นักรบเงาถีบพื้นร่นระยะห่างจนเหลือ0 ในพริบตา
“!”
เรเวลไม่อาจมีปฎิกิริยาต่อสิ่งนั้น
“อรั๊กก!!..”
หมัดเหล็กชกเข้าไปที่ท้อง…จนเด็กหนุ่มลอยกระเด็น
“อึก…"
เรเวลรีบใช้หอกปักที่พื้นเพื่อไม่ให้ตัวเองกระเด็นไปกระแทกบ้านเรือน
‘ครืดดด…’
ปลายหอกแหลมขูดพื้นจนกระเบื้องถูกลากเป็นแนวยาว
เด็กหนุ่มงอตัวแล้วใช้มือข้างซ้ายกดไปที่ท้องของตัวเองเพราะความจุกมหาศาลที่เกิดขึ้นหลังจากถูกชก
“อึก..กะ…สะ..สไตล์การต่อสู้เปลี่ยนไปงั้นหรอ”
“ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ..” นักรบเงากล่าวแล้วชูมือขึ้นมา
ตอนนั้นเองแท่งสี่เหลี่ยมแบบยาวงอกออกมาจากพื้นดินแล้วพุ่งเข้าหาเรเวลทันที
เด็กหนุ่มพยายามกระโดดหลบ..แต่ว่าหลบไม่พ้นเนื่องจากผิวหน้าของแท่งสี่เหลี่ยมมีความกว้างเกินไป
‘ตุบบ…’
เกิดแรงกระแทกมหาศาล..
"อรั๊กกก..”
เรเวลถูกกระแทกจนลอยกระเด็นไปชนขอบบ่อน้ำพุขนาดใหญ่
‘ตู้มมม…’ บ่อน้ำแหลกละเอียด
‘ฟรืดดด..ซู่วววว’ น้ำพุกระจายออกไปรอบทิศทาง
นักรบเงาอัญเชิญแท่งสี่เหลี่ยมยืดยาว2แท่งเข้าประกบตัวเด็กหนุ่มจากทั้งสองทาง
“!”
เรเวลถีบพื้นเพื่อกระโดดหลบขึ้นไปทันที
แต่ตอนนั้นเองมีแท่งสี่เหลี่ยมอีกอันพุ่งลงมาจากด้านบน..แล้วกระแทกตัวเขาให้กระเด็นกลับไปที่พื้นอีกครั้ง
นักรบเงาพุ่งเข้าประชิดตัวในตอนที่เด็กหนุ่มร่วงลงมา..แล้วชกเข้าไปทีหน้าอก…
“อร่อกก..”
เด็กหนุ่มลอยกระเด็น…แต่นักรบเงามุดพื้นดินหายไปในเงาแล้วไปโผล่ทางด้านหลัง..แล้วชกเขาอีกครั้ง
‘ตุบ…ฟิ้ววว’
เรเวลกระเด็นไปด้านหน้า
ตัวเขาพยายามร่ายสกิล
“เวทย์ไฟ…."
นักรบเงาไม่ยอมให้ทำแบบนั้น..
มันหายเข้าไปในเงาแล้วไปโผล่ที่ด้านหน้า…หลังจากนั้นชกเข้าไปที่ท้องของเรเวลทันที
“อรั๊กกก!!….”
น้ำลายปนเลือด..กระเด็นออกมาจากปาก
เรเวลลอยกระเด็น…แต่นักรบเงาจับขาของเขาเพื่อยั้งเอาไว้
“!?”
