ตอนที่ 14 รักร้าย ยัยรุ่นน้อง
ในขณะที่ส้มหวานเอาแต่แลเหลียวหลังทอดสายตาให้ความสนใจกับรุ่นพี่ที่เธอตามจีบอยู่ ส้มหวานก็เดินมาจนถึงหน้าห้องพักครูที่เธอเองพึ่งเดินสวนทางกับรุ่นพี่แอมมี่เมื่อครู่นี้ ส้มหวานคว้านหาเอาสมุดวิชาเลขในกระเป๋าเป้สะพายที่คุณครูสั่งให้ทำเป็การบ้านเมื่อวานในคาบเรียน บัดนี้คำตอบทุกข้ออยู่ในสมุดปกแข็งเล่มบางสีเทาอ่อนๆ นี้หมดแล้ว
ขณะที่กำลังคว้านเอาสมุดออกมานั้น หางตาของฉันมันไปสะดุดกับอะไรแปลกๆ บางอย่างก็ไม่รู้แน่ชัดได้ในห้องพักครูนี่ ถ้าเพ้งมองด้วยตาเปล่าคาดเดาไม่ถูกว่าของสิ่งนั้นมันคืออะไร ทันทีที่ฉันวางสมุดส่งการบ้านคุณครูลงที่โต๊ะเรียบร้อย ฉันก็อดขับแคลงใจในความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ ส้มหวานค่อยๆ ก้าวขาเข้าไปใกล้ของสิ่งนั้นอย่างใจจดใจจ่อ และแล้วก็ปรากฏว่ามัน มัน....เป็
“เฮ้ย......แก ไม่นั่งทำอะไรตรงนั้นว่ะเนี้ยมิกกี้.....”
มิกกี้เมื่อถูกเรียกชื่อของตัวเองก็มีอาการสะดุ้งใไม่น้อย
“ส้มหวาน.........เอ่อคือว่าเื่มันยาวว่ะแก เดี๋ยวฉันออกไปจากนี้ก่อนจะเล่าให้ฟังทีหลังละกัน”
มิกกี้รีบพาร่างของตัวเองคืบคลานออกมาจากใต้โต๊ะนั้นที่ตัวเองนั่งแช่ไปเป็ชั่วโมงโดยที่เ้าตัวก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ทันทีที่เ้าตัวลุกขึ้นยืนได้ก็รีบใช้มือปัดชายกระโปรงสีดำที่นั่งคลุกเคล้าไปเกียกกลิ้งกับพื้นห้องเมื่อครู่นี้
สายตาที่สงสัยและแอบแฝงความกระหายใคร่รู้ของส้มหวานมิได้เลือนหายไปเลยบนใบหน้าของเธอ ส้มหวานยังคงมอบฉันด้วยสายตาที่แปลกๆ
“นี่แก จะเล่าเื่ที่มันเกิดขึ้นในห้องนี้ให้ฉันฟังได้หรือยังว่ะ”
“เมื่อกี้ฉันก็พึ่งเดินสวนทางกับรุ่นพี่แอมมี่ ฉันทักทายรุ่นพี่ แต่รุ่นพี่แกกลับเอาแต่วิ่งจ่ำผ่านหน้าฉันไปเฉยเลย โดยไม่สนใจเสียงเรียกของฉันเลยด้วยซ้ำ รุ่นพี่เธออาจไม่ได้ยินเสียงเรียกของฉันด้วยละมั่ง
รุ่นพี่เอาแต่วิ่งมุทะลุท่าเดียวเลย ฉันหันไปมองเธอแทบไม่หัน ฉันก็เลยเปลี่ยนหันมาดูต้นทางที่เธอวิ่งมาแทน รุ่นพี่ก็วิ่งออกมาจากห้องพักครูห้องนี้และ และประจวบเหมาะเจาะที่แกก็ดันไปนั่งแอบเล่นซ่อนหาอะไรกับใครถึงได้ไปนั่งคลุกอยู่ใต้โต๊ะคุณครูแบบนั้นด้วย ตกลงมันคืออะไรกันแน่ว่ะมิกกี้ แกช่วยอธิบายเื่ราวที่เกิดขึ้นในห้องนี้ให้ฉันฟังสักทีสิ......”
