เสนาบดีที่รัก (Yaoi)

第六十 二章

        "แฮ่ม.."เสนาลู่จำต้องกระแอมเพื่อให้น้ำชาที่ดื่มลงคอลื่นไหล หางตากระตุกเพราะสีหน้าท่าทางใสซื่อของคนที่นั่งเหนือตนเองทำราวกับนี่เป็นจวนของตนเองหาใช่ของเขาไม่

        "ท่านอ๋อง"

        "ท่านพ่อตาอย่าได้เกรงใจไปเลย"ได้ยินคำเรียกขานเช่นนั้นเสนาลู่เป็นต้องหนวดกระดิกทุกครั้งไปด้วยความไม่ยินยอม

        "เอ่อ เรื่องนี้กระหม่อมอยากจะขอความเมตตาจากพระองค์ ถือเสียว่าเห็นแก่ตาเฒ่าคนนี้เถอะพะย่ะค่ะ ข้าน้อยไม่ทราบความต้องการของพระองค์ว่าต้องการสิ่งใดกันแน่ ลูกฟ่านเป็นเพียงบุตรชายคนเดียวของกระหม่อมหาก..หากแต่งให้พระองค์แล้วเช่นนั้นสกุลลู่คงสิ้นไร้ทายาทสืบสกุลแล้วพะย่ะค่ะ"เพียงแค่คิดเสนาลู่ถึงกับน้ำตาคลอเบ้า จื่อหลงเม้มปากนิดหนึ่งเพื่อระงับความเห็นใจ

        "ท่านพ่อตาอย่ากลัวเรื่องนั้นไปเลย ข้ามีบุตรชายสายตรงแล้วเขาจะเป็นทั้งทายาทของสกุลลู่และของสกุลเหวิน"น้ำเสียงของจื่อหลงอ่อนโยนลงด้วยความเห็นใจ

        "หาใช่เช่นนั้น เรื่องนั้นกระหม่อมเข้าใจได้ดีว่าท่านอ๋องทรงมีทายาท แต่สกุลลู่เล่าทายาทที่แท้จริงหามีไม่ อย่างน้อย อย่างน้อย ขอให้ลูกฟ่านได้มีอนุก็ยังดีพะย่ะค่ะ"เพียงแค่คำว่ามีอนุ อารมณ์ทะมึนมืดก็เต็มอกของจื่อหลงแล้ว เขากำหมัดแน่นวางอยู่บนเท้าแขนสะกดความโมโหกลืนลงท้อง เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

        "เรื่องนั้นข้าก็เข้าใจเช่นกัน แต่ชายาของข้าจะมีอนุฟังแล้วไม่พิลึกจนเกินไปหน่อยหรอกหรือ ท่านคิดดูให้ดีก่อนว่ามันมิเท่ากับหมิ่นเกียรติข้าหรือไร"ความจริงแล้วเรื่องนี้นับว่าแก้ไขได้ไม่ยาก หากเสนาลู่ยินยอมเขาจะยกจิวฮุ่ยให้เป็นบุตรสายตรงของฟ่านเสวียน แต่ดูท่าแล้วเสนาลู่คงไม่ยินยอมแน่แท้ ทันใดนั้นเขาต้องตกใจเมื่อเห็นเสนาลู่คุกเข่าลงดังตึง เขารีบลุกจากเก้าอี้มาประคองแขนทั้งสองข้างของเสนาลู่ให้รีบลุกขึ้น ทว่าตาเฒ่าเจ้าเล่ห์นี้กลับไม่ยอมลุกคงฝืนตัวเอาไว้ทิ้งน้ำหนักเท่าข้าวสารแปดถึงเก้าสิบกงจิน(กงจิน:1กิโลกรัม)

        "เหลวไหล ท่านพ่อตาอย่าได้ทำเช่นนี้ เข่าของลูกผู้ชายหนักกว่าทองพันชั่ง รีบลุกๆ"

        "ข้าน้อยไม่ลุก ได้โปรดเถอะพะย่ะค่ะ เห็นใจกระหม่อมด้วย"จื่อหลงอยากจะบีบคอคนตรงหน้าเสียจริง เขาย่อมเข้าใจเรื่องนี้ แต่มิใช่ว่าเขาหาทางออกให้แล้วหรอกหรือเหตุใดยังดื้อรั้นอยู่เช่นนี้ จริงอยู่หากมองในมุมของสกุลลู่เรื่องนี้นับว่าเป็นเรื่องใหญ่มิใช่เรื่องเล็ก แต่เพียงแค่คิดว่าฟ่านเสวียนโอบกอดอิสตรีเขาก็ทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน

        "เรื่องนี้มีทางออก เพียงแค่ท่านไม่ถือทิฐิเรื่องนี้ก็นับว่าผ่านไปได้"

        "กระหม่มอไม่อยากได้หลานจากเลือดเนื้อของคนอื่น อยากได้จากลูกฟ่านเท่านั้น เห็นใจกระหม่อมเถอะพะย่ะค่ะ เพียงแค่ให้นางได้เข้าหอ เพียงแค่ลูกฟ่านให้นางถือกำเนิด ข้าน้อยจะเลี้ยงดูเขาเองมิให้ระคางเคืองสายตาพระองค์"

        "เรื่องหาเป็นเช่นนั้นไม่ เจ้าลองคิดดูเถอะใครจะยอมให้ชายาตนเองมีชู้เล่า"
        "มะ..มีชู้หรือพะย่ะค่ะ"เสนาลู่ถึงกับเข่าอ่อนนอนหงาย หะ..เหตุใดท่านอ๋องผู้เก่งอาจถึงมีความคิดวิปริตเช่นนี้ ลูกเขาเป็นชายการมีเมียเอกมีรองถือว่ามีชู้ตรงไหน

        "ไม่ใช่นะพะย่ะค่ะ ไม่ใช่ชู้หากแต่เป็นอนุภรรยาเท่านั้น"

        "ข้าไม่ยอม!"จื่อหลงประกาศเสียงแข็ง ปู้เฉินที่ติดตามมาถึงกับยกมือขึ้นคลึงขมับส่ายหน้าไปมา ว่ากันว่าโดยมากแล้วมักมีปัญหาเรื่องแม่สามีกับลูกสะใภ้ แต่นี้กลับกลายเป็นพ่อตากับลูกเขยจะร่ำไห้ก็ยังค้างคาจะหัวเราะหรือก็ติดอยู่ในลำคอ เช่นนั้นจะแก้ปัญหาอย่างไรดี

        " ถ้าท่านยังดื้อดึงข้าจะบอกเสี่ยวเสวียนเรื่องที่ท่านไปหอคณิกาชาย ยิ่งท่านปรนเปรอข้าวของเงินทองให้เขาเท่าไหร่ข้าล้วนมีบัญชี"จื่อหลงข่มขู่เสนาลู่ถึงกับผงะ 'นะ..นี่ถึงขั้นรู้เบื้องหลังเบื้องลึกของข้าขนาดนี้เชียวหรือ หนอยเข้ามาเป็ยเขยแล้วยังกล้าข่มขู่เช่นนี้มิเท่ากับปล้นชิงตามไฟ(อุปมาเหมือนฉวยโอกสจากผู้ที่อ่อนแอกว่า)งั้นหรือ' จื่อหลงทำสีหน้าคล้ายคนใสซื่อมุมปากยกยิ้มด้วยรู้ว่าอย่างไรตนเองก็อยู่เหนือกว่า

        "เหลวไหล คนๆนั้นข้าแค่สงสารเขาจึงช่วยเหลือเงินทองเพื่อให้ไถ่ตัวเองเท่านั้น"เสนาลู่เสียงแข็ง

        "ใช่หรือ เป็นเช่นนั้นจริงๆหรือ ถ้าอย่างนั้น..."จื่อหลงใช้น้ำเสียงคล้ายไม่เชื่อถือคนที่อยู่ตรงหน้า ในใจอดเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันมิได้'หนอยตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ นึกว่าจะชนะข้าได้หรือ' เขาไม่ตอบคำล้วงมือเข้าไปยังอกเสื้อหยิบเอาแผ่นกระดาษสีน้ำตาลสามสี่แผ่นมากางออก

        "เงินห้าร้อยตำลึงเงินสองหีบ ปิ่นหยกมันแพะสองอัน ชุดผ้าไหมชั้นดีจากร้านเอี้ยซุนห้าชุด ไข่มุกกับหยกอีกสะ.."

        "พอแล้ว พอแล้วพะย่ะค่ะ ท่านเอาข้อมูลเหล่านี้มาจากไหน"เสนาลู่เสียงสั่นขยับลุกยืนทันที

        "อืม นั่นสิ ข้าได้ข้อมูลเหล่านี้มาจากไหนกันนะ จริงอยู่คุณชายเหอผู้นั้นหน้าตาหล่อเหลา กริยานุ่มนวล เล่นดนตรีได้ไพเราะซ้ำการวาดรูปฝีมือมิอาจดูเบา"คราวนี้เสนาลู่ถึงกับเหงื่อแตกพลั่กไปทั่วใบหน้า

        "ทะ..่าน"

        "ท่านพ่อตาคงไม่อยากให้เรื่องที่รับเลี้ยงคณิกาชายเล็ดลอดไปถึงพระกรรณลู่กุ้ยเฟยและเสี่ยวเสวียนกระมัง"

