บทที่ 25 ปากนี้ได้รับพรหรือเปล่า
ภายนอก ตระกูลเส้าดูเหมือนจะเป็ครอบครัวที่พ่อลูกรักกันกลมเกลียว แต่จริง ๆ แล้วมีเื่ลึกลับซับซ้อนมากมาย พ่อของเส้าอวิ่นเฉิน คือเส้าเจี้ยนปาง เนื่องจากความสัมพันธ์กับคุณปู่ไม่ค่อยดี จึงไม่ค่อยอยู่บ้าน แต่ภรรยาของเขาหลี่เหมยลี่กลับอาศัยอยู่ที่บ้านเป็ประจำ
ลูกชายคนโต เส้าอวิ่นเฉิน เคยเป็คนที่มีความสามารถั้แ่อายุยังน้อย แต่ตอนนี้กลายเป็คนพิการไปแล้ว ถึงอย่างนั้นหลี่เหมยลี่ก็ยังคงฝากความหวังในการสืบทอดตระกูลเส้าไว้ที่เขา ส่วนลูกชายคนเล็กที่ร่างกายแข็งแรงกลับไม่ได้รับความใส่ใจเลย
เส้าอี้เจิ่น ภายนอกแสดงความเคารพต่อพ่อแม่และพี่ชาย ดูเหมือนจะขี้ขลาดไร้ความสามารถ แต่ลับหลังกลับพยายามจะนอนกับพี่สะใภ้หลายครั้ง ถ้าเขาขี้ขลาดจริง ๆ คงไม่กล้าคิดแบบนี้หรอก
เื่นี้ไม่ธรรมดาเลยสักนิด!
เยี่ยชิงหวนแบกรับความทรงจำของสองคน คิดเื่ที่ซับซ้อนมากเกินไป ไม่สามารถต้านทานความง่วงได้ จึงค่อย ๆ ผล็อยหลับไป
เพราะผลกระทบจากเื่อื้อฉาวในงานแต่งงาน ทำให้กู้กรุ๊ปที่ลู่เจิ้งหลิงเข้าไปรับ่ต่อ เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวาง ส่งผลต่อความผันผวนของตลาดหุ้น
เยี่ยชิงหวนรู้สึกเ็ปในใจ มองดูสิ่งที่พ่อแม่ตนเองเหน็ดเหนื่อยสร้างมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย กลับถูกคนอื่นทำลายต่อหน้าต่อตา แต่ก็ต้องกัดฟันเติมเชื้อไฟ มีเพียงกู้กรุ๊ปถูกลู่เจิ้งหลิงทำให้ล้มละลายเท่านั้น เธอถึงจะมีโอกาสได้มันกลับคืนมาและกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง
นี่คือการตกอยู่ในสถานการณ์คับขันแล้วหาทางเอาชีวิตรอด
วันนี้ตอนบ่าย เส้าอวิ่นเฉินถูกคนใช้เข็นรถเข็นออกไปเปลี่ยนบรรยากาศ เยี่ยชิงหวน กอดโน้ตบุ๊กเล่นอินเทอร์เน็ตในห้องตามปกติ จู่ ๆ ก็มีข้อความส่วนตัวจากเวย์ป๋อปรากฏขึ้นมา
‘สวัสดีค่ะ ฉันคือจินน่า เลขาของประธานกรรมการบริหารบริษัทเลมอนโฮลดิ้งกรุ๊ป ไม่ทราบว่าคุณเป็ผู้ออกแบบเครื่องประดับชิ้นนี้ใช่ไหมคะ’
ภาพที่แนบมาคือกำไลข้อมือที่กู้ชิงเฉิง ออกแบบไว้ตอนที่ยังเรียนออกแบบเครื่องประดับอยู่ต่างประเทศ ตอนนั้นเธอมักจะทำตัวอย่างออกมาแล้วแชร์กับเพื่อน ๆ ในเว่ยป๋อบ่อย ๆ แต่นั่นก็เป็เื่เมื่อหลายปีก่อนแล้ว
กำลังครุ่นคิดว่าเกิดอะไรขึ้น ในกล่องข้อความก็ส่งข้อความมาอีกข้อความหนึ่ง