เรเวลที่งอตัวเนื่องจากจุก..พยายามจะร่ายสกิลเพื่อพลิกสถานการณ์
นักรบเงายิงบอลพลังเวทย์สีดำอัดมือข้างขวา..จนอาร์ติเฟกซ์ของเด็กหนุ่มลอยกระเด็น
'ปิ้วว…ตุ้มม...ควับๆๆๆๆ…ปัก’
หอกศักดิ์สิทธิ์สีเงิน..ปักที่พื้นในตำแหน่งไกลห่างเกือบ20เมตร
“ขีดจำกัดของแก..ก็คือการที่ต้องร่ายสกิลก่อนจะใช้…แต่สำหรับฉันแล้วสามารถใช้การโจมตีใดๆโดยไม่ต้องร่ายเลยแม้แต่นิดเดียว”
นักรบเงาจับขาเรเวลแล้วทุ่มอัดพื้นสุดแรง..จนกระเบื้องบริเวณนั้นแหลกกระจุย
‘ตุ้มมมมม’
“หึๆๆ”
นักรบเงาจับขาเรเวลดึงขึ้นมา...แล้วจับเหวี่ยงทุ่มอีกครั้ง
“ไฟเยอร์…อั๊กก”
เรเวลหัวจมดินก่อนที่จะร่ายเวทย์สำเร็จเสียอีก
‘ชิ..บ้าเอ้ยย…ถึงท่าหอกของมันจะหายไปหลังเปลี่ยนร่าง..แต่เจอแบบนี้ไม่ขำเลยนะ’ เรเวลสบถด่าในใจ
“อะไรกัน…มีแค่นี้รึไง” นักรบเงากล่าวแล้วดึงขาเรเวลขึ้นมา
เรเวลถูกดึงขึ้นมาในสภาพห้อยกลับหัว
เลือดไหลออกจากศีรษะ..หยดลงไปที่พื้น
ผมสีขาวหลายเส้นเปื้อนเลือดและถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดง
ตัวเขาพยายามเรียกอาร์ติเฟกซ์กลับมาที่มืออีกครั้ง
“โอ๊ะ..โอ..แบบนั้นแย่เลยนะ”
นักรบเงาเหวี่ยงเรเวลทุ่มลงที่พื้นอีกรอบ…แล้วใช้บอลพลังเวทย์สีดำยิงใส่หอกสีเงินที่ลอยเข้ามาจนกระเด็นไปไกลยิ่งกว่าเดิม
“อา…ฉันจะฆ่าแกตอนนี้เลยก็ได้…แต่ว่าแบบนั้นคงน่าเบื่อแย่..”
“มะ..นา..”
เรเวลถูกดึงขึ้นแล้วเหวี่ยงกระแทกพื้นอีกครั้งเพื่อไม่ให้ร่ายเวทย์มนต์
‘ตุ้มมมม’
“อั๊กกก..”
‘ตุ้มมมม’
“อ้าา..”
‘ตุ้มมม’
‘ตุ้มมม’
‘ตุ้มมม’
พื้นบริเวณลานกว้างกลายเป็นหลุมบ่อลึก
นักรบเงาดึงขาของเรเวลขึ้นมา
“แกบีบให้ฉันต้องใช้ร่างนี้จนได้..นับว่าฝีมือไม่เลวเลยนะ..แต่นั่นแหละคือขีดจำกัดของแก..ฮึๆๆ…ฮ่าๆๆๆ”
เรเวลถูกยกขึ้นในสภาพห้อยหัวลงกับพื้น
“อึก..ฉะ..ฉัน…มะ…ไม่..ยะ..ยอม”
ตัวเขาหอบหายใจแรงด้วยอาการเจ็บปวดสุดแสน
นักรบเงาจับขาเขาแล้วเหวี่ยงให้ศีรษะกระแทกพื้นอีกรอบ
‘ตุ้มมมม’
“อ๊ากก”
อาการปวดจี๊ดเล่นขึ้นสู่สมอง….
