บทที่ 17 เกมเมอร์สาวสวย
แสงไฟส่องสว่างบนถนนในเมืองหนานผิง ยืดเงาของผู้คนให้สั้นลง…
วันนี้จูลี่มีธุระต้องกลับบ้านไปเยี่ยมพ่อแม่ โม่เฟิงจึงไม่รีบร้อนกลับบ้าน เขาเลือกที่จะเดินเล่นบนถนนสายใหญ่แทนที่จะกลับไปนั่งเฉย ๆ คนเดียวที่บ้าน การเดินเล่นบนท้องถนนช่วยให้เขาคลายความเบื่อหน่าย และยังได้ชมสาวสวยที่เดินผ่านไปมาเป็ครั้งคราวอีกด้วย
ตอนนี้เป็่ฤดูใบไม้ร่วง อากาศจึงหนาวเย็นอยู่บ้าง โม่เฟิงกระชับเสื้อผ้าเข้ากับตัวให้แน่นขึ้น เขารู้สึกเสียใจที่สมัยเรียนไม่ตั้งใจเรียนให้มากกว่านี้ พอถึงเวลาที่ต้องใช้ความรู้จริง ๆ กลับน้อยนิด ตอนนี้เขาไม่รู้เลยว่าจะคิดไอเดียโฆษณาแบบไหนดี?! ถึงอยากจะแสดงฝีมือแค่ไหนก็ทำไม่ได้ และโม่เฟิงก็ไม่อยากยอมแพ้และส่งแผนงานธรรมดา ๆ ไปทั้งแบบนี้
ขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของโม่เฟิงก็ดังขึ้น เมื่อดูแล้วก็เห็นว่าเป็เบอร์แปลกที่เขาไม่รู้จัก เขาจึงกดรับสายด้วยความสงสัย ปลายสายดังมาด้วยน้ำเสียงหวานใสว่า “พี่โม่เฟิงใช่ไหมคะ?”
โม่เฟิงรู้สึกคุ้นเคยกับน้ำเสียงนี้ และนึกขึ้นได้ว่าเป็เสียงของหานเซี่ยว หญิงสาวที่เขาบังเอิญเจอที่ห้างสรรพสินค้าเมื่อวานนี้ เขาจึงยิ้มอย่างอ่อนโยนและพูดว่า “น้องหานเซี่ยวนี่เอง โทรหาพี่มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?”
หานเซี่ยวลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างอ้อมแอ้มว่า “พี่โม่เฟิง ฉันอยากให้พี่ช่วยอะไรหน่อยได้ไหมคะ พี่ว่างไหม ถ้าไม่ว่างก็ช่างเถอะ!”
หานเซี่ยวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างอ้ำอึ้งว่า “พี่โม่เฟิงคะ คือฉันอยากจะขอให้พี่ช่วยอะไรหน่อยไหมคะ? พี่ว่างหรือเปล่า? ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็ไรค่ะ!”
โม่เฟิงยิ้มเล็กน้อย เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้น่ารักจริง ๆ ถ้าเธอมีทางเลือกอื่น เธอคงไม่โทรหาคนแปลกหน้าอย่างเขาหรอก เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “พูดมาเถอะ ตอนนี้พี่กำลังเบื่ออยู่พอดี กะว่าจะช่วยคุณยายข้ามถนน แต่กลับพบว่าบนท้องถนนมีแต่พี่อยู่คนเดียว”
หานเซี่ยวหลุดขำออกมา เธอพูดด้วยน้ำเสียงสดใสว่า “คือฉันอยากให้พี่โม่เฟิงช่วยขนของน่ะค่ะ ไม่ทราบว่าพี่จะสะดวกไหมคะ?”