‘ประธานของพวกเรามีความสนใจในการออกแบบของคุณมาก เื่มีอยู่ว่า บริษัทของเรากำลังมีแผนจะสร้างแบรนด์เครื่องประดับที่มุ่งเป้าไปที่กลุ่มคนรุ่นใหม่ กำลังรับสมัครนักออกแบบอยู่ ไม่ทราบว่าคุณสนใจไหมคะ’
ดวงตาใสกระจ่างของเยี่ยชิงหวนค่อย ๆ ส่องประกายวาววับ
การก่อตั้งแบรนด์เครื่องประดับอิสระของตัวเอง นี่คือความใฝ่ฝันในอดีตของเธอ
‘หากสะดวก คุณสามารถเปิดเผยชื่อจริงของคุณได้ไหม เราสามารถนัดเวลาออกมาคุยกันตามลำพังได้ ประธานบอร์ดของเราชอบงานออกแบบของคุณมากจริง ๆ’
ในช่องแชท ยังคงมีข้อความจากเลขานุการคนนั้นส่งมาอย่างต่อเนื่อง จากที่เห็น พวกเขากำลังแสวงหาคนเก่งอย่างหิวกระหายจริง ๆ
เยี่ยชิงหวนเท้าคางจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์อยู่นาน ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไป
‘หากแบรนด์อิสระที่บริษัทของคุณกำลังจะก่อตั้งนี้ ดิฉันสามารถดำเนินการเองได้ ดิฉันคิดว่าเราน่าจะคุยกันได้’
“...”
มื้อเย็น อาหารบนโต๊ะอุดมสมบูรณ์กว่าปกติมาก เยี่ยชิงหวนกำลังสงสัยอยู่ว่าบ้านมีแขกหรือเปล่า จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังมาจากด้านนอก ได้ยินคนใช้เรียก ‘นายท่าน’ เธอถึงได้เข้าใจว่าเส้าเจี้ยนปางกลับมาแล้ว
ก่อนหน้านี้เส้าเจี้ยนปางบินไปเจรจาธุรกิจที่ฝรั่งเศสตั้งครึ่งเดือน แม้แต่งานแต่งงานของตระกูลลู่ยังไปไม่ทัน วันนี้เป็ครั้งแรกที่เยี่ยชิงหวนได้เจอเขาหลังจากออกจากคุก
“เจี้ยนปาง ครั้งนี้ธุรกิจที่ฝรั่งเศสเป็ยังไงบ้าง”
หลี่เหมยลี่ตักอาหารใส่ชามให้เส้าเจี้ยนปางอย่างกระตือรือร้น สายตาเหลือบมองสีหน้าของคุณปู่อยู่ตลอด ไม่ทันสังเกตเลยว่าสีหน้าของสามีไม่ค่อยดีั้แ่กลับมาแล้ว
“ก็งั้น ๆ “
หลังจากพูดประโยคสั้น ๆ สามคำจบ บรรยากาศก็เริ่มอึดอัดขึ้นมา
“หึ!” คุณปู่ มองออกทันทีว่าเขาเจอปัญหาในเื่ธุรกิจ จึงส่งเสียงต่ำในลำคอ อย่างไม่พอใจ
“ฉันเตือนแกไว้ก่อนแล้วว่าทำธุรกิจไม่ใช่เื่ง่าย ๆ ตอนอยู่ปักกิ่งมีพวกฉันคอยหนุนหลัง คนอื่นก็ยังเกรงใจแกอยู่บ้าง แต่พอออกจากปักกิ่ง ใครจะรู้จักแก”
เส้าเจี้ยนปางอารมณ์ไม่ค่อยดี ได้ยินดังนั้นก็โต้กลับไปว่า
“ชัยชนะและความพ่ายแพ้เป็เื่ปกติของนักรบ การทำธุรกิจก็เช่นกัน ผมไม่เคยเห็นแม่ทัพคนไหนที่นำทหารไปรบแล้วชนะร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก”
คุณปู่ขมวดคิ้ว
“ทหารออกรบ ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ก็ล้วนเป็ไปอย่างชัดเจนและเปิดเผย เพื่อปกป้องบ้านเมืองและประเทศชาติ จะเหมือนกับการทำธุรกิจได้อย่างไร?”