        "นิ..นี่ท่านข่มขู่ข้า"

        "เหตุใดจึงใส่ร้ายข้าเช่นนั้นเล่า อ้อ มีอีกเรื่องคือตอนนี้ท่านได้มีบุตรชายหนึ่งจากหญิงสาวที่ทำหน้าที่ดูแลร้านเซียงอิ๋นชื่อแม่นางเจาอายุประมาณหนึ่งขวบแล้วท่านตั้งชื่อเขาว่าฟ่านซง"คราวนี้เสนาลู่ใบหน้าซีดเผือดอย่างแท้จริง ตั้งแต่ฮูหยินของเขาจากไปด้วยโรคประจำตัว บุตรสาวและบุตรชายของเขาต่างเศร้าโศกจนไม่กินไม่นอนล้มป่วยลง เขาผู้เป็นพ่อถึงได้รับปากลูกๆว่าจะไม่คิดมีภรรยาใหม่เด็ดขาด เพราะพลั้งเผลอยามที่เขาไปภัตตาคารเซียงอิ๋นกับเพื่อนฝูงมีสตรีนางหนึ่งงดงามอ่อนหวานนั่งรินเหล้าข้างๆ เขาจำไม่ได้แม้แต่น้อยว่าตนเองดื่มไปมากแค่ไหนรู้ตัวอีกทีก็ตื่นอยู่บนเตียงมีนางผู้นั้นนั่งน้ำตาซึมอยู่ด้านข้าง มองใบหน้าด้านข้างคลับคล้ายภรรยาที่จากไปของตน เขาจึงรับเลี้ยงนางเอาไว้มิได้ออกหน้าให้เป็นอนุเพราะเกรงว่าลูกๆจะเสียใจ ได้แต่ส่งเสียเอาไว้ด้านนอกจวน นึกในใจว่าหากเขาโตขึ้นอีกหน่อยจะนำกลับมาเลี้ยงที่จวนและแนะนำว่าเป็นลูกบุญธรรม

        "นี่ท่านสืบเรื่องข้างั้นหรือ"หมดแล้วความยำเกรงเสนาลู่ไม่เอ่ยคำราชาศัพท์อีกต่อไปอีกแล้ว เขาถลึงตาใส่คนตรงหน้าถึงแม้จะหล่อเหลาปานเทพบุตรทว่าหากมองจริงๆแล้วเหตุใดจึงคล้ายปีศาจร้ายไปได้เล่า

        "ข้าแค่ต้องการให้เสี่ยวเสวียนมีความสุข เขามีใจให้ข้า ข้าก็เช่นกัน ท่านลองนึกดูเอาเองเถิด ท่านมีบุตรชายสองคน คนแรกจากฮูหยินใหญ่คือเสี่ยวเสวียน คนรองถึงแม้มาจากอนุแต่ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่าน ท่านเลี้ยงเสี่ยวเสวียนมาจนมีนิสัยดีเช่นนี้เหตุใดจึงไม่คิดว่าท่านจะเลี้ยงฟ่านซงได้ดีเล่า ท่านจะใจร้ายกับเขาได้จริงๆหรือ ห้ามมิให้ข้ากับเขารักกัน ให้คุณหนูตระกูลใหญ่แต่งให้ แล้วเช่นไรเล่า เขามีความสุขจากการฝืนทนอยู่กับคนที่ไม่ได้รักได้หรือ เขาจะทุขทรมานแค่ไหนกันท่านตรองดูเถิด ท่านเองก็รักฮูหยิน ข้าเองก็รักเขา ข้าสัญญาของเกียรติของข้าจะมีเขาแต่เพียงผู้เดียวไม่ว่ายามใด ข้าจะแก่ตายผมขาวร่วมลงโลงไปกับเขา ท่านจะใจดำได้จริงหรือท่านผลักไสลู่กุ้ยเฟยไปแล้วคนหนึ่งนี่ท่านยังผลักเขาเข้าสู่ความทุกข์อีกคนหรือไร ท่านรักพวกเขาจริงๆหรือ"น้ำเสียงของจื่อหลงมิได้ตอกย้ำหรือกดดัน หากใช้โทนเสียงอ่อนโยนกล่อมเกลา เสนาลู่น้ำตาคลอคลองอยู่ในดวงตา ริมฝีปากสั่นระริก จำได้ว่าครั้งแรกที่เขาให้นางเข้ารับเลี้ยงเป็นพระสนมนางร่ำไห้ไม่หยุด บอกเขาว่าในวังนั้นน่ากลัวเพียงใดหากมิได้เป็นที่ต้องพระเนตร ไม่ได้รับความโปรนปรานก็ต้องอยู่เดียวดายในวัง อีกทั้งวังหลังหาใช่ที่สุขสบายแท้จริงไม่ การแก่งแย่งชิงดีในนั้นไม่น้อยปกว่าทหารออกศึกสงคราม ที่นางได้มาถึงขั้นนี้เพราะความสามารถของนางเอกทั้งนั้นมิได้มีเขาเข้าไปยื่นมือช่วยเหลือแม้แต่น้อย เพียงแค่คิดก็ให้สะท้อนใจ