สายตาเริ่มพล่ามัว
ความรู้สึกวิงเวียนและคลื่นไส้เริ่มปรากฎ
“อร๊ออกก”
เรเวลกระอักเลือดออกมาจนท่วมพื้น
“ท่าทางพลังชีวิตใกล้จะเหลือ0แล้วสินะ….ฮึฮึๆ"
นักรบเงาจับคอเสื้อเรเวลแล้วดึงขึ้นมา
เด็กหนุ่มบาดเจ็บหนักมาก..จนลืมตาไม่ไหวแล้ว..แต่เปลือกตายังขยับอยู่เล็กน้อย
“ถ้างั้นฉันจะฆ่าแกแบบอลังการเลยละกัน”
นักรบเงาสร้างบอลพลังเวทย์สีดำที่ฝ่ามือ..แล้วจ่อไปที่หน้าอกของเด็กหนุ่ม
"วันนี้ฉันสนุกมากเลยล่ะ"
'วืดดดดดดด....ปิ้ววววววว'
เรเวลลอยกระเด็นไปกลางอากาศ
นักรบเงาชูมือขึ้น
หลังจากนั้นมีแท่งอิฐสี่เหลี่ยมจำนวนมากยืดยาวออกมาแล้วกระแทกเด็กหนุ่มไปเรื่อยๆ..จากทั้งด้านบน..ด้านล่าง..ด้านซ้าย..และด้านขวา
แม้จะยังหลับตาอยู่..แต่ตัวเลขแสดงค่าพลังชีวิตกับพลังเวทย์ยังปรากฎที่มุมสายตาด้านซ้าย
ตัวผมมองไปยังตัวเลขพลังชีวิตของตัวเอง
HP 21,000
18,000
14,400
10,000
5,049
2,156
ตัวเลขพลังชีวิตค่อยๆลดลงเรื่อยๆ..จนในที่สุด
512
100
59
22
ขอโทษนะ..เซซิเลีย
ขอโทษนะ..ทุกคน
ตัวฉันคงมาได้แค่นี้แหละ
แล้วก็…
‘ลาก่อนนะ..เอลิเซ่’
10
7
5
ทัศนวิสัยในสายตาแสดงสัญญาณเตือนสีแดงฉาน
เกิดข้อความบางอย่างขึ้นท่ามกลางจอภาพสีแดงนั่น
‘พลังชีวิตของท่านอยู่ในภาวะวิกฤติ’
4
3
‘ครืดดด…ตู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม’
เกิดเสียงระเบิดขึ้น
แท่งสี่เหลี่ยมแตกกระจายและถูกหั่นเป็นลูกเต๋าเล็กๆ
“หืม?”
นักรบเงาตกใจเล็กน้อย..พร้อมกับมองไปยังภาพนั้น
เด็กหนุ่มผมสีขาว..ตัวชุ่มไปด้วยเลือด..ค่อยๆร่วงลงมา
ตอนนั้นเอง..มีมือของคนๆหนึ่งมารับเขาเอาไว้
“เห้อออ…สภาพนี้มันอะไรกันเนี่ยย…ตามหาตั้งนาน”
เด็กผู้หญิงยาวผมสีแดงคนนั้นค่อยๆวางเรเวลบนพื้น..แล้วมองไปยังหอกสีเงินที่ปักอยู่ไกลๆ
“อาร์ติเฟกซ์ยังไม่สลายไป..แสดงว่ายังไม่ตายงั้นสินะ”
ตอนนั้นเองมีเด็กผู้หญิงผมสีเหลืองอีกคนใช้แอเรียลบินลงมา
“เรเวลลลลล”
เซซิเลียเห็นเรเวลนอนหมดสภาพอยู่กับพื้น..จึงรีบวิ่งเข้าไปหาแล้วค่อยๆประคองคอของเขาขึ้นมา
“บาดเจ็บหนักมากเลย…ทำยังไงดี”
ตัวเรามีโพชั่นระดับต่ำอยู่3ขวด และโพชั่นระดับกลางอยู่1ขวด
ถึงจะรักษาให้หายสมบูรณ์ไม่ได้..แต่น่าจะพอรักษาชีวิตกับเรียกสติได้บ้าง
“..”