เมื่อเห็นว่าเส้าเจี้ยนปางยังจะโต้แย้ง หลี่เหมยลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบคว้าแขนเขาไว้อย่างว่องไว พลางพูดแทรกขึ้นว่า “วันนี้อาหารที่ป้าหลิวทำอร่อยมากเลยนะคะ พ่อชิมดูสิคะ เจี้ยนปางก็ชิมดูสิ”
ทั้งสองไม่พูดอะไรอีก แต่สีหน้าก็ไม่ค่อยดีนัก
บรรยากาศทั้งห้องมาคุไปหมด
เยี่ยชิงหวนก้มหน้าถอนหายใจเบา ๆ ปากของหลี่เหมยลี่นี่มันวิเศษจริง ๆ เลยนะ พูดออกมาทีไรก็มีฝีมือทำให้สามีกับพ่อตากลายเป็ทะเลาะกันได้ทุกที ชอบยุ่งกับเื่ที่ไม่ควรยุ่งซะจริง ๆ !
ส่วนลูก ๆ ทั้งสามของตระกูลเส้าก็ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้แล้ว ไม่พูดอะไรสักคำ ต่างคนต่างกิน ทำเป็ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เยี่ยชิงหวนอดที่จะนับถือไม่ได้
ทานอาหารเสร็จ คุณปู่ก็กลับห้องหนังสือไปทันที ลูก ๆ ทั้งสามของตระกูลเส้าก็แยกย้ายกันไป ดูเหมือนว่าเส้าเจี้ยนปางจะโมโหมาก ไม่ยอมค้างคืนที่บ้าน ทะเลาะกับหลี่เหมยลี่บนทางเดิน
เยี่ยชิงหวนอาศัยโอกาสที่ลงไปชงชา แอบฟังบทสนทนาของทั้งสองคนอยู่ข้าง ๆ
“คุณก็ใจเย็น ๆ แล้วค่อย ๆ คุยกับพ่อดี ๆ สิ พ่อมีลูกชายแค่คุณคนเดียว จะไม่ช่วยคุณได้ยังไง สำหรับพ่อแล้ว นั่นก็แค่คำพูดประโยคเดียวกับคนอื่นเท่านั้นเอง”
“คุณจะยุ่งอะไรด้วย ผมกลับมาแต่แรกก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้พ่อช่วยอยู่แล้ว อีกอย่างคุณก็เห็นแล้วว่าพ่อมีท่าทีอยากช่วยผมหรือเปล่า?”
“เฮ้อ~ เจี้ยนปาง!”
