ตอนที่ 12 นายใหม่คนรับใช้เก่า (1)
สถานการณ์คับขัน แม้อวี้ชุ่ยจะมีคำถามมากมายแต่ก็ไม่มีเวลาจะถาม ได้แต่รับเบี้ยมาอย่างงุนงง จากนั้นก็วิ่งออกไปอย่างสับสน เพื่อไปซื้อยามาต้ม
เมื่อต้มยาเสร็จก็สับฝีเท้ายกยาเข้ามาในห้อง ยังรู้สึกว่าเหมือนอยู่ในความฝัน ไม่เหมือนอยู่ในความจริงเลยสักนิด
ใน่เวลานี้เอง กู้เชียนเสวี่ยได้จัดการาแทั้งหมดบนร่างกายของอวี้เหลียนเรียบร้อยแล้ว าแเยอะมากทีเดียว แค่น้ำร้อน ก็ถูกเหล่าคนรับใช้ยกเข้าๆ ออกๆ ถึงสี่ถัง
ที่จริงอวี้ชุ่ยจะเป็คนป้อนยาให้อวี้เหลียนเอง เพราะอย่างไรเสียกู้เชียนเสวี่ยก็มีฐานะเป็ถึงคุณหนูใหญ่ มีอย่างที่ไหนจะให้เ้านายมาป้อนยาให้คนรับใช้
ทว่ากู้เชียนเสวี่ยยืนกรานที่จะเป็คนป้อนเอง ทำเอาอวี้ชุ่ยที่อยู่ข้างๆ น้ำตาคลอหน่วย ในใจได้สาบานไปแล้วว่าจะติดตามกู้เชียนเสวี่ยไปตลอดชีวิต
เพียงแค่ไม่กี่ชั่วยาม อวี้ชุ่ยก็ลืมไปแล้วนายคนเก่าเป็อย่างไร
และนี่ก็คือลักษณะด้อยของมนุษย์ เป็พวกขี้ลืม และหลอกตัวเองเก่งเป็ที่สุด
ไม่รู้เป็เพราะฤทธิ์ยาหรือเพราะจัดการกับาแได้ดี สีหน้าของอวี้เหลียนที่ซีดขาวก็แดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย คิ้วที่ขมวดเข้าหากันก็เริ่มคลายออกแล้วด้วย
แต่กู้เชียนเสวี่ยก็ยังไม่กล้าคลายความตื่นตัว เพราะนางรู้ว่าอาการแบบนี้อันตรายมาก
“ถ้ามีโถวเปา[1] ก็ดีสิ หรือจะเป็ชิงเหมยซู่[2] ก็ได้” กู้เชียนเสวี่ยพูดบ่นกับตัวเอง
“คุณหนู ท่านพูดอะไรหรือเ้าคะ” อวี้ชุ่ยถาม
กู้เชียนเสวี่ยปรบมือขึ้นอย่างฉับพลันราวกับนึกบางอย่างได้ “จริงสิ ชิงเหมยซู่ ทำไมเมื่อกี้ถึงคิดไม่ได้กันนะ! ข้าสามารถทำชิงเหมยซู่เองได้นี่นา แม้ผลลัพธ์ของมันอาจจะเทียบไม่ได้กับชิงเหมยซู่ในปัจจุบัน แต่ก็ดีกว่าไม่มีละนะ!”
อวี้ชุ่ยสับสนมึนงงไปหมด “คุณหนู ท่านไม่เป็อะไรใช่หรือไม่ ทะ...ท่าน...”