ตอนนี้จูลี่ไม่อยู่โม่เฟิงจึงรู้สึกเบื่อหน่ายอยู่แล้ว เขาเลยตอบตกลงในทันที เพราะการได้เจอผู้หญิงสวย ๆ ย่อมดีกว่าการจ้องมองเพดานอยู่ห้องอย่างแน่นอน หลังจากที่ถามที่อยู่ชัดเจนแล้ว โม่เฟิงก็โบกแท็กซี่แล้วตรงไปยังที่อยู่ของหานเซี่ยวทันที
สถานที่นี้เป็หมู่บ้านธรรมดา ๆ แห่งหนึ่ง ดูค่อนข้างเก่าคล้ายกับบ้านที่โม่เฟิงเคยอาศัยอยู่ จากนั้นเขาเดินไปเคาะประตูบ้านหลังหนึ่งด้วยความสงสัย ไม่นานนักหานเซี่ยวก็ออกมาเปิดประตูให้เขาด้วยสีหน้ายินดีและรีบเชิญเขาเข้าบ้านทันที
ภายในห้องรกมาก ข้าวของกระจัดกระจายไปทั่ว หานเซี่ยวชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้าตรงมุมห้องด้วยท่าทางเขินอาย “พี่โม่เฟิง ช่วยขยับตู้ใบนี้ออกไปให้หน่อยได้ไหมคะ? คือข้างหลังมันมีช่องเสียบสายอินเทอร์เน็ตอยู่ ฉันอยากใช้เน็ต แต่มันโดนตู้บังจนเสียบสายไม่ได้เลยค่ะ”
โม่เฟิงเดินไปนั่งลงบนโซฟา เขาไม่ได้ตั้งใจจะช่วยในทันที แต่กลับมองไปรอบ ๆ บ้านหลังนี้ที่มีสองห้องนอนด้วยความสงสัย “หานเซี่ยว พ่อแม่ของน้องล่ะ ไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ?”
หานเซี่ยวหัวเราะแล้วพูดว่า “พี่นี่ซื่อบื้อจริง ๆ ตอนนี้ฉันเรียนอยู่ปีหนึ่งแล้ว และบ้านเกิดก็ยังอยู่ต่างจังหวัดด้วย แน่นอนว่าฉันไม่ได้อยู่กับพ่อแม่… นี่พี่ไม่คิดจะช่วยฉันเลยเหรอ?”
โม่เฟิงส่ายหัวแล้วพูดว่า “พี่ก็มาช่วยนั่นแหละ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้… ยังไงซะนี่ก็เริ่มมืดแล้ว ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองแบบนี้คงไม่ดีใช่ไหมล่ะ?! เธอก็คงไล่พี่ออกไปทันทีหลังจากเสร็จงานแน่ ๆ ถ้าเป็อย่างนั้นคืนนี้พี่ก็ต้องอยู่คนเดียวน่ะสิ! เรามาทำในส่วนที่พี่อยากทำั้แ่แรกให้เสร็จก่อนก็ดีกว่า!
”
ทันใดนั้น ใบหน้าของหานเซี่ยวก็แดงระเรื่อขึ้นมา เธอวิ่งไปล็อกประตู แล้วส่งกุญแจให้โม่เฟิงพร้อมพูดว่า “แบบนี้พี่ก็สบายใจได้แล้วนะ คืนนี้มีแค่พี่เท่านั้นที่ไล่ฉันออกไปได้ หรือไม่ก็พี่เป็คนออกไปเอง ไม่งั้นก็ไม่มีใครไล่พี่ออกไปได้หรอก!”
โม่เฟิงอึ้งไปชั่วครู่ ไม่คิดเลยว่ามุกตลกของเขา เด็กสาวคนนี้จะจริงจังขนาดนี้และความไว้วางใจของเธอทำให้ใจโม่เฟิงอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย
ในเมืองที่ผู้คนแสนจะเ็านี้ การได้รับความไว้วางใจจากใครสักคน โดยเฉพาะผู้หญิง ถือเป็สิ่งที่มีความสุขมาก
โม่เฟิงไม่ได้เอื้อมมือไปรับกุญแจ เขาไม่อยากให้ภาพลักษณ์ของเขาเสียหาย โม่เฟิงยิ้มแล้วพูดว่า “เซี่ยวเซี่ยว เธอคิดจะฆ่าพี่หรือไง?! พี่เดินขึ้นมาตั้งสี่ชั้นเชียวนะ เหนื่อยขนาดนี้ไม่คิดจะให้พี่พักก่อนเหรอ?”
หานเซี่ยวเพิ่งรู้ตัว ใบหน้าเรียวเล็กของเธอแดงก่ำขึ้นยิ่งกว่าเดิม หานเซี่ยวรีบยกชามาให้เขาด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พี่ชายคะ เซี่ยวเซี่ยวขอไถ่โทษด้วยชาถ้วยนี้นะคะ!”