สีหน้าท่าทีกับน้ำเสียงจริงจังของส้มหวานกำลังข่มขู่เข้นเอาคำตอบจากปากเพื่อนรักมิกกี้
“โอเคร เื่มันก็คือว่า ฉันพาพี่แอมมี่วิ่งหนีการโดดแถวเพราะพวกเรามาโรงเรียนสาย แล้วทีนี้ฉันเองไม่อยากโดยลงโทษ ฉันเลยลากพี่เขาวิ่งหนีคุณครูมาด้วยกัน แล้วก็พากันมาหลบซ่อนในห้องพักที่แกเจอฉันนั้นและ”
ความพะอืดพะอมในการบอกเล่าเื่ราวที่ผ่านมาไม่นานนี้ ให้ส้มหวานฟังเพื่อเธอจะได้หายข้อสงสัยในใจ
“อ๋อ เื่มันก็แบบนี้เอง เฮ้อ.......แกนี่”
ส้มหวานทำสีหน้าตอบรับอย่างเข้าใจในคำอธิบายของเพื่อน และแล้วรอยยิ้มก็ปรากฏอีกครั้งบนใบหน้าใสๆ ของเธอ ส้มหวานโน้มแขนไปกอดคอมิกกี้อย่างปลอบใจ และทั้งสองก็พากันกอดคอเดินมาที่โรงอาหาร หาอะไรกินรองท้องก่อนเข้าเรียนในภาคเช้าวันนี้
ระหว่างที่เดินทางไปโรงอาหาร
“แล้ว รุ่นพี่แอมมี่ เป็ยังไงบ้างว่ะแก เื่ที่ฉันให้แกช่วย ไปถึงไหนแล้ว”
ความคาดหวังจากการฝากฝังมิกกี้ให้ช่วยจีบรุ่นพี่ในวันนั้นที่เธอเคยร้องขอ
“ฉันว่า ไม่โอเครว่ะแก เห็นสวยๆ คมๆ แบบนี้ เบื้องลึกเื้ัมีป๋าหนักกระเป๋าตุงเลี้ยงดูปูเสื่อเธออย่างดี”
“พี่แอมมี่......เป็เด็กเสี่ยหรอว่ะแก โหย......ฉันไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยจริงๆ?” น้ำเสียงใบนใบหน้าคิ้วขมวดก็ปรากฏขึ้นพร้อมเสียงถอนหายใจอย่างหมดหวัง
“จะว่าไปเสี่ยที่ว่านี้ เป็ผู้หญิงนะเว้ย........มีอายุนิดหน่อยไม่แก่มาก ฉันเดาว่าคงไม่เกิน 30 นี่ละมั่ง แต่ฉันเื่ของแบบนี้มันก็ไม่แปลกหรอกนะ เพราะต่างฝ่ายต่างยินยอมสมใจด้วยกันทั้งคู่ เด็กๆ สาวๆ เอาะๆ รุ่นราวแบบนี้และน่ากินที่สุด เนื้อมันคงสด ยังหอม ยังอุ่น ยังใหม่อยู่ คนมีอายุที่ไหนเขาก็โหยหากันทั้งนั้นและแก ใช้เงินฟาดซะอย่าง เงินนะมันซื้อได้ทุกอย่างบนโลกจริงๆ นะเว้ย ถึงแม้จะมีเสียงคัดด้านว่ามันไม่ใช่แบบนั้น แต่ทุกอย่างบนโลกล้วนต้องใช้เงินซื้อกันทั้งนั้น และแค่เจียดสตังค์นิดๆ หน่อยๆ มาเปย์เด็กๆ ในสต๊อก แล้วเสพสมเสวยความสุขจากพวกเธอมันก็ไม่ได้เสียหายอะไรสำหรับคนมีตังค์หรอกนะ
ฉันเริ่มรู้สึกว่ารุ่นพี่พี่แอมมี่อะไรนั้นของแกน่ะ อันตรายว่ะ และแกไม่สมควรอย่างยิ่งที่แกจะเอาชีวิตเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเธอ หาคนใหม่เถอะ........ส้มหวาน เชื่อกู.........”
คำบอกเล่าจากปากมิกกี้ดุจดั่งเคยนั่งอยู่ในเหตุการณ์เ่าั้มาก่อน หรือไม่ก็ต้องเคยเกี่ยวพันกับของพันธุ์นี้บ้างล่ะ ทำให้มิกกี้ เด็กแสบดื้อซน เล่าพรรณนาได้อย่างคล่องปรือ ไม่ติดขัดเลย
แต่มันก็คงไม่แปลกหรอกน่ะ เพราะบ้านมิกกี้เองก็รวยมาก ด้วยอำนาจเงินตราที่ล้นหลามอิทธิของครอบครัว เื่แบบนี้มันก็คงไม่ใช่เื่หนักหนาสาหัสอะไรสำหรับมิกกี้ ซึ่งต่างกับบ้านของฉันที่เป็แค่บ้านเล็กๆ หลังหนึ่งในหมู่ห่างในเมืองออกไปอีกตั้ง 10 กิโลเมตรแนะ
บ้านมิกกี้ทั้งทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ โรงเรียน นักลงทุน หุ้นในตลาดหลักทรัพย์ ยังมีอื่นๆ อีกที่ฉันเองก็ไม่รู้ตื้นลึกบางหนาด้วยหรอกนะ แต่บ้านของฉันก็เปิดแค่ร้านข้างแกงและร้านซักรีดในหมู่บ้านเท่านั้นเอง
ฉันจะจัดการกับความรู้สึกในครั้งนี้อย่างไงดีน่ะ สาวรุ่นพี่ที่ตามจีบเธอดันเป็เด็กเสี่ยซะงั้น เฮ้ย......ไม่ใช่ซิ เด็กเจ้อย่างนั้นหรอ......
จะไปเป็เด็กอะไรของใครก็ช่างมันเถอะน่ะ นั้นมันไม่ใช่ประเด็นสำคัญหรอก
ฉันขอเวลาอยู่กับตัวเองสักพักละกัน
ว่าความสัมพันธ์ในครั้งนี้มันจะเป็ไปในทิศทางไหน
เราจะอยู่ด้วยกันทุกวันในโลกจินตนาการและสุดท้ายนี้
รู้สึกยังไง
ได้โปรด...................บอกไรท์ที
3K
