“ปิงยี่ ทำไมเ้าถึงอยู่ที่นี่”จูหลินใเมื่อเห็นเพื่อน
“จูหลิน เ้าเองงั้นหรือทำไมเ้าถึงโดนจับมาด้วยล่ะ” ปิงยี่แปลกใจ
“ข้าถูกอสูรค้างคาวจับตัวมาที่นี่”จูหลินกล่าว
“สำหรับข้าข้าโดนหักหลังน่ะ” ปิงยี่กล่าวเสียงเศร้า
“มันเกิดอะไรขึ้นใครหักหลังเ้า รีบเล่าให้ข้าฟังเร็วเข้า” จูหลินอยากรู้
“ห้าวันก่อนข้าเดินทางไปพบเหรินซวงที่บ้านของนาง ในตอนนั้นนางบอกข้าว่าท่านเ้าสำนักเจียงกู่ยังไม่ตาย ข้าดีใจมากจึงตามนางไปในถ้ำแห่งหนึ่ง พอไปถึงที่นั่นก็ได้พบเพื่อนนักปราบอสูรหลายคนและได้คุยสอบถามสารทุกข์สุขดิบไปพอสมควรจากนั้นเหรินซวงก็เรียกให้พวกเราเข้าไปในถ้ำ พวกเราได้พบกับท่านเ้าสำนักจริงๆ
แต่แล้วอยู่ดีๆพวกเราก็ถูกพวกอสูรค้างคาวและอสูรงูจับมัดทำให้บรรดาอสูรผู้พิทักษ์ที่มากับเราด้วยต่างใและกำลังจะเข้ามาช่วยพวกเราแต่กลับถูกอาคมของท่านเ้าสำนักกักขังไว้ พวกเราพยายามถามหาเหตุผลท่านเ้าสำนักไม่เพียงไม่ตอบ ยังสั่งให้อสูรงูปล่อยพิษทำร้ายอสูรผู้พิทักษ์ในกรงอาคมนั่นอีก
ข้าและศิษย์ร่วมสำนักพยายามคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตแต่ท่านเ้าสำนักกลับหัวเราะเยาะพวกเรา และเดินไปหานักปราบอสูรทีละคน สิ่งที่ไม่คาดฝันก็คือท่านเ้าสำนักได้ดูดลมปราณพวกเขาเ่าั้จนสิ้นชีพ
ข้าจึงใช้แรงฮึดสุดท้ายเป่าคาถาให้เชือกขาดและหลบหนีเพื่อตั้งหลักแต่กลับถูกเหรินซวงดักหน้าไว้ ทำให้ข้ากับเหรินซวงเข้าปะทะกันถ้าลำพังข้าต่อสู้กับนาง ข้าสามารถรับมือนางได้เพราะฝีมือพวกเราสูสีกัน แต่นางถูกหนอนปรสิตแฝงร่างทำให้ข้าเป็ฝ่ายพ่ายแพ้ และถูกคุมขังอยู่แบบนี้”ปิงยี่เล่าทั้งน้ำตา
“เ้ารู้ได้ยังไงว่าเหรินซวงถูกแฝงร่าง หรือว่านางคายตัวหนอนแล้ว” จูหลินสงสัยเพราะการเห็นหนอนปรสิตได้ก็ต่อเมื่อมันย้ายร่างเท่านั้น
“ยัง นางยังไม่คายข้ามองเห็นตัวหนอนตัวใหญ่ที่กำลังชอนไชที่แขนของนาง แม้มันอยู่ภายใต้ิั แต่เพราะตัวมันใหญ่มากข้าจึงพอมองออก” ปิงยี่กล่าว
“จะทำยังไงดีงั้นเ้าสื่อจิตให้ซานชิงมาช่วยดีมั้ย” จูหลินเสนอ
“เป็ความคิดที่ดีข้าจะทำเดี๋ยวนี้ล่ะ” ปิงยี่กำลังจะหลับตา
แต่แล้วสองสาวก็หยุดชะงักเมื่อเห็นเหรินซวงเข้ามาในคุกพร้อมกับอสูรค้างคาวและอสูรความฝัน
“จับมันไปมัดที่เสาโน่น”เหรินซวงสั่ง
“ขอรับ” อสูรค้างคาวจับตัวปิงยี่ไปนอกคุกและมัดติดกับเสาไม้
จูหลินพยายามเข้าไปขวางแต่กลับถูกอสูรความฝันร่ายมนตร์ให้จูหลินนิทราเพื่อขังนางให้อยู่ในความฝัน
ปิงยี่ใที่เห็นเพื่อนนอนสลบไปเลยพยายามเรียกจูหลิน “จูหลิน เ้าเป็อะไรไป”
“อย่าห่วงเลยนางแค่หลับไปเท่านั้น นายใหญ่้าตัวนาง พวกเราไม่ทำอะไรนางหรอก ห่วงตัวเองเถิด”เหรินซวงกล่าว
“เหรินซวง เ้าตั้งสติสิเ้ามีอุดมการณ์กำจัดอสูรเหมือนข้าไม่ใช่หรือ” ปิงยี่พยายามเกลี้ยกล่อม
