อา ตื่นสายสะได้ สงสัยจะสบายจัดเลยนะเนี้ย แต่ก็พอไปทันไปนัดสัมภาษณ์งานละนะ! หวังว่าฉันจะได้งานบ้างและไม่ทำให้พวกเขาผิดหวังกับฉันอีก!
9:00
อา... เราลืมเื่นี้ไปสะสนิทเลย เราเรียนอยู่นี้นา ทำฟูทาร์มไม่ได้ เอาไงต่อดี... ทำเขาผิดหวังอีกเสียแล้ว ยังไงก็ตามลองเดินหางานนอยละกัน ยังไงก็ต้องหางานให้ได้ละนะไม่งั้นอดตายแน่
11:00
แสงสะท้อนบนแม่น้ำโดยมีเรือยาวขับผ่านใต้ระหว่างขาเราเป็ความรู้สึกที่อบอุ่นดีจริงๆ โชคดีละนะที่วันนี้ไม่ร้อนมากอะไร จนอดที่แต่งกลอนในใจไม่ได้
เสียงเรือยนต์ขับผ่าน
แสงกระทบเกลียวน้ำสั่นไหว
เศร้าใจอย่างอบอุ่น
"อยากเขียนเื่ชีวิตของฉันตอนนี้จัง.."
11:20
อาใช่ใหนๆ ก็ใหนๆ ฉันต้องติดต่อ บริจาคผมนี้นา จะได้ทำอะไรให้เรียบร้อยไปเลย หวังว่าจะไม่ด่วนมากในการนัด และถามด้วยว่าหนวดเคราเขารับทำไม จะได้ยอมเสียเงินทีเดียวไปเลย! ใหนๆ ราคาก็แพงแล้ว
11:40
แย่งะ เขาไม่รับโกนหนวดเคราเลย ร้านใหญ่ก็ไม่รับ เพราะเ้าโควิตบ้านี้แท้ๆ เอาไงดีละเนี้ยแต่ก็เขาใจเขาละนะ สงสัยต้อง DIY แทนแล้วละ ต้องซื้อกรรไกรและที่โกนหนวดใหนๆ ผ่านโลตัสทั้งที ซื้อของจำเป็ไปด้วยเลยละกันหวังว่าจะไม่เสือเยอะละนะ "*")
14:25
ถึงห้องเสียที เหนือนมากเลยย เดินหลายชั่วโมงติดอีกวัน หวังว่าจะได้งานบ้างนะ แต่อย่างน้อยวันนี้ลักกี้ได้ซาลาเปา เซเว่นในราคาถูกมากเลยเหมามาเลย วันนี้ประหยัดได้เยอะเลย แม้จะเสียกับโลตัสเกือบ5 ร้อย ใน่ไร้งานแบบนี้ละนะ แฮะๆ ใครจะไปหมดใจไหวกระทะทอดซื้อหนึ่งแถมหนึ่งกับ กระติกใส่น้ำ บ้าน ยังไงก็ต้องใช้ อย่าคิดมาก!!! ส่วนซาเปากินวันละลูกก็น่าจะไหว จะว่าไปยังไม่ได้กินอะไรเลยนี้นา กินสักลูกละกันงับๆ ก่อนทำอะไร
15:30
อืม หน้าของฉันที่ไร้หนวดเครา ไม่ได้เจอกันมาจะถึงปียังนะ คิดถึงจริงๆ เลย หน้านายตอนนี้นะ ไม่ต่างกับเมื่อก่อนเลย ยังหน้าโง่ กน้าแก่ก่อนวัยเหมือนเดิม น่าขำสิ้นดี ว่าทำไมพระเ้าถึงปั้นได้ห่วยขนาดนี้กันนะ ต่อไปถึงตา ผมบนหัวแล้วสิ จะยาวได้กี่นิ้วกันแต่ก่อนอื่นขอนอนงีบพักก่อนไม่ไหวแล้ววว
19:10
ตื่นมาด้วยความใ ใครโทรมา พอได้ยิน นัดสัมภาษณ์งานพรุ่งนี้ ถึงกับดีใจดีจังสุดๆ เลยละ ถือว่าเป็ไม่กี่ครั้งที่สะดุ้งตื่นมาด้วยความยินดีละนะต้องบอกให้แฟนรู้ก่อน
" จะว่าไป... งานเซเว่นเนี้ยเขาทำอะไรบ้างนะ "
ผ่านไป 20 นาทีจากการหาข้อมูล ทำเอาผมกลัวเลยว่าจะรอดไหมนะ เราจะเจอครอบครัวแบบใหน จะทำร้ายพวกเขาอีกหรือปล่าว หรือเราจะโดนรุม นินทากันเสียสนุกปาก งานที่เหมือนนรก ทำเอาผมกลัวอย่างจับจิต เหมือนเด็กน้อยที่นั่งสั่นเพราะกลัวโดนแม่ตีเพราะฉี่รดที่นอน
จะไหวไหมนะ เคยทำงานแต่แนวเอกสาร มาหลายปี แนวนี้ เราจะไหวไหมนะ....
23:00
กว่าจะทำงานยูทูปเสร็จเหนื่อยเหมือนกันนะ แต่วันนี้รู้สึกขอบคุณคนโดเน็ตให้เรามากจริงๆ ไม่ได้เยอะขนาดนี้มาก่อน หวังว่าพวกคนที่ดูฉะนจะชอบและสนุกกับมันนะ
23:40
วันนี้คนที่เป็คนกลางให้เราคุยฝั่งนู่นได้ส่งข้อความมา ว่าเขาอภัยในเราในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง แต่เขาไม่มีทางจะกลับมาคบและคืนความหลังได้อีกแล้ว เขาทนไม่ไหว..
ฉันทำพลาดครั้งใหญ่อีกครั้งจริงๆ ฉันทำอะไรผิดไปนะ ฉันได้แต่เฝ้าถาม ว่าเขาต้องทรมาณขนาดใหนเวลาอยู่กลับเรา ถ้าถึงขนาดที่เขาต้องรู้สึกขนาดนั้น เขาต้องทรมาณมากแน่ๆ ทำไมฉันไม่เคยรู้สึกถึงมันเลยนะ ไม่ไหว อยากร้องไห้เต็มทน แต่มันก็ยังไม่ยอมไหล่เช่นเดิม ทำไมกันนะ ทรมาณเหลือเกิน นอนดีกว่าจบเื่วันนี้ไปเลย กับความทนมาณในครั้งนี้ แม้ฉันจะสงสัยอย่างจับจิตและอยากคุยกับเขาตรงๆ เหลือเกิน ว่าเราทำอะไรให้เขาบ้าง อยากให้เขาพูดใส่เราตรงๆ เราไม่เคยโกรธใครที่มีคนด่าหรือว่าเื่ความผิดพลาดของเราตรงๆ เพราะเราก็อยากรู้มันเช่นกัน ว่าอะไรทำให้เขารู้สึกแย่ และเราจะได้ปรับปรุง ผมอยากรู้เหลือเกิน ว่าเขาทรมาณมากขนาดใหน มันทรมาณเหมือนที่พวกเขากำลังลงโทษอยู่หรือปล่าว ผมหวังว่าจะใช่ ผมหวังอย่างนั้นจริงๆ