หลี่เหมยลี่ตามเขาไปพลางพูดว่า “คุณฟังที่ฉันแนะนำสักครั้งเถอะ คุณนายซ่งนั่นเป็คนที่พูดจาง่ายๆ หรือไง คุณไปขอโทษพ่อดี ๆ จะง่ายกว่าเยอะ”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘คุณนายซ่ง’ เยี่ยชิงหวนก็รู้สึกใจหายวาบ เธอจึงตั้งใจฟังต่อ
“คุณไม่ต้องสนใจแล้ว แค่จำไว้ว่าพรุ่งนี้ตอนบ่าย ตระกูลกู้จะจัดงานประมูลการกุศล มีของชิ้นหนึ่งที่คุณต้องไปประมูลมา หลังจากประมูลได้แล้วให้ส่งให้คุณนายซ่ง แค่มีโอกาสได้พูดคุยกับเธอก็ถือว่าสำเร็จแล้ว”
หลังจากได้ยินประโยคนี้ เยี่ยชิงหวนก็กำมือแน่น บิดตัวกลับอย่างช้า ๆ เพื่อซ่อนตัว เธอหันไปพิงกำแพง ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามาในใจเธอในพริบตาเดียว
เยี่ยชิงหวนนึกถึงตอนที่ลู่เจิ้งหลิงยืนอยู่ตรงหน้าพ่อแม่ของเธอด้วยใบหน้าที่อ่อนน้อมถ่อมตน ตอนที่เขามาสมัครงานที่ตระกูลกู้
ตอนนั้นลู่เจิ้งหลิงไม่ยอมสืบทอดกิจการของครอบครัวตัวเอง แต่กลับอยากเข้ามาทำงานที่ตระกูลกู้ คำพูดกลับกลอกหลอกล่อของเขาไร้ที่ติจริง ๆ
เขาบอกว่าไม่อยากพึ่งพ่อ อยากสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยตนเอง แต่ตอนนั้นพอดี กู้ชิงเฉิงตั้งใจจะออกแบบเครื่องประดับ เธอบอกพ่อแม่ไปแล้วว่าไม่อยากบริหารบริษัท ดังนั้นพ่อแม่ของเธอจึงเชื่อใจเขา ให้เขาทำงานในเครือตระกูลกู้ ภายในเวลาแค่ปีเดียว เขาก็ขึ้นมาเป็รองประธานบริษัทแล้ว
ตอนนี้พ่อแม่ของกู้ชิงเฉิงจากไปอย่างกะทันหัน อำนาจทั้งหมดของบริษัทในเครือจึงตกอยู่ในมือของเขาไปโดยปริยาย
เยี่ยชิงหวนไม่ต้องคิดมากก็รู้ว่างานประมูลการกุศลนี้เป็กลยุทธ์ประชาสัมพันธ์ที่ลู่เจิ้งหลิงคิดขึ้นมา เขาแค่อยากอาศัยชื่อของการกุศลเพื่อเอาเงินของตระกูลกู้มาฟอกขาวตัวเอง อาศัยชื่อเสียงเก่า ๆ ของตระกูลกู้เพื่อรวบรวมบรรดาคนดังและนักการเมืองมาไว้ด้วยกัน แล้วจับมือทำธุรกิจ นับว่าได้ประโยชน์ถึงสองต่อเลยทีเดียว
‘เมื่อสักครู่ เส้าเจี้ยนปางพูดถึงคุณนายซ่ง’ เยี่ยชิงหวนหรี่ตาลง
‘ถ้าเส้าเจี้ยนปาง ้าความช่วยเหลือจากคุณนายซ่งตอนนี้ นั่นหมายความว่าเธอพบช่องทางที่จะที่ยืนในตระกูลเส้าแล้ว’
ชาติก่อน กู้ชิงเฉิงและคุณนายซ่งมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก
การชักชวนหลี่เหมยลี่ให้พาเธอไปงานประมูลไม่ใช่เื่ยาก เธอแค่บอกว่าเธอโบราณวัตถุและภาพวาดก็พอแล้ว หลี่เหมยลี่ก็กลัวว่าเื่ในงานแต่งงานครั้งก่อนจะเกิดขึ้นซ้ำรอย เธอไม่อยากถูกหลอกอีก การพาเยี่ยชิงหวนไปด้วยจะไม่ก่อให้เกิดผลเสียอะไร
2K
![ผมเป็นแวมไพร์ อยากดูดเลือดไม่ใช่อย่างอื่น [PWP] มี Ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748922125_58182781.webp)