“ข้ารักท่านเ้าสำนักข้ายอมทำทุกอย่างเพื่อเขา แม้ตายก็ยอม” เหรินซวงกล่าว
“นี่เ้าบ้าไปแล้วงั้นหรือท่านเ้าสำนักกำลังหลอกใช้เ้าอยู่นะ เ้าไตร่ตรองดีๆสิ ถ้าเขารักเ้าจริง เขาคงไม่ยอมให้เ้าถูกหนอนปรสิตแฝงร่างหรอกวันหนึ่งเ้าก็ต้องตายถ้าหนอนกินอวัยวะในตัวเ้าหมด”ปิงยี่กล่าว
“อย่าใส่ความข้าสิปิงยี่ข้ารักเ้านะเหรินซวง” ท่านเ้าสำนักปรากฏตัว
“เ้าค่ะ ข้าเชื่อท่าน”เหรินซวงยิ้มให้ท่านเ้าสำนัก
ท่านเ้าสำนักยิ้มอย่างพอใจและเดินไปหาปิงยี่ จากนั้นเขาก็จู่โจมจูบกับปิงยี่เพื่อสูบลมปราณ
พลังลมปราณของปิงยี่ค่อยๆหดหายไปเรื่อยๆนางพยายามตั้งสติ สิ่งแรกที่นางทำก็คือร่ายคาถาปลดปล่อยให้หานสงเป็อิสระจากนั้นก็ย้ายร่างหานสงให้ไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัย
“อย่าทำอะไรปิงยี่ของข้านะไอ้ชั่ว” นั่นเป็เสียงสุดท้ายของหานสง เพราะเขาได้แว๊บหายไปอยู่ที่หลังโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง
จนกระทั่งปิงยี่ดับชีพไปทั้งน้ำตาจิตสุดท้ายของปิงยี่ได้สื่อไปถึงซานชิง
******************************************************
ซานชิงกำลังจะมุ่งหน้าไปที่โรงเตี๊ยมเพื่อไปหาม้าขาวแต่นางก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงปิงยี่
“ซานชิงซานชิง”
“เ้าอยู่ไหนน่ะปิงยี่ทำไมข้ามองไม่เห็นเ้า” ซานชิงพยายามมองไปโดยรอบ
“ข้าสิ้นชีพแล้วซานชิงนี่เป็จิตสุดท้ายของข้า” ปิงยี่กล่าวเสียงเครือ
“มันเกิดอะไรขึ้นกับเ้าใครทำร้ายเ้า” ซานชิงใ
“โปรดอย่าถามและฟังข้านะข้ามีพลังไม่มากพอ อาจบอกเ้าได้ไม่มากนัก” ปิงยี่กล่าว
“เ้าว่ามาเถิด” ซานชิงยอมฟัง
“ข้าถูกเหรินซวงหักหลังนางจึงหลอกให้ข้าไปพบท่านเ้าสำนักพร้อมๆกับศิษย์คนอื่นๆตอนแรกพวกเราก็ดีใจเมื่อเห็นท่านเ้าสำนัก แต่เขากลับดูดลมปราณนักปราบอสูรทุกคนข้าใช้พลังฮึดสุดท้ายแก้เชือก และพยายามหนี แต่ถูกเหรินซวงขวางไว้ พวกเราต่อสู้กันแต่ข้าสู้นางไม่ได้ พอข้าสังเกตดีๆ จึงรู้ว่านางถูกหนอนปรสิตแฝงร่าง พละกำลังของนางจึงเหนือกว่าข้าข้าจึงถูกคุมขังห้องเดียวกับจูหลินตอนนี้จูหลินกำลังถูกกักขังในมิติฝันเพราะพลังอำนาจของอสูรความฝันส่วนข้าได้ถูกดูดลมปราณจนหมด และสิ่งสุดท้ายที่ข้าจะบอกเ้ามีอดีตอสูรผู้พิทักษ์ตนหนึ่งเคยบอกข้าว่าท่านเ้าสำนักเป็ผู้สร้างหนอนปรสิตพวกนี้ เขาคือนายใหญ่ ตอนนั้นข้าไม่เชื่อ ข้าเสียใจจริงๆระวังตัวด้วย ลาก่อนซานชิง” ปิงยี่กล่าวก่อนที่จิตของนางจะเดินทางไปสู่ปรโลก
“เดี๋ยวก่อน ปิงยี่ปิงยี่” ซานชิงคุกเข่าร้องไห้ทั้งเสียใจที่เพื่อนร่วมสำนักตายเสียใจที่รู้ว่าท่านเ้าสำนักเป็คนอำมหิตสร้างอสูรชั่ว เสียใจที่นางไม่เชื่อเฉียนว่านและเสียใจที่นางได้ทำร้ายชายคนรัก
สักพักซานชิงก็ปาดน้ำตาและรีบวิ่งกลับไปที่บ้านร้าง เพื่อคลายมนตร์สะกดอสูร
แต่แล้วพอไปถึง นางก็พบว่า
218