เซเลน่ามองภาพนั้น..แล้วหันไปมองสิ่งมีชีวิตปริศนาคล้ายเงาสีดำ
ตัวของมันมีเขา2เขาและมีหนามแหลมงอกกลางหลังคล้ายตัวเม่น
ส่วนที่มือมีเกราะสีดำหุ้มไว้
“แกคือคน..ไม่สิ..เศษสวะที่เล่นงานไอผมขาวนี่งั้นสินะ….ฝีมือไม่เลวเลยนี่นา” เซเลน่ากล่าวพร้อมกับยิ้มให้
บนมือของเธอมีอาร์ติเฟกซ์ถุงมือสีแดง2อันห่อหุ้มอยู่..โดยมีตราสัญลักษณ์รูปดาวสีเหลือง
“ถ้าใช่แล้วจะทำไมล่ะ…งั้นแกเองก็เป็นพวกเดียวกันกับมนุษย์ผมสีขาวคนนี้สินะ..แถมยังมาขัดขวางช่วงเวลาสนุกของฉันอีกด้วย” นักรบเงากล่าว
“อย่าเข้าใจผิดสิ…ฉันไม่ใช่พวกเดียวกับไอผมขาวนี่สักหน่อย..แต่ถ้าไอผมขาวนี่ตาย..เพื่อนของฉันจะเศร้าก็แค่นั้นเอง..และเพื่อไม่ให้เป็นแบบนั้น..ฉันจะเป็นคนจัดการแกเองนี่แหละ!!” เซเลน่ากล่าว..แล้วตั้งท่าเตรียมพร้อมต่อสู้
“โฮ่ๆ…จะจัดการฉันงั้นหรอ…เห็นทีฉันคงต้องฆ่าแกก่อนคนแรกแล้วล่ะ”
นักรบเงาอัญเชิญแท่งสี่เหลี่ยมแล้วพุ่งกระแทกใส่เซเลน่าทันที
“!”
“เวทย์…อรั๊ก..”
เซเลน่าถูกกระแทกจนลอยกระเด็น
‘ชิ..บ้าเอ้ยยย..มันเร็วมากก..จนร่ายสกิลไม่ทันเลย’
เซเลน่าลอยกระเด็นไปกระแทกบ้านหลังหนึ่งจนถล่มลงมา
“แอ่กๆๆ….”
เซเลน่าค่อยๆยืนขึ้น..แล้วเบ่งพลังเวทย์เพื่อระเบิดบ้านหลังนั้นจนแหลกเป็นจุณ
“ย้ากกกกกก”
‘ฟรืดดดด…ตู้มมมมม’
“โชคดีนะ…ที่เขตตะวันตกไม่ค่อยมีคนอยู่เท่าไหร่”
เซเลน่ายืนขึ้นแล้วปาดเลือดที่ขอบปากตัวเอง
เซซิเลียที่ป้อนโพชั่นให้เรเวลเสร็จแล้ว…แต่เรเวลยังไม่ได้สติ
ตัวเธอจึงหันไปมองเซเลน่าสลับกับสิ่งมีชีวิตปริศนาสีดำ
‘เวทย์พืช-สเกาเตอร์’
อาร์ติเฟกซ์ที่ตาข้างสายเปล่งแสง..พร้อมกับปรากฎตัวอักษรบางอย่าง
-----------------------------------
[ร่างจำลองอัศวินแห่งรัตติกาล] → ร่างพัฒนาขั้น2
LV: มิอาจระบุ
ประเภทเวทย์มนต์: เงา
------------------------------------
“อัศวินแห่งรัตติกาลงั้นหรอ!!..มันคืออะไรกัน” เซซิเลียมองข้อมูลที่ปรากฎด้วยความตกใจ
“ฮึๆๆๆๆ….มีแค่นี้เองงั้นหรอ” นักรบเงามองเซเลน่าแล้วหัวเราะเยาะ
“อย่างแก…ฉันจะจัดการเอง…เวทย์…แอร็กกก”
ก้อนอิฐสี่เหลี่ยมกระแทกเซเลน่าจนลอยกระเด็นไปอีกครั้ง
‘เวทย์พืช-อาณาเขตแห่งสวนดอกไม้’
เกิดดอกไม้พร้อมกับแสงสีเขียวผุดขึ้นเต็มทาง
“หืม!?”