โม่เฟิงรับชาด้วยความระมัดระวัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรื่นรมย์ เขาดื่มชาจนหมดแล้วพูดว่า “ยากที่จะปฏิเสธน้ำใจของสาวสวย ถึงเธอจะยังเด็กอยู่ แต่ก็นับว่าเป็สาวน้อยแสนสวยคนหนึ่งเลยนะ เอาละ! ไปทำงานกันเถอะ!”
หานเซี่ยวรู้สึกเขินอายจนแทบจะเอาหน้าซุกอก แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าโม่เฟิงต้องทำงาน เธอจึงรีบชี้แจงรายละเอียดต่าง ๆ ให้เขาฟัง
ความจริงแล้ว หานเซี่ยวเพิ่งหาบ้านเช่าได้วันนี้ เธอจึงรีบขนของย้ายเข้ามา เพราะหอพักที่มหาวิทยาลัยจะตัดไฟในตอนกลางคืน ทำให้เล่นอินเทอร์เน็ตไม่ได้ ซึ่งสร้างความลำบากให้กับเธอมาก ดังนั้น การย้ายออกมาก่อนหนึ่งวันก็เท่ากับว่าเธอจะได้หลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานเร็วขึ้นหนึ่งวัน
แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อขนย้ายทุกอย่างเข้าที่เรียบร้อยแล้ว แต่เธอกลับพบกับปัญหาใหญ่ นั่นก็คือช่องเสียบสายอินเทอร์เน็ตถูกปิดกั้นอยู่ ตอนนี้ไม่ใช่เกี่ยวกับว่ามีไฟหรือไม่มีไฟแล้ว แต่เป็ปัญหาที่ไม่มีอินเทอร์เน็ตให้เล่นต่างหาก
บางคนบอกว่า สิ่งที่ทรมานที่สุดในโลกก็คือการที่คุณนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ คิดว่าจะได้เล่นอินเทอร์เน็ตอย่างสบายใจที่บ้าน แต่กลับพบว่าสายแลนไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต
หานเซี่ยวเพิ่งมาถึงเมืองหนานผิงได้ไม่นาน เธอจึงยังไม่มีเพื่อน และไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี ทว่าเธอกลับนึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาได้ นั่นก็คือโม่เฟิงที่เจอในห้างสรรพสินค้า และในความคิดของเธอ ถึงแม้ผู้ชายคนนั้นจะหื่นไปสักหน่อย แต่ก็ยังถือว่าไม่ได้เลวร้ายอะไร ดังนั้นเธอจึงโทรหาโม่เฟิงเพื่อลองเสี่ยงดู
ในเวลานี้โม่เฟิงกำลังขยับตู้เสื้อผ้านั้นออกไปจนเหงื่อท่วมตัว ถ้าเขารู้ว่าในใจของหานเซี่ยวคิดว่าเขาเป็เพียงแค่คนหื่น เขาอาจจะถอดเสื้อแล้วกลายร่างเป็หมาป่าล่าเหยื่อทันทีเลยก็ได้… แต่เห็นได้ชัดว่าเขาคงไม่มีทางรู้หรอก เพราะหานเซี่ยวยังหวังพึ่งให้เขาทำงานอยู่เลย!
ก่อนหน้านี้มีคนกล่าวไว้ว่าเมื่อเข้ามาแล้ว ให้ทำตัวได้ตามสบาย แต่ในตอนนี้ โม่เฟิงรู้สึกเสียใจอย่างที่สุด เขาเห็นหานเซี่ยวกำลังนั่งเล่นอินเทอร์เน็ตอย่างสบายใจ ไม่รู้ว่ากำลังเล่นอะไรอยู่ แต่เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขาเป็ครั้งคราวเพื่อดูว่าเขาแอบอู้งานหรือเปล่า? หรือไม่ก็ออกคำสั่งให้โม่เฟิงทำงาน
“พี่ชาย ตู้นั่นเอาไปไว้ในห้องรับรองนะ ห้องนั้นยังว่างอยู่ เพราะห้องของฉันเล็กไป คงใส่ไม่ได้หรอก” หานเซี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
“พี่ชาย โซฟานั่นฉันตั้งใจจะเอาไปไว้ในห้องนอน เผื่อว่าฉันอยากเล่นเน็ตในห้องนอน จะได้มีที่นั่ง!”
