืนไม้หน้าประตูบ้านไม้ชั้นล่างดังขึ้นมา มันเป็เสียงเสียดสีระคายหูจนทำให้นนท์เสียวฟันและกระตุกวาบไปทั้งสันหลังอย่างน่าหวาดกลัว ราวกับว่าสิ่งประหลาดเื้ัประตูกำลังพยายามควานหารูหรือร่องไม้เพื่อฉีกกระชากประตูเข้ามาหาเขา
และในทันใดนั้นเอง...
*ปัง!!!*
เสียงกระแทกชนประตูอย่างบ้าคลั่งและรุนแรงที่สุดก็ดังสนั่นเลื่อนลั่น แรงกระแทกส่งผลให้ประตูไม้เก่าๆ และวงกบประตูไม้สั่นลั่นเอี๊ยดอ๊าด สลักไม้ที่ใช้ล็อกขยับเลื่อน ฝุ่นละออง เศษหยากไย่ และสะเก็ดสีไม้ร่วงกราวลงมาบนพื้นดินปูน นนท์สะดุ้งตัวโยนด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ก้าวถอยกรูดไปหลบชิดกำแพงปูนด้านหลัง ตั้งมีดพร้าถือป้องกันตัวไว้เบื้องหน้า
*ปัง! ปัง! ปัง!*
บานประตูหน้าบ้านยังคงโดนร่างภายนอกโถมกระแทกใส่ทีละครั้งทีละครั้งอย่างป่าเถื่อนไร้สติ พละกำลังของสิ่งมีชีวิตเื้ัประตูบานนั้นช่างมหาศาลผิดมนุษย์ ส่งแรงสั่นะเืผ่านพื้นบ้านขึ้นมาปะทะฝ่าเท้าของชายหนุ่ม ไม้กระดานปูพื้นสั่นะเืเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินจะไหว พร้อมกันนั้น นนท์ยังได้ยินเสียงหอบหายใจฟืดฟาดอันน่าสยดสยองและเสียงครางต่ำแหบโหยขู่กระโชกสะท้อนลอดขอบล่างของหน้าต่างและประตูเข้ามา... สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์นอกบ้านรู้ว่ามีเนื้อสดหลบซ่อนตัวอยู่ในบ้านหลังนี้แล้ว! นนท์รู้สึกบีบคั้นจนแทบะเิ ได้แต่กำมีดพร้าไว้มั่นพร้อมเหงื่อกาฬไหลโซมทั่วกายในความมืดที่ทาบทาด้วยแสงสลัวสีเืแห่งวันสิ้นโลก!
46K