นักรบเงามองไปยังพื้นสนามที่เปลี่ยนไป
เซซิเลียปล่อยเถาวัลย์2เส้น..คว้าตัวเซเลน่าไว้แล้วดึงมาใกล้เธอ
“ขอบใจนะเซซิเลีย”
“ไม่เป็นไร…แต่ดูเหมือนค่าสเตตัสของพวกเราจะต่างจากมันมากพอสมควรเลยนะคะ…แต่ถ้าอยู่ในอาณาเขตแห่งนี้ค่าสเตตัสของพวกเราจะเพิ่มขึ้นชั่วคราว..และค่าสเตตัสของศัตรูก็จะลดลงชั่วคราวด้วย…"
“งั้นหรอ..เป็นสกิลที่สะดวกดีแหะ”
เซเลน่ากระโดดแล้วหมุนแขนไปมา
“เอาล่ะ…มาต่อกันเลย..อะ..เอ่อ..มันชื่อว่าอะไรนะ”
“ร่างจำลองอัศวินแห่งรัตติกาล..ค่ะ”
“ชื่อยาวจังแหะ..ช่างมันเถอะ”
ตอนนั้นเองนักรบเงาอัญเชิญแท่งสี่เหลี่ยมพุ่งเข้ามา..แต่คราวนี้เซเลน่ากระโดดหลบได้แบบสบายๆ
ส่วนเซซิเลียอุ้มเรเวล..แล้วกระโดดหลบไปเหมือนกัน
“โห…เผ่ามนุษย์นี่ความสามารถหลากหลายกันจริงๆนะ…ท่าทางพวกแก2คนก็ไม่ได้กระจอกนี่นา”
“เงียบไปเลยน่าา..”
เซเลน่าหลบแท่งอิฐสี่เหลี่ยมจำนวนมากแล้วร่ายสกิลทันที
‘เวทย์ไฟ-อาชูร่าริปเปอร์’
เซเลน่าตวัดมือเพียงครั้งเดียว
แท่งอิฐสี่เหลี่ยมจำนวนมากถูกหั่นกลายเป็นลูกเต๋าขนาดเล็กแล้วแตกกระจาย
‘เวทย์ไฟ-คมเขี้ยววิหคเพลิง’
เซเลน่าเปลี่ยนตัวเองเป็นลูกศรสีแดง..แล้วพุ่งเข้าไปหานักรบเงา
‘วืดด’
“อะไรกัน!!!!”
เซเลน่าตกใจที่การโจมตีของตัวเองผ่านนักรบเงาไปได้อย่างง่ายดายโดยไม่สร้างความเสียหายใดๆ
“…”
เซซิเลียเองก็มองร่างของนักรบเงาที่ไม่ถูก<อาณาเขตแห่งสวนดอกไม้>พันธนาการไว้เหมือนกัน
“ศัตรูเป็นอมตะงั้นหรอ!!?” เซซิเลียกล่าวออกมา
“เหอะๆ..อมตะบ้าอะไรกัน..ของแบบนั้นไม่มีหรอก” เซเลน่ากล่าวปฎิเสธ
‘เวทย์ไฟ-ดิไวน์บับเบิล’
เกิดลูกบอลสีแดง 7 ลูกโคจรรอบตัวเซเลน่า
‘ลูกที่1’
หลังสิ้นเสียงร่าย..ลูกบอล 1ลูกถูกดูดกลืนเข้าไปในตัวเซเลน่า
พลังเวทย์ของเธอเพิ่มสูงขึ้นในชั่วพริบตา
ไม่ใช่แค่นั้น
ทั้งกำลังและความเร็วก็เพิ่มขึ้นมหาศาลด้วย
เซเลน่าถีบพื้นพุ่งไปดุจหัวกระสุน
หลบการโจมตีของนักรบเงาได้แบบสบายๆ
‘เวทย์ไฟ-ริงบอม’
เซเลน่าต่อยลงพื้น…แล้วเกิดระเบิดรูปวงแหวนอย่างรุนแรนขึ้นในตำแหน่งที่นักรบเงาอยู่
‘ตู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม’
เซซิเลียรีบอุ้มเรเวลแล้วบินขึ้นไปบนฟ้าทันที
