เช้าในคฤหาสน์
บรรยากาศ…แปลกไป
เงียบ แต่ไม่เหมือนเดิม
“วันนี้ผมไปส่ง”
คินพูดขณะหยิบกุญแจรถ
“ไม่ต้องค่ะฉันกลับเองได้”
“ผมจะไป”
“คุณนี่…”
“ผมบอกแล้วผมไม่ถอยแล้ว”
มีนชะงักนิดเดียว
ก่อนจะเดินผ่านไป
แต่ไม่ได้ปฏิเสธอีก
—
หน้าบ้าน
“เมื่อคืนสนุกไหมคะ~”
พิมโผล่มาพร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์
“มากครับ” คินตอบทันที
“โอ๊ยยยยย” พิมแทบกรี๊ด“ไปถึงไหนกันแล้ว!”
“พิม”มีนเรียกเสียงเรียบ
“คะ?”
“เงียบค่ะ”
“…”
นัทโผล่มาสมทบ
“สรุปยังครับ เป็อะไรกันแล้ว”
“ยังไม่เป็อะไร”มีนตอบ
“กำลังจะเป็” คินเสริม
เงียบ
มีนหันขวับ
“ใครอนุญาตให้พูดแบบนั้นคะ”
“ผมอนุญาตตัวเอง”
“…”
นัทกับพิมมองหน้ากัน
ก่อนจะยิ้มพร้อมกัน
“ได้เื่แล้ว”
—
บ่าย
มีนสอนพิเศษตามปกติ
แต่วันนี้…
คินนั่งอยู่ด้วย
จริงจัง
ไม่กวน
แค่นั่งมอง…เป็พัก ๆ
“คุณไม่ไปไหนเหรอคะ”
“เฝ้า”
“ฉันไม่ใช่ของต้องเฝ้านะคะ”
“รู้”
“งั้น?”
“ผมหวง”
ตอบตรง
อีกแล้ว
มีนเงียบไป
หัวใจเต้นแรงขึ้นนิดนึง
“คุณพูดแบบนี้บ่อยเกินไปแล้วนะคะ”
“ผมตั้งใจให้คุณชิน”
“ฉันไม่อยากชิน”
“แต่คุณจะชิน”
—
เย็น
เหตุการณ์เริ่ม “ไม่ปกติ”
เพราะ—
“คิน~ ไปดูหนังกันไหม”
พิมเกาะแขนเขา
แน่น
เกินเหตุ
มีนที่ยืนอยู่…ชะงัก
แค่เสี้ยววินาที
แต่ชัด
“ไปไหมคิน” พิมยิ้มหวาน
คินยังไม่ทันตอบ
มีนพูดขึ้น
“ไปเถอะค่ะ”
น้ำเสียงนิ่ง
ปกติ
เกินไป
คินหันไปมองทันที
“คุณโอเค?”
“ค่ะ ทำไมจะไม่โอเค”
“…”
พิมหันไปกระซิบกับนัท
“แผนเริ่มแล้ว”
—
“งั้นผมไป”
คินตอบ
แล้วเดินออกไปกับพิม
โดยไม่หันกลับ
—
เงียบ
มีนยืนอยู่ที่เดิม
มือกำแน่นนิดเดียว
“ครูมีน…”
นัทเรียก
“ไม่เป็ไรค่ะ”
เธอยิ้ม
แต่…
ตาไม่ยิ้ม
—
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ฝนเริ่มตก
มีนเดินออกมาหน้าบ้าน
คนเดียว
ไม่มีรถ
ไม่มีร่ม
“นี่ฉันเป็อะไร…”
เธอพึมพำเบา ๆ
แล้ว—
“ขึ้นรถ”
เสียงคุ้นเคย
มีนหันไป
คิน
“คุณไม่ไปดูหนังเหรอ”
“ไม่ดู”
“แล้วพิมล่ะ”
“กลับแล้ว”
เงียบ
“ขึ้นมา”
“ไม่ค่ะ”
“มีน”
น้ำเสียงต่ำลง
จริงจัง
“ขึ้นมา”
เงียบ
สุดท้าย…
เธอก็ขึ้น
—
ในรถ
เงียบ
ฝนตก
เสียงเบา ๆ
“คุณหึง”
คินพูด
มีนหันขวับ
“ไม่ค่ะ”
“โกหก”
“ฉันไม่จำเป็ต้อง—”
“คุณปล่อยให้ผมไป”
“ก็คุณอยากไป”
“ผมไม่ได้อยากไป”
เงียบ
“แล้วคุณไปทำไม”
“ผมอยากรู้”
“รู้อะไร”
คินชะลอรถ
จอด
ข้างทาง
หันมามองเธอ
ตรง ๆ
“ว่าคุณจะรู้สึกไหม”
เงียบ
หัวใจมีนเต้นแรงขึ้นทันที
“แล้ว?”
เสียงเธอเบาลง
“ผมรู้แล้ว”
เขาขยับเข้าไป
ช้า ๆ
ไม่มีแกล้ง
ไม่มีหยุด
“คุณหึง”
ลมหายใจใกล้กัน
มาก
“ฉัน…”
คำพูดหายไป
“มีน”
เสียงเขา…นุ่มลง
ไม่เคยเป็แบบนี้มาก่อน
“…”
เธอไม่ถอย
ไม่ปฏิเสธ
แค่มอง
นิ่ง
ใกล้
จนแทบไม่มีระยะ
อีกนิดเดียว
จริง ๆ
“ครั้งนี้…”
เขาพูดเบา ๆ
“ผมไม่ถอยแล้วนะ”
เงียบ
วินาทีที่ยาวนาน
มีนหลับตาลงนิดเดียว
เหมือน…ยอม
คินขยับเข้าไป
ช้า ๆ
ใกล้มาก
มากจริง ๆ
และ—
“ปัง!”
เสียงเคาะกระจกดังลั่น
ทั้งคู่สะดุ้ง
หันไปพร้อมกัน
พิม + นัท ยืนอยู่ข้างรถ
ยิ้มกว้าง
“ต่อเลยครับ!ไม่ต้องสนใจพวกผม!” นัทะโ
“ใช่ ๆ เราเชียร์อยู่!”พิมโบกมือ
“…”
“…”
บรรยากาศพังยับ
คินถอนหายใจแรง
“พวกคุณนี่มัน…”
มีนหันหนี
แก้มแดงนิด ๆ
“ขับรถค่ะ”
—
รถเคลื่อนออก
ทิ้ง “ทีมป่วน” ไว้ข้างทาง
“เกือบแล้วอะ!” พิมโวย
“ครั้งหน้าต้องได้!”นัทจริงจัง
—
ในรถ
เงียบ
แต่ไม่เหมือนเดิม
“เมื่อกี้…”
คินเริ่ม
“ลืมค่ะ”
มีนตอบเร็ว
“ผมไม่ลืม”
“แต่ฉันจะลืม”
เงียบ
คินยิ้มมุมปาก
“งั้นผมจะทำให้มันเกิดขึ้นอีก”
มีนหันไปมอง
“ครั้งหน้า…”
เขาพูดช้า ๆ
“จะไม่มีใครมาขัด”
หัวใจเธอ…เต้นแรงอีกครั้ง
—
ตอนนี้
มันไม่ใช่ “เกือบ” ธรรมดาแล้ว
แต่มันคือ…
การที่ทั้งสองคน
“พร้อมจะข้ามเส้นนั้น”
เมื่อไหร่ก็ได้ ????
![My Duty Is Saving The Another World [ผมต้องช่วยต่างโลกไว้ให้ได้]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1769983386_48222441.webp)
477
