บันทึกราชันย์เทพอสูร

        ในชาติที่แล้วเนี่ยหลีไม่รู้จักบิดาของเยี่ยจื่ออวิ๋นมากนัก ทว่าเขารู้ดีพ่อตาของตนผู้นี้ใจแข็งดังหิน เป็นพ่อหนุ่มประหลาดที่รับมือได้ยากนักเนี่ยหลีเคยได้ยินจากปากของเยี่ยจื่ออวิ๋น บิดาของเยี่ยจื่ออวิ๋นเข้มงวดยิ่งความสัมพันธ์กับเยี่ยจื่ออวิ๋นตั้งแต่เล็กแต่น้อยก็มิใช่จะดีอะไร

        หากถูกพ่อตาเช่นนี้พบเห็นว่าตนเองกำลัวตัวเปล่าเล่าเปลือยแก้ผ้าอยู่ในห้องส่วนตัวของบุตรสาวคิดไม่ออกเลยทีเดียวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง!

        เนี่ยหลีปัดอารมณ์ผ่อนคลายเมื่อครู่ของตนทิ้งไป รีบสวมกางเกงตัวหนึ่งด้วยความกังวลจากนั้นเรียกจิตอสูรปีศาจเงาออกมา กระตุ้นทักษะล่องหนและขยับตัวออกไป

        จะต้องรีบหนีทันที มิเช่นนั้นก็หมดโอกาสแล้วต้องรู้ว่าท่านเจ้าเมืองเป็นถึงผู้ควบคุมจิตอสูรระดับทองดำผู้หนึ่งเป็นบุคคลที่อยู่ใกล้ระดับตำนานมากที่สุด!

        เวลานี้ ในสวนเล็กๆ

        บุรุษร่างกายกำยำแข็งแกร่งผู้หนึ่งเดินเข้ามา เขาสวมใส่ชุดสีเทาผมเผ้าผูกรวบไว้ด้านหลัง ใบหน้าเด็ดเดี่ยวกล้าหาญดูแล้วเย็นชาถึงสิบส่วนร่างกายฉายกลิ่นไอเย็นยะเยือก ท่วงท่าผึ่งผายสง่างามเปี่ยมบารมี

        เยี่ยจื่ออวิ๋นหวาดกลัวจนตัวแข็งทื่อนางคิดไม่ถึงสักนิดว่าบิดาจะมาเยี่ยมตนในเวลานี้ดังนั้นขณะนี้จึงตะลึงงันจนเซ่อซ่า ต้องรู้ว่าเนี่ยหลียังอาบน้ำอยู่ในห้องของนางหากบิดาของนางล่วงรู้เข้า คิดไม่ออกเลยว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง

        “อวิ๋นเอ๋อ เหตุใดสีหน้าของเจ้าจึงไม่ดีเอาเสียเลย เจ้าไม่สบายหรือ?”เยี่ยจงขมวดคิ้วนิ่วหน้า เอ่ยถามเสียงเข้ม

        “ไม่... มิใช่” เยี่ยจื่ออวิ๋นรีบส่ายศีรษะในใจว้าวุ่นสับสนไม่ทราบว่าเนี่ยหลีที่อาบน้ำอยู่ในห้องส่วนตัวของตนรู้เรื่องแล้วหรือไม่ว่าบิดาของนางมาถึงแล้ว?อย่าถูกจับด็ดขาด! หากเนี่ยหลีถูกจับได้บิดาของนางโกรธขึ้นมา เนี่ยหลีคงต้องตกอยู่ในอันตรายแล้ว

        เวลานี้ เยี่ยจื่ออวิ๋นเป็นกังวลถึงความปลอดภัยของเนี่ยหลีอย่างยิ่ง

        เยี่ยจงพลันรับรู้ได้ถึงบางสิ่ง สองคิ้วของเขาขมวดมุ่น “เรือนของเจ้า เหตุใดจึงมีกลิ่นไอของผู้อื่น?”

        เมื่อได้ยินคำพูดของเยี่ยจง เยี่ยจื่ออวิ๋นพลันตกตะลึงนางรู้ดีว่าบิดาของตนเป็นถึงผู้ควบคุมจิตอสูรระดับทองดำผู้หนึ่งและก้าวเข้าถึงขั้นสูงสุดของระดับทองดำแล้วขาดอีกเพียงก้าวเดียวก็จะทะลวงถึงระดับตำนานได้ จิตหยั่งรู้จึงเฉียบแหลมยิ่ง

        “จะเป็นไปได้อย่างไร? ที่นี่มีเพียงบุตรีคนเดียวเท่านั้น!”เยี่ยจื่ออวิ๋นรีบโบกมือข้างหนึ่งเป็นพัลวันและพูดท่าทางว้าวุ่นใจเล็กน้อย

        เยี่ยจงชำเลืองมองเยี่ยจื่ออวิ๋นด้วยสายตาเย็นเฉียบเพียงชำเลืองมองคราวเดียวก็เห็นแล้วว่าเยี่ยจื่ออวิ๋นกำลังโกหกที่นี่ไม่เพียงมีกลิ่นไอของผู้อื่น ยังเป็นกลิ่นไอของบุรุษผู้หนึ่งอีกด้วยเยี่ยจงส่งเสียงฮึเย็นขึ้นจมูกคราหนึ่งพลังวิญญาณสูงส่งชุดหนึ่งแผ่ซ่านออกไปทั่วหมู่ตึก

        เวลานี้ เนี่ยหลีกำลังเตรียมหนีออกไปทางสวนด้านหลังพลันรับรู้ได้ถึงพลังวิญญาณสูงส่งที่แผ่กดดันลงมาจากฟ้า จึงไม่กล้าเคลื่อนไหวต่อไปแน่นอนแล้วว่ากลัวอะไรก็กำลังจะได้อย่างนั้นเขาทุ่มกำลังปิดซ่อนกลิ่นไออย่างสุดตัว เค้นพลังวิญญาณทั้งหมดออกมาถ่ายเทเข้าสู่จิตอสูรปีศาจเงา

        พลังวิญญาณของเยี่ยจงกวาดตรวจบริเวณโดยรอบครั้งแล้วครั้งเล่าผ่านไปครู่หนึ่ง จึงพุ่งเป้าไปที่บริเวณรอบตัวเนี่ยหลี

        เนี่ยหลีพร่ำสบถออกมาไม่หยุดแล้วช่วงเวลาที่ได้ฝึกยุทธ์ในชาตินี้ยังไม่มากพอพลังวิญญาณยังอยู่แค่ระดับเงินสามดาวเท่านั้นหากสามารถเลื่อนขึ้นถึงระดับทองและใช้ทักษะล่องหนของจิตอสูรปีศาจเงาออกมาอีกครั้งหนึ่งย่อมไม่มีทางถูกจับได้อย่างแน่นอน

        ทว่าเวลานี้ เยี่ยจงคงตรวจพบแล้วว่าเขาซ่อนตัวอยู่ที่ไหน

        “ที่แท้เป็นเคล็ดวิชาล่องหนหายตัวอย่างหนึ่งคิดไม่ถึงว่าจะพอมีฝีมืออยู่บ้าง ไม่ใช่พวกปัญญาอ่อนเสียทีเดียว!” เยี่ยจงร้องฮึเย็นชา เขามีประสบการณ์และความรู้กว้างขวางจึงพอมีความเข้าใจในทักษะการล่องหนอยู่บ้าง พลังวิญญาณชุดหนึ่งสาดซัดออกไปกลายเป็นเชือกเส้นหนึ่งมัดใส่เนี่ยหลีและกระชากขึ้น

        ภายใต้โซ่ตรวนแห่งพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งยากจะเทียบทันทักษะล่องหนของเนี่ยหลีในที่สุดจึงสิ้นสภาพ ร่างกายค่อยๆ ปรากฏขึ้น

        ตูม!

        พลังวิญญาณของเยี่ยจงเหวี่ยงจนเนี่ยหลีร่วงลงกับพื้นบนพื้นก็พลันแตกเป็นรอยแยกขึ้น

        “แค่กๆ” เนี่ยหลีกระอักเลือดออกมาคำหนึ่งร่างกายได้รับความบอบช้ำ อวัยวะภายในตันทั้งห้า อวัยวะภายในกลวงทั้งหกถูกกระเทือนอย่างไรก็ตาม เยี่ยจงนับว่ายังลงมือไว้ไมตรีอยู่ ด้วยระดับพลังของเขากระบวนท่าเดียวก็สามารถปลิดชีพเนี่ยหลีได้แล้ว

        “เนี่ยหลี เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” เห็นภาพฉากนี้เยี่ยจื่ออวิ๋นกังวลใจอย่างยิ่ง วิ่งรุดถึงข้างกายเนี่ยหลี ช่วยประคองเนี่ยหลีเอาไว้ขมวดคิ้วมุ่นหันไปมองเยี่ยจง “ท่านพ่อเหตุใดท่านจึงทำร้ายเพื่อนของข้าอย่างไม่มีเหตุผลเช่นนี้?”

