เสียงล้อกระเป๋าเดินทางลากผ่านพื้นไม้ในห้องโถงใหญ่ดังก้องเบา ๆ
ภีมยืนนิ่ง ขณะมอง “ลิน” สาวผมยาววัย 25 ปี ที่กำลังก้าวเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางมั่นใจ สง่างาม และมีอะไรบางอย่างในแววตาที่ทำให้เขารู้ทันทีว่า…เธอไม่ธรรมดา
ลิน (Lin)
หญิงสาวรูปร่างดี ผิวสีน้ำผึ้ง ผมยาวสีน้ำตาลเข้มเป็ลอนอ่อน ๆ ดวงตาคมเรียวที่แฝงความฉลาดและเ้าเล่ห์
ชุดเดรสเข้ารูปที่เธอสวมรัดเรือนร่างได้อย่างลงตัว
บุคลิก: เป็ผู้หญิงที่ดูดีทุกมุม มั่นใจในตัวเอง รู้จังหวะการพูดจา และไม่ลังเลที่จะเล่นกับความรู้สึกของคนอื่น
“เธอกลับมาทำไม?” ภีมถามทันทีหลังประตูปิด
“คิดถึงบ้าน…กับเื่บางอย่างที่ค้างคาใจ” เธอเดินเข้ามาใกล้
เสียงส้นรองเท้าแตะพื้นเป็จังหวะที่ชัดเจน ยิ่งทำให้บรรยากาศตึงเครียด
“เมื่อคืน…มีอะไรสนุก ๆ เกิดขึ้นในบ้านหลังนี้สินะ?”
คำพูดของลินเหมือนยิงเข้าเป้า ทั้งที่ไม่มีใครพูดอะไร
ภีมนิ่ง เธอยิ้มบาง ๆ แล้วโน้มตัวกระซิบข้างหู
“ฉันรู้…แต่จะเก็บเป็ความลับให้ละกัน”
⸻
บ่ายวันนั้น
พิมเดินสวนกับลินบนบันได
เธอหยุด ลินก็หยุด
“กลับมาไม่ทันไรก็เริ่มวางตัวเป็เ้าเรือนเลยนะพี่ลิน”
พิมพูดเสียงเรียบ แต่แววตากลับแข็งกร้าวอย่างเด็กสาวที่ไม่ยอมแพ้
“ใครกันแน่ที่วางตัวว่าเป็เ้าของเขา?” ลินยิ้มมุมปาก
“หรือกลัวว่าเขาจะเริ่มมองฉันมากกว่าเธอ?”
บรรยากาศตรงนั้นร้อนระอุโดยไม่ต้องมีใคระโ
เพราะสายตาสองคู่ของสองสาว ต่างเต็มไปด้วยการท้าทายดุเดือด ในความคิดน่าจะตีกันแล้ว
⸻
กลางคืน – ห้องนั่งเล่น
ภีมนั่งคนเดียวบนโซฟา แสงไฟสีเหลืองอ่อนสร้างบรรยากาศอบอุ่นแต่กดดัน
ขณะเขากำลังจะปิดทีวี ประตูกระจกก็เปิดออกเบา ๆ
พิมในชุดนอนผ้าซาตินตัวสั้น…เดินเข้ามาช้า ๆ
ผิวเนียนไล่ลงจากต้นคอถึงไหล่เปลือยนั้นสว่างวาบในแสงไฟ
เส้นผมยาวสยายเล็กน้อยจากลมเบา ๆ ที่พัดผ่าน
“พี่ภีม…คืนนี้หนูขอนั่งด้วยได้ไหม?”
น้ำเสียงอ่อนโยน แต่ปลายน้ำเสียงมีบางอย่างสั่นะเื
ภีมพยักหน้าเบา ๆ โดยไม่พูดอะไร
เธอทรุดตัวลงนั่งข้างเขา
แล้วพิงหัวไหล่เบา ๆ
“เมื่อก่อนพี่ชอบจับมือหนู…ตอนที่เรายังเด็ก”
เสียงเธอแ่ ราวกับพูดกับความทรงจำ
ภีมยังคงเงียบ
แต่รู้สึกถึงไออุ่นจากตัวเธอ…ที่แผ่ผ่านชุดนอนบาง ๆ มาสู่ต้นแขนของเขา
“ตอนนี้…ถ้าพี่อยากจะจับอีก…ก็จับได้นะ”
มือเธอวางลงบนต้นขาเขาช้า ๆ
ภีมหลับตาแน่น รู้ดีว่ามันคือจุดที่เขาควรถอย
แต่กลิ่นกายของพิมที่ลอยเข้าจมูก พร้อมปลายนิ้วที่ไล้เบา ๆ ทำให้หัวใจเขาเต้นไม่เป็จังหวะ
มือของเขาเอื้อมไปจับมือเธอไว้…แน่นกว่าที่ควรจะเป็
และเธอก็โน้มตัวมากระซิบข้างหู
“อย่าทำเหมือนว่าพี่ไม่ได้้าหนู…เพราะร่างกายพี่ตอบหนูหมดแล้ว…”
⸻
ในอีกมุมหนึ่ง
แพรวายืนอยู่บนชั้นสอง มือกำราวบันไดแน่น ใบหน้าเรียบนิ่งแต่ดวงตา…เปียกชื้นมองไปที่ทั้ง2คนกำลังใกล้ชิดกันแบบผิดปกติ
1K
![เมื่อตัวร้ายอ้อนรัก [นิยายจีนย้อนยุคทะลุมิติ โรมานซ์คอเมดี้ ฟิน++]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697445558_33040204.webp)