“อ๊ะ! พี่ชาย ทำไมเหงื่อออกเยอะจัง ขอโทษนะ แอร์มันพัง พรุ่งนี้ถึงจะมีคนมาซ่อม วันนี้อากาศร้อนหน่อย พี่เอาพัดลมไปไว้ในห้องนอนฉันให้ด้วยแล้วกันนะ!”
โม่เฟิงไม่รู้จะพูดยังไงดี ตอนนี้ก็เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว กำลังจะเข้าฤดูหนาว อากาศน่าจะเย็นสบาย แต่ทำไมเขากลับรู้สึกร้อนอย่างกับไฟเผา เห็นได้ชัดว่าเป็เพราะเขาเหนื่อย ผู้หญิงคนนี้กลับแกล้งทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้
ในขณะเดียวกันโม่เฟิงก็รู้สึกโกรธตัวเองด้วย อายุขนาดนี้แล้วทำไมถึงได้ห่วยขนาดนี้ เด็กผู้หญิงคนนี้พูดอะไรนิดหน่อยเขาก็เต็มใจช่วยงานเธอ แถมยังไม่ต้องจ่ายเงินอีกต่างหาก
เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรให้เก็บเพิ่มเติมแล้ว โม่เฟิงจึงเดินไปด้านหลังของหานเซี่ยว ก่อนจะเอาหัวเกยไหล่ของเธอเบา ๆ ดมกลิ่นสบู่ที่หอมฟุ้งจากเรือนร่างของหญิงสาวที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ พร้อมกับวางมือทับบนมือเรียวเล็กของหานเซี่ยวแล้วเลื่อนเมาส์ไปพร้อมกับพูดว่า “เซี่ยวเซี่ยว กำลังดูอะไรอยู่เหรอ? ดูมีความสุขจัง?”
หานเซี่ยวรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เพราะั้แ่โตมาเธอไม่เคยถูกผู้ชายเข้าใกล้ขนาดนี้มาก่อน แต่พอนึกถึงว่าโม่เฟิงช่วยทำความสะอาดห้องให้ ก็เลยตั้งใจจะปล่อยให้เขาเอาเปรียบนิดหน่อย เผื่อว่าต่อไปมีงานอะไร จะได้เรียกเขามาอีก
“พี่ไม่รู้จักเกมนี้เหรอ มันดังมากเลยนะในโลกออนไลน์ ติดอันดับท็อปไฟว์เกมที่มีผู้เล่นออนไลน์มากที่สุดเลยนะ แล้วที่สำคัญผู้หญิงหลายคนชอบเล่นเกมนี้มาก!” หานเซี่ยวแกล้งทำท่าทีดูถูกโม่เฟิงเล็กน้อย ซึ่งนั่นทำให้เธอดูน่ารักมาก จากนั้นก็อวดตัวละครของตัวเองในท่วงท่าที่ยั่วยวนต่าง ๆ จนโม่เฟิงหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา
ทันใดนั้น โม่เฟิงก็นึกถึงเื่หนึ่งขึ้นมาได้ นั่นก็คือเื่ไอเดียโฆษณา เพราะผู้เล่นทั่วไปย่อมเป็ผู้ที่มีสิทธิ์แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเกมมากที่สุด ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็เกมเมอร์ระดับเทพหรือผู้เล่นตัวยงเหมือนในโลกแห่งความเป็จริง
ในโลกของเกมก็้าผู้เล่นทั่วไปเช่นกัน เพียงแต่ผู้เล่นทั่วไปก็ต้องมีจุดแข็ง พวกเขาสามารถทำในสิ่งที่ไม่สามารถทำได้ในโลกแห่งความเป็จริง ยิ่งไปกว่านั้น หลาย ๆ คนที่ดูธรรมดาในโลกแห่งความเป็จริง กลับกลายเป็ผู้เล่นระดับเทพในโลกของเกมซึ่งอาจทำให้พวกเขาหลงระเริงในโลกเสมือนจริงจนลืมความเป็จริงไปเลยก็ได้
หลังจากที่โม่เฟิงยอมเสียหน้า ในที่สุดเขาก็ได้เรียนรู้ทิศทางการพัฒนาของเกมออนไลน์ รวมถึงทิศทางของไอเดียโฆษณาในอนาคตจากหานเซี่ยวเกมเมอร์สาวผู้มีประสบการณ์คนนี้
504