        “เพื่อนรึ?” เยี่ยจงส่งเสียงร้องฮึเย็นยะเยือกคำหนึ่งและชำเลืองมองเยี่ยจื่ออวิ๋น“เจ้าลองอธิบายให้ข้าฟังหน่อยซิ สรุปว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

        “ข้าชื่อเนี่ยหลี คารวะท่านเจ้าเมือง!” เนี่ยหลีโคจรพลังวิญญาณรักษาอาการบาดเจ็บของตน ยกสองมือขึ้นคำนับเยี่ยจงผู้นี้ปลกๆ ไม่ว่าอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นบิดาของเยี่ยจื่ออวิ๋น อนาคตก็จะเป็นพ่อตาของเขาอีกทั้งสถานการณ์การพบกันครั้งแรกนี้ก็ออกจะมีส่วนกระอักกระอ่วนใจอยู่เล็กน้อย

        “เนี่ยหลี? ข้ามีความชื่นชมเจ้าอยู่บ้าง เจ้าก็คือเด็กที่ทางจวนเจ้าเมืองรับเข้ามาอยู่ด้วย?เจ้าพูดมา เจ้ามาอยู่ในสถานที่ส่วนตัวของบุตรสาวข้าได้อย่างไร?”เยี่ยจงจ้องมองเนี่ยหลีเย็นชา เนี่ยหลีสวมกางเกงอยู่ตัวเดียวส่วนบนของร่างกายเปลือยเปล่า ดวงตาของเขากวาดมองเนี่ยหลีจากนั้นก็หันไปกวาดมองเยี่ยจื่ออวิ๋น

        “ย่อมต้องเป็นการมาเยี่ยมเยียนอยู่แล้วข้ากับจื่ออวิ๋นเป็นเพื่อนร่วมชั้นเดียวกัน พอรู้ว่านางพำนักอยู่ที่นี่จึงได้แวะมาเยี่ยม” เนี่ยหลียิ้มขื่นพูดขึ้น

        “เยี่ยมเยียนรึ? เยี่ยมเยียนเพื่อนต้องแก้ผ้าด้วยหรือ?”เยี่ยจงส่งเสียงฮึโกรธเกรี้ยวราวกับเสียงฟ้าผ่าจริงๆ คราหนึ่งกระแทกเข้าใส่หัวใจของเนี่ยหลี จากนั้นจึงหันไปมองเยี่ยจื่ออวิ๋น สีหน้าเคร่งขรึม “จื่ออวิ๋น ข้าผิดหวังในตัวเจ้านัก! คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะกล้าทำตัวไม่เหมาะสมเป็นที่เสื่อมเสียชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลถึงเพียงนี้!”

        ได้ยินคำพูดของเยี่ยจง ร่างอรชรอ้อนแอ้นของเยี่ยจื่ออวิ๋นสั่นเทาขึ้นเล็กน้อยดวงตาแดงรื้น สีหน้าอ้างว้างเศร้าสร้อยยิ่ง

        เห็นท่าทางของเยี่ยจื่ออวิ๋น เนี่ยหลีเงยหน้าขึ้นมองเยี่ยจงและพูด “ท่านเจ้าเมืองโปรดอย่าเข้าใจผิด ข้ากับจื่ออวิ๋นไม่มีอะไรต่อกันหากมีปัญหาอันใด ก็เชิญคิดกับข้าเถอะ ไม่มีส่วนอันใดเกี่ยวข้องกับจื่ออวิ๋น!”

        ได้ยินคำพูดของเนี่ยหลี เยี่ยจงยิ่งโมโห สาวเท้าเข้าหาเนี่ยหลีทีละก้าวๆฝุ่นทรายปลิวคละคลุ้งขึ้นมาทั่วทั้งสวนความเดือดดาลของผู้ควบคุมจิตอสูรระดับทองดำน่ากลัวยิ่งทั้งเนี่ยหลีและเยี่ยจื่ออวิ๋นต่างรับรู้ได้ถึงพลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังกดดันเข้าใส่พวกเขา

        “คิดกับเจ้าหรือ? นับว่าเจ้ายังพอมีความเด็ดเดี่ยวอยู่บ้างทำลายชื่อเสียงของตระกูลวายุเหมันต์ของข้า เจ้าก็ไม่ต้องคิดรอดชีวิตกลับไปแล้ว”เยี่ยจงยกมือขวาสะบัดขึ้นคราหนึ่งพลังวิญญาณถาโถมเข้าใส่เนี่ยหลีราวกับคลื่นที่สาดซัด

        สีหน้าของเนี่ยหลีแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อยเขาคิดว่าอย่างมากเยี่ยจงก็คงจับเขาขังไว้ ใช้วิธีลงโทษทั่วไปทำโทษเขาสักหน่อยคิดไม่ถึงว่าเยี่ยจงกลับคิดลงมือฆ่าคน ด้วยพลังของตนในขณะนี้ย่อมไม่อาจต่อสู้กับผู้ควบคุมจิตอสูรระดับทองดำได้ ในใจของเนี่ยหลีห่อเหี่ยวหากวรยุทธ์ของเขาสูงกว่านี้อีกสักหน่อย เข้าถึงระดับทองอย่างน้อยก็ยังมีโอกาสสู้ได้ ในใจของเนี่ยหลีบังเกิดความผิดหวังขึ้นมาแล้ว

        หากต้องมาตายที่นี่ เช่นนั้นทุกสิ่งก็สูญเปล่าแล้ว!

