รู้แล้วว่าเป็นเธอ

เพื่อให้นางเอกกลับมาทำงานให้ได้ เธอไม่อยากเห็นนางเอกทิ้งความรับผิดชอบ

และไม่อยากให้ใครมาว่านางเอกได้ เพื่อนนางเอกจัดแจงปรึกษาหมอ เ๹ื่๪๫การทานยา

นัดเข้าคลาสเรียนปรับอารมณ์ให้นางเอก หนึ่งสัปดาห์ต่อมานางเอกก็สามารถกลับเข้ากองถ่ายได้ 

นางเอกขอโทษทุกคนที่ทำให้เสียเวลา และเข้าถ่ายทำต่อ 

สำหรับนางเอกแล้ว กองถ่ายเ๹ื่๪๫นี้กับตี้ยังไม่ยากเท่า

การถ่ายทำที่ต้องเจอรุ่นพี่ ต้องแสดงเป็๲น้องสาวของรุ่นพี่

ด้วยจิตใจที่เข้มแข็ง เธอพยายามฝืนตัวเองอย่างมากที่ต้อง

เหมือนเล่นซีรี่ส์ในชีวิตจริงอีกเ๱ื่๵๹หนึ่งต่อหน้าทุกคน 

หน้าฉากเธอยิ้มสดใส แต่ถ่ายเสร็จเมื่อไหร่ เธอแทบจะไม่มีแรงเหลือเลย 

ทุกครั้งที่กลับมาที่กองถ่ายกับตี้ นางเอกต้องหอบร่างที่จิตใจแหลกสลายกลับมาที่กองถ่าย

มีอยู่หลายครั้งที่ต้องเล่นบทร้องไห้ แต่พอผู้กำกับสั่งคัท นางเอกกลับร้องไห้ไม่หยุด

" คัท !!! " เสียงผู้กำกับ๻ะโ๷๞สั่งคัท เพราะอยู่ๆน้ำตานางเอกก็ไหลออกมา

นางเอก : เอ่อ...ขอโทษค่ะ แถวนี้ฝุ่นเยอะไปหน่อยขอพักซักครู่ได้มั้ยคะ? 

นางเอกเดินไปพัก 

ตี้ : ฉันมีอะไรให้เธอด้วย แท่นแท่นแท๊นนนน (ตี้หยิบเค้ก Viennese ออกมา) 

นางเอก : ขอบคุณนะ (นางเอกได้เจอนั่งจ้องมองเค้กอยู่แบบนั้น ไม่ตักเข้าปากแม้แต่คำเดียว) 

ตี้ไม่เคยเห็นนางเอกเป็๲แบบนี้มาก่อน เพราะทุกครั้งไม่ว่าเ๱ื่๵๹จะเลวร้ายแค่ไหน 

เค้ก Viennese สามารถช่วยให้นางเอกสดใสได้เสมอ ตี้ไม่เข้าใจว่าอะไรที่ทำให้นางเอก

เสียใจได้มาถึงขนาดนี้ 

ตี้ : วันนี้ว่างมั้ย ไปดื่มกัน

นางเอก : ฉัน....

ตี้ : เลิกกองแล้วเดี๋ยวไปกันเลย 

หลังเลิกกองตี้ก็พานางเอกไปร้านราเม็งเล็กๆ ที่อยู่ในซอยลึกลับย่านกลางเมือง 

นางเอก : ไหนบอกจะพาไปดื่มไง 

ตี้ : ก็พามาดื่มนี่ไง ดื่มที่ร้านราเม็ง (พร้อมสั่งราเม็ง 2 ชามกับเบียร์ 2 ขวด) 

ที่นี่อ่ะ ทีเด็ดเลยน้า ฉันชอบมากินบ่อยๆ อร่อยมาก ที่สำคัญหลังเที่ยงคืนคนน้อย

นางเอก : ฉันไม่ชอบกินราเม็ง กินแล้วหน้าบวม 

ตี้ : ยังจะมาห่วงหน้าบวมอีก หน้าเธอตอนนี้ดูแทบไม่ได้แล้ว กินเข้าไปเหอะน่า 

กินเสร็จตี้ก็พานางเอกเดินขึ้นไปขั้นรูฟท็อปร้านประจำที่เค้าชอบไปนั่งดื่ม 

วิวมองออกไปเห็นแม่น้ำ เห็นไฟในเมืองสวยมาก ที่ที่เค้าชอบนั่งมากที่สุดคือบันได 

ที่หันออกทอดสายตามองแม่น้ำ 

ตี้ : เธอรู้มั้ยทำไมฉันชอบนั่งตรงนี้ 

นางเอก : วิวสวยไง นั่งนี่มองเห็นได้หมดทั้งแม่น้ำทั้งท้องฟ้า 

ตี้ : นั่นก็ไม่ผิด แต่จริงๆแล้วที่ฉันชอบนั่งที่นี่เพราะมันทำให้จิตใจฉันได้ล่องลอยยังไงละ 

เธอลองหลับตาดูสิ (พร้อมหลับตา) ให้ลมพัดกระทบใบหน้า ไม่ต้องสนใจคนรอบข้าง

ฟังแค่เสียงเพลง และเสียงลมเท่านั้น 

นางเอกหลับตาตาม 

นางเอก : อื้ม จิตใจล่องลอยได้จริงๆด้วย (นางเอกยิ้มออกมาเบาๆ) 

ตี้หันมองหน้านางเอก ก็อมยิ้มเบาๆ เพราะเป็๞รอยยิ้มแรกที่ได้เห็น หลังจากที่ไม่ได้เห็นมานาน