        "ข้ารู้แล้ว แต่ท่านรับปากข้าได้หรือไม่ว่าไม่แหนงหน่ายเขา ถึงท่านอยากได้บุตรที่แท้จริงของท่านก็จะไม่ละเลยเขา ไม่ทำให้เขาเสียใจ"

        "ข้ารับรอง เขาเป็นชายาที่รักแห่งข้า เกียรติและศักดิ์ข้าให้เขาเสมอข้าได้ เขาจะเป็นใหญ่ในจวนแต่เพียงผู้เดียวไม่มีหนึ่งไม่มีสอง ท่านวางใจข้าเถอะ"จื่อหลงรับปากหนักแน่น เขาไม่อาจครองคู่กับผู้ใดได้อีกหากมิใช่ลู่ฟ่านเสวียน ถึงแม้ว่าเขาจะชมชอบสตรีแต่พอได้เชยชมฟ่านเสวียนแล้วก็มิเหลียวแลผู้ใดอีก มีข้าราชการบางคนนึกว่าเขาชมชอบบุรุษจึงสรรหามาให้แต่เขากลับลูบคลำคนเหล่านั้นไม่ลง ซ้ำร้ายยังออกจะขยะแขยงเสียอีก

        "ความรักมักเลือกไม่ได้ หากจะโทษต้องโทษเฒ่าจันทราที่ผูกด้ายแดงของข้ากับเสี่ยวเสวียนเอาไว้แน่นจนคลายไม่ออก ท่านมีหลานแล้วสองคน คนโตคือจิวฮุ่ยเด็กคนนี้ข้ากับเสี่ยวเสวียนรับมาเลี้ยงดูเป็นลูกบุญธรรม ส่วนอีกคนเป็นสายตรงของข้ามีชื่อที่เรียกลเ่นๆว่าโยวเอ๋อร์ โยวที่แปลว่าล้ำเลิศ ข้าขอพระราชทานชื่อจริงของเขาแล้วอีกไม่นานคงได้ ข้ายกให้เป็นหลานท่าน ท่านจะนำมาเลี้ยงดูผลักเปลี่ยนกับที่จวนก็ไม่เป็นปัญหาข้ายกให้ท่าน"เสนาลู่น้ไตาหยดติ๋งลงบนหลังมือ หลาน ข้ากำลังจะมีหลานถึงแม้มิใช่จากลูกฟ่านก็เป็นคนที่เขารักด้วยใจ เสนาลู่สูดลมเข้าปอดใช้หลังมือเช็ดน้ำตาออกจากหน้าแรงๆก่อนจะพยักหน้าใช้สายตาเด็ดเดี่ยว

        "ได้! เช่นนั้นก็ได้ ข้าอนุญาตให้ท่านมาสู่ขอ ข้อแม้คือต้องทำเต็มพิธีการห้ามขาดแม้แต่อย่างเดียว กองทหารเกียรติยศต้องยาวสามลี้ หีบสินสอดต้องมากถึงหนึ่งร้อยสิบแปดหีบห้ามขาดแม้แต่หีบเดียว และหนักสือสัญญาว่าจะมีเขาเป็นชายาเอกคนเดียวเท่านั้น หากผิดคำแม้แต่ครึ่งคำทุกอย่างข้าริบกลับมาเป็นของข้า ไม่ว่าจะตัวฟ่านเสวียน โยวเอ๋อร์หรือสินสอดล้วนต้องตกเป็นของสกุลลู่ไม่มียกเว้น"จื่อหลงยิ้มกว้างทั้งปากและตา

        "ข้ารับปากท่าน เช่นนี้ก็ให้เตรียมจัดงานมงคลเถอะเดือนหน้ากลางเดือนก็จะมีพิธีมงคลแล้ว"เสนาลู่ตาเบิกกว้าง 'จะ..เจ้าคนนี้ ที่แท้วางแผนเอาไว้แล้ว นี่เขาเสียรู้หรอกหรือนี่'ต่างกับจื่อหลงที่ราวกับทั้งโลกของเขาล้วนเป็นฤดูใบไม้ผลิที่แท้จริง