“เซเลน่า..นี่มันใจกลางเมืองนะ..อย่าใช้สกิลรุนแรงสิ”
ลานกว้างใจกลางถูกทำลายจนย่อยยับ..ท่ามกลางฝุ่นควันจำนวนมากมีเด็กสาวผมยาวสีแดงยืดกอดอกอยู่
โดยลูกบอลสีแดงอีก6ลูก ยังคงโคจรรอบตัวเธอ..ไม่ได้สลายหายไป
“เหอะๆ..ถ้ามันพังก็แค่ซ่อมเท่านั้นเอง..จะไปยากเย็นอะไร” เซเลน่าไม่ได้มีท่าทีทุกข์ร้อนแม้แต่น้อย
<อาณาเขตแห่งสวนดอกไม้> ที่ถูกทำลายจากการโจมตีเมื่อกี้นี้เริ่มงอกดอกไม้ออกมาใหม่อีกครั้ง
“รีบๆโผล่หน้าออกมาเถอะ..ฉันรู้ว่าแกยังไม่ตาย”
ตอนนั้นเองนักรบเงาโผล่มาจากเงาด้านหลังของเซเลน่า..แล้วชกไปด้านหลัง
‘เวทย์ไฟ-โซลิดวิง’
แขนสองข้างของเซเลน่ากลายเป็นปีกวิหคเพลิง..แล้วปั่นจนมือของนักรบเงาขาดกระเด็น
“อ้ากกก..เจ็บบบ” นักรบเงาส่งเสียงเจ็บปวดเป็นครั้งแรก
มือของนักรบเงาที่ลอยกระเด็นสลายหายไปในทัน
“เห็นมั้ย..ตัวมันไม่ได้อมตะสักหน่อย”
เซเลน่ากล่าว..แล้วหันไปมองนักรบเงาพร้อมกับแลบลิ้นใส่
“อึกก…ย้ากกกก…หนอยแน่แก…เจ้าพวกมนุษย์”
นักรบเงาพยายามงอกแขนออกมา..แต่ไม่สำเร็จ
“การโจมตีที่ใช้ได้ผลกับแก…ก็คือการโจมตีที่สามารถลบล้างเวทย์มนต์ได้ยังไงล่ะ..” เซเลน่ากล่าวจบแล้วร่ายสกิลทันที
‘ลูกที่2’
หลังสิ้นเสียงร่ายบอลสีแดงลูกที่2 ถูกดูดกลืนไปที่ตัวเซเลน่า
“สกิลของฉันที่ลบล้างเวทย์มนต์ได้น่ะ…ไม่ได้มีแค่สกิลเดียวหรอกนะ”
‘เวทย์ไฟ-กงจักรเพลิงสังหาร’
ฝ่ามือของเซเลน่ามีกงจักรสีแดงขนาดใหญ่ปรากฎขึ้น
“ตายซะ!!!!!”
เซเลน่าปากงจักรนั้นไปด้วยความเร็วสูงทันที
“ยะ..แย่แล้วววว…”
นักรบเงามีสีหน้าหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
ตัวมันพยายามมุดหายเข้าไปในเงา..แต่ว่าไม่ทัน
'ฉัวะะะะ'
“อร้ากกกกกก!!…"
กงจักรที่ลบล้างเวทย์มนต์..ตัดผ่านลำตัวจนขาดสองท่อน
นักรบเงาพยายามฟื้นฟูตัวเอง..แต่ว่าไม่ได้ผล
“ฝีมือแกเองก็ไม่เท่าไหร่นี่นาา..แต่ก่อเรื่องวุ่นในเมืองหลวงซะใหญ่โตเชียว"
ค่าสเตตัสของเซเลน่าตอนนี้เพิ่มขึ้นจากสกิล <ดิไวน์บับเบิล> + <อาณาเขตแห่งสวนดอกไม้> ทำให้ความเร็วและพลังโจมตีในตอนนี้เหนือกว่านักรบเงาไปมากแล้ว
“ฉะ...ฉันต้องมาถูกจัดการโดยมนุษย์อย่างแกเนี่ยนะ…ไม่มีทาง…ไม่ยอมมมม”
“เอาล่ะ….มีอะไรจะสั่งเสียมั้ย?”