กู้เชียนเสวี่ยเพิ่งนึกขึ้นมาได้ก็ตอนนี้ นางข้ามมิติมาอีก่เวลาหนึ่ง และข้างกายก็ยังมีคนยุคโบราณที่เป็คนพื้นที่โดยกำเนิดอยู่อีกทั้งคน
“อวี้ชุ่ย บนตัวเ้าเองก็คงมีแผลไม่น้อยเลยใช่หรือไม่” เพราะนึกถึงชิงเหมยซู่ กู้เชียนเสวี่ยพลันรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา น้ำเสียงก็ดูสบายใจขึ้นมาก
อวี้ชุ่ยพยักหน้า จากนั้นก็รีบส่ายหน้าอีก “คุณหนู แผลบนร่างกายของบ่าวมีไม่มาก เดี๋ยวบ่าวจัดการเองก็ได้เ้าค่ะ”
กู้เชียนเสวี่ยยิ้มแล้วชี้ไปยังอวี้เหลียนที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง “หรือว่าเ้าอยากจะมีสภาพเหมือนนางกันล่ะ”
อวี้ชุ่ยชะงัก ลังเลไม่มั่นใจ
“ข้าเป็นาย เ้าเป็บ่าว เ้าไม่ฟังคำของข้าแล้วหรือ” กู้เชียนเสวี่ยเอามาดความเป็นายออกมาใช้
ในที่สุดก็เกลี้ยกล่อมอวี้ชุ่ยได้ อวี้ชุ่ยจึงค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าที่สกปรกของตัวเองออก
เมื่อตรวจดูาแรอบๆ ตัวอวี้ชุ่ยเรียบร้อยแล้ว กู้เชียนเสวี่ยก็ถอนหายใจโล่งอก “ยังดี บนร่างกายเ้าล้วนแล้วเป็าแภายนอกเท่านั้น เ้าเองก็ทนหน่อยแล้วกัน หลังข้าทำแผลให้เ้าเสร็จแล้ว ไม่ต้องกังวลเื่ติดเชื้อ นับว่าโชคดีมากแล้ว”
อวี้ชุ่ยก้มหน้าลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น “เ้าค่ะ ทุกครั้งที่หลิวมามาทุบตี ก็เป็พี่หญิงที่มาบังข้าไว้ เพราะอย่างนั้นพี่หญิงถึงได้...”
กู้เชียนเสวี่ยยื่นมือไปลูบหัวของอวี้ชุ่ยเบาๆ “ทุกอย่างผ่านไปแล้ว หลังจากนี้มีข้าอยู่ จะไม่มีใครกล้ารังแกพวกเ้าสองพี่น้องอีก” รู้สึกใจหายอยู่ในใจไม่น้อย เด็กสาวสองคนนี้อายุแค่เพียงสิบเอ็ดและสิบสองปีเท่านั้น หากเป็ยุคปัจจุบัน เกรงว่าจะยังเรียนไม่จบประถมศึกษาเลยด้วยซ้ำ แต่ในยุคโบราณกลับต้องมาโดนทุบตีเสียจนาแเต็มตัวไปหมด
แววตาของอวี้ชุ่ยเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็ไม่พูด
กู้เชียนเสวี่ยยิ้ม “อยากพูดอะไรหรือ”
อวี้ชุ่ยคุกเข่าลงทันที “บ่าวอยากบอกว่าแม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดนิสัยของคุณหนูถึงเปลี่ยนไปเช่นนี้ แต่บ่าวขอสาบาน ว่าจะภักดีและซื่อสัตย์ต่อคุณหนูไปตลอดชีวิต ต่อให้คุณหนู้าชีวิตของบ่าว บ่าวก็ไม่คิดเสียดายเ้าค่ะ”
“ดี ขอแค่เ้าซื่อสัตย์ต่อข้า ข้าก็จะปฏิบัติต่อเ้าอย่างยุติธรรม” พูดจบ กู้เชียนเสวี่ยก็พยุงอวี้ชุ่ยขึ้นมา แล้วช่วยนางทำแผลเองกับมือ
เชิงอรรถ
^ โถวเปา หรือ เซฟาโลสปอริน เป็นยาต้านแบคทีเรีย^ ชิงเหมยซู่ หรือ เพนนิซิลลิน เป็นยาที่ใช้รักษาอาการติดเชื้อ
578K