        ทั้งเมืองกวงฮุยยังรอคอยความช่วยเหลือจากเขาอยู่!

        ตูม!

        พลังวิญญาณของเขาถูกสะเทือนเนี่ยหลีกระอักเลือดออกมาคำหนึ่งและปลิวละลิ่วไปกระแทกเข้าใส่กำแพงอย่างหนักหน่วงจากนั้นจึงร่วงลงมา

        “ด้วยพลังอันน้อยนิดของเจ้า กลับกล้ามาอวดดีอยู่ในจวนเจ้าเมืองของข้า?”เท้าขวาของเยี่ยจงก้าวออกไป คลื่นพลังวิญญาณอีกระลอกหนึ่งก็พลันเดือดพล่านตามออกไป

        “ท่านพ่อ ไม่!” เยี่ยจื่ออวิ๋นเห็นภาพนี้น้ำตาหยาดหยดลงสองข้างแก้ม นางกระโจนตัวออกไป กั้นขวางอยู่เบื้องหน้าเนี่ยหลีพลังวิญญาณแผ่พุ่งออกมา ภาพราชินีวายุเหมันต์ปรากฏขึ้นบนอากาศเหนือร่างของนางราชินีวายุเหมันต์ที่ลอยตัวอยู่บนฟ้าสร้างพายุทรงพลังขึ้นมาลูกหนึ่ง พริบตาเดียวด้านหน้าก็ก่อเป็นกำแพงวายุเหมันต์ชั้นหนา

        ตูม!

        ภายใต้การโจมตีจากพลังวิญญาณของเยี่ยจง กำแพงวายุเหมันต์พังทลายลงเป็นชิ้นๆ

        ความต่างชั้นระหว่างพลังมากมายเกินไป กระทั่งว่าเยี่ยจงยังไม่ทันได้เรียกจิตอสูรของตนออกมาเขาก็สามารถกำราบเนี่ยหลีและเยี่ยจื่ออวิ๋นลงได้อย่างง่ายดาย

        “รวมร่างกับราชินีวายุเหมันต์ ทั้งยังกล้าต่อสู้กับบิดา ช่างปีกกล้าขาแข็งนักหลีกไป!” เยี่ยจงจ้องมองเยี่ยจื่ออวิ๋นด้วยสายตาเย็นชา

        เยี่ยจงทั่วร่างปกคลุมไปด้วยรังสีที่น่าสะพรึงกลัว

        รังสีเช่นนี้ทำให้เยี่ยจื่ออวิ๋นรู้สึกประหลาด นางร้องขึ้นว่า “ท่านพ่อ ข้าขอร้องท่าน ปล่อยเนี่ยหลี! หากท่านยอมปล่อยเนี่ยหลีไปข้ายินดีรับโทษทัณฑ์”

        เห็นสีหน้าเย็นชาราวมีดดาบของเยี่ยจงเนี่ยหลีปาดคราบเลือดบนมุมปากและค่อยๆ ลุกขึ้นยืน คลื่นพลังวิญญาณหมุนวนรอบกายค่อยๆ ก่อรูปขึ้นเป็นปีกขนาดใหญ่บนแผ่นหลัง นี่คือการเปลี่ยนรูปของพลังวิญญาณทว่าปีกบนแผ่นหลังของเนี่ยหลีมีขนาดใหญ่กว่าปีกที่เซียวหนิงเอ๋อสร้างขึ้นหลายเท่ายิ่งไปกว่านั้น ยังมีถึงสามคู่ ปีกขนาดใหญ่หกปีก กำลังค่อยๆ ขยับอยู่บนแผ่นหลังคลื่นพลังวิญญาณทรงอานุภาพกำลังต่อต้านพลังวิญญาณของเยี่ยจง

        “ข้าไม่ลงมือก็เพราะว่าท่านคือบิดาของจื่ออวิ๋น มิใช่เพราะข้ากลัวท่าน...”คำพูดเย็นชาราวน้ำแข็งค่อยๆ คายออกมาจากปากของเนี่ยหลีดวงตาเฉียบคมราวกับคมดาบ

        เวลานี้ เนี่ยหลีลอยตัวอยู่กลางอากาศราวกับเทพองค์หนึ่งนัยน์ตาแฝงพลังปราณอันน่าสะพรึงกลัว