‘ลูกที่3’
ลูกบอลสีแดงลูกที่3ถูกดูดเข้าไปในตัวเซเลน่า
ออร่าสีแดงเข้มข้นแผ่ขยายปรากฎขึ้น…โดยยังเหลือลูกบอลอีก 4 ลูกโคจรรอบตัวเธอ
“....” นักรบเงาไม่ได้ตอบอะไร
“เห้อออ…ไม่มีงั้นสินะ”
‘เวทย์ไฟ-กงเล็บวิหคเพลิง’
ถุงมือของเซเลน่ากลายเป็นกลงเล็บสีแดงที่มีเปลวเพลิงดุดันห่อหุ้ม
“แกน่ะ…ทำให้ฉันต้องเสียเวลาวันหยุดก่อนสำรวจดันเจี้ยนไปฟรีๆเลยนะ..ฉะนั้นลาก่อน..เจ้าบ้า”
เซเลน่าตวัดมือเพียงครั้งเดียว
พื้นบริเวณนั้นเกิดลอยข่วนมหึมา
ร่างนักรบเงาขาดเป็นหลายๆเสี่ยง..แล้วค่อยๆสลายๆหายไป…โดยปล่อยคำพูดทิ้งท้ายบางอย่างเอาไว้
“ถ้าคริสตัลมหาเวทย์ถูกรวบรวมจนครบละก็...อึก..อ้าาากกกก...ตัวข้าอยากเป็นประโยชน์ให้ท่านมากกว่านี้แท้ๆ...”
“…”
เซเลน่ามองร่างกายของนักรบเงาที่ค่อยๆสลายหายไป..จากนั้นจึงมองขึ้นไปบนท้องฟ้า
เซซิเลียเห็นดังนั้นจึงค่อยๆร่อนลงมา
“ในที่สุดเรื่องก็จบสักทีนะคะ..”
"อา…พรุ่งนี้ก็สำรวจดันเจี้ยนละ..ฉะนั้นเอาหมอนี่ไปรักษาก่อนเถอะ”
.
.
.
.
#คุยกับคนเขียน(ไรท์)#
ในที่สุด Saga นักรบเงาก็จบลงไปสักที (เป็นSagaก่อนสำรวจดันเจี้ยนที่ต่อสู้ค่อนข้างยาวเลย) แต่ Saga สำรวจดันเจี้ยนจะยาวกว่านี้อีก…จะมองได้ว่าเป็น Saga พจญภัย + เผชิญหน้ากับเหล่าตัวร้ายเลยก็ว่าได้ ฉะนั้นคงจะยาวพอสมควร ถึงแม้ว่ายอดวิวในช่วงหลังๆจะลดลงไปมากก็ตาม แต่ก็ต้องขอขอบพระคุณนักอ่านที่ยังคงตามเรื่องนี้มาโดยตลอดเลยนะครับ
ปล.ในตอนหน้าจะเป็นตอนที่เคลียร์เรื่องวุนวายต่างๆ+เตรียมตัว และถ้าหากเขียนทัน ก็จะเริ่มบุกดันเจี้ยนตั้งแต่ตอนหน้าเลยครับ แต่ถ้าไม่ทันก็คงต้องขอสงวนไว้ในตอนถัดจากตอนหน้า (ตอนที่91)
สำหรับวันนี้ขอลาไปก่อนครับขอบคุณครับ
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
5.